III SAB/Lu 20/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. P. z 10 marca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. J. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie wglądu w akta osobowe postanawia : I.Przyznać W. J. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. II.Umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z 10 marca 2017 r. złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego lub adwokata. Na wezwanie referendarza do uzupełnienia braków formalnych wniosku o prawo pomocy, skarżący w piśmie z 28 marca 2017 r. oświadczył, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Na wstępie podnieść należy, że skarżącemu postanowieniem referendarza sądowego z 3 lutego 2017 r. przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zgodnie z jego żądaniem zawartym we wniosku z 23 stycznia 2017 r. Przyznane tym postanowieniem prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zatem do merytorycznego rozpoznania pozostaje jedynie wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego. Przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja materialna i rodzinna skarżącego uprawnia do uznania, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący wraz żoną osiągają niewielki dochód ze świadczeń emerytalnych ([...] zł skarżący i [...] zł zona skarżącego), który służy zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych (utrzymanie mieszkania, zakup leków, wyżywienia, itd.). W skład ich majątku wchodzi spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, poza tym nie posiadają innego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych, które mogliby przeznaczyć na opłacenie kosztów postępowania. Okoliczności te uzasadniają ocenę, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia należnego profesjonalnemu pełnomocnikowi za prowadzenie sprawy, co uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I postanowienia. O umorzeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie powtórnego wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 249a p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w zakresie prawa pomocy umarza się. Ponieważ w sprawie niniejszej skarżącego zwolniono od kosztów sądowych postanowieniem referendarza z 3 lutego 2017 r., nie ma potrzeby wydawania kolejnego orzeczenia w tym zakresie. Zatem rozpoznanie wniosku skarżącego z 10 marca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne. Z tych względów oraz na podstawie art. 249a w związku z art. 258§ 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II postanowienia.