III SAB/Lu 21/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. H. B. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zmiany aktu własności ziemi postanawia: odrzucić skargę. W skardze sądowej z dnia 16 czerwca 2015 r. L. H. B. wniosła o zmianę aktu własności z dnia [...] listopada 1978 r., nr [...] W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Organ wskazał, że Wydział Geodezji Urzędu Miasta L. udzielił pełnomocnikowi skarżącej wyjaśnień w piśmie z dnia 21 września 2009 r. Skarżącą poinformowano o braku podstaw prawnym do zmiany aktu własności ziemi w trybie decyzji administracyjnej. Prezydent Miasta podniósł również, że skarżąca nie wniosła do organu nowego podania o zmianę aktu własności ziemi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zmiany aktu własności ziemi. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie oznacza to, że skarga na bezczynność Prezydenta Miasta L. powinna zostać poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, żeby skarżąca nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia. Skoro skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, nie spełniła jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga, jako niedopuszczalna, podlegała zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.