III SAB/Lu 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przekazania sądowi skargi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A. J. pismem z dnia [...] maja 2011 r. (data wpływu do sądu) wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przekazania sądowi skargi dotyczącej dodatku mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skarga na bezczynność organów służy, gdy organ nie wydaje w terminie: decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a), jak też nie wydaje innych niż wymienione aktów lub nie dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), oraz nie wydaje w terminie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Obowiązek przekazania przez organ wniesionej, za jego pośrednictwem skargi, wynika z art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przekazanie zaś skargi jest określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, uruchamiającą jego kolejny etap. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przekazanie przez organ skargi do sądu administracyjnego nie mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8, nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy p.p.s.a. Wobec tego nie może ona podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na bezczynność. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.