III SAB/Lu 24/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania i doręczenia uwierzytelnionego odpisu rejestracji sprawy postanawia: odrzucić skargę. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "czynności w zakresie administracji publicznej dotyczącej obowiązków wynikających z przepisów prawa". Skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] lutego 2011 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wydanie uwierzytelnionego odpisu i postępowanie to nie zostało do tej pory zakończone. W ocenie skarżącego postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2011 r. powinno zakończyć się wydaniem uwierzytelnionego odpisu lub zgodnie z art. 74 § 2 k.p.a. – postanowieniem o odmowie wydania uwierzytelnionego odpisu. Skarżący wyjaśnił też, że nie wniósł wcześniej zażalenia na bezczynność do Komendanta Wojewódzkiego Policji zgodnie z art. 37 k.p.a., ponieważ Komendant Powiatowy Policji nie zakończył postępowania administracyjnego zgodnie z "Rozdziałem 3" k.p.a. więc w ocenie skarżącego nie istnieje jeszcze żadne rozstrzygnięcie, na które można by wnieść zażalenie w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarżący nie dopełnił warunków wniesienia skargi co do uprzedniego wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. – a więc zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. W postępowaniu administracyjnym istnieje środek przysługujący stronie w razie bezczynności organu. Zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi przesłankę skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Jest to bowiem niewątpliwie środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwało – stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. – zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji do organu wyższego stopnia, to jest do Komendanta Wojewódzkiego Policji . Skarżący takiego zażalenia jednak nie wniósł. Skarżący nie wyczerpał zatem środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu. Za wyczerpanie środków zaskarżenia nie może zostać uznane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez skarżącego do Komendanta Powiatowego Policji, skoro skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W tej sytuacji skarga na bezczynność podlega odrzuceniu, nie został bowiem spełniony warunek dopuszczalności wniesienia skargi, określony w art. 52 § 1 p.p.s.a. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do takich przyczyn zalicza się niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność środka zaskarżenia w postaci zażalenia, przewidzianego w art. 37 k.p.a. (por. T.Woś (w:) T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88). Z tych względów i na podstawie powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.