III SAB/Lu 22/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2005 r. H.G. wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , zarzucając organowi, że nie dał żadnej odpowiedzi na odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...], które skarżąca wysłała w dniu [...] czerwca 2005 r. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. została odebrana przez adresatkę w dniu [...] czerwca 2005 r.; odwołanie wpłynęło w dniu [...] czerwca 2005 r. Odwołanie z całością dokumentacji zostało w dniu [...] czerwca 2005 r. przesłane do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , o czym został powiadomiony SP ZOZ – strona w sprawie – były pracodawca skarżącej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję w dniu [...] września 2005 r. Pismem z dnia [...] października 2005 r. skarżąca poinformowała, że w dniu [...] września 2005 r. otrzymała decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , jednak popiera swą skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , zarzucając organowi, iż nie powiadomił jej o przesłaniu odwołania do organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje również kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Chodzi tu o bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zagadnienie bezczynności organu administracji publicznej wypływa ze sformułowanej w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zasady szybkości działania. Jako uszczegółowienie tej zasady oraz celem wzmocnienia sytuacji strony postępowania administracyjnego wprowadzono procesowe terminy załatwiania spraw (art. 35 § 3 i § 4 kodeksu) oraz instytucję zawiadamiania stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Oprócz wprowadzenia wyżej wymienionych mechanizmów prawnych urzeczywistniających zasadę szybkości działania ustawodawca umożliwił stronom postępowania administracyjnego uruchomienie czynności nadzorczych organów wyższego stopnia nad opieszałymi organami poprzez złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 kodeksu). Od złożenia przez stronę wskazanego powyżej zażalenia uzależniona jest możliwość złożenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 1 tej ustawy określa związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżane do wojewódzkiego sądu administracyjnego a postępowaniem sądowoadministracyjnym i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś (red.), H. Knysial-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 116). Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zaliczyć również instytucję zażalenia uregulowaną w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika stąd, że warunkiem koniecznym skorzystania przez stronę z prawa do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie owego środka zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) oraz z art. 5 pkt 4a w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. nr 90, poz. 575 ze zm.) państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Stosownie zaś do art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej organem administracji publicznej wyższego stopnia w odniesieniu do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny. Stwierdzić zatem należy, że na opieszałość państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w zakresie postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej skarżącej przysługiwało prawo do skorzystania z zażalenia do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. H. G. nie skorzystała z tego środka prawnego. Z powyższych rozważań zaś wynika, że nie wnosząc przed wniesieniem skargi na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zażalenia do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , strona skarżąca nie wyczerpała zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę H. G. należy uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlega ona odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia. s.