III SAB/Lu 24/14

POSTANOWIENIE projekt Lublin, dnia 17 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 lutego 2011 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. J.H.wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Po przekazaniu sprawy według właściwości miejscowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Lublinie, zarządzeniem z dnia 3 września 2014 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, że przed złożeniem do sądu skargi z dnia 19 czerwca 2012 r. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa lub złożył zażalenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Skarżący odebrał niniejsze wezwanie w dniu 17 września 2014 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 212v akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Nadto skarżący zażądał przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na wymienione w art. 3 § 2 formy działania administracji publicznej, względnie bezczynność lub przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. W postępowaniu o ustalenie uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych organem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Nie jest nim Dyrektor Oddziału ZUS ani Prezes Zakładu. Prezes ZUS nie jest organem odwoławczym w tym postępowaniu ze względu na specyfikę postępowania wynikającą z tego, że organem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zaś zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1442 z późn. zm., dalej powoływanej jako u.s.u.s.) od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Ponadto zgodnie z art. 83b ust. 2 u.s.u.s. w postępowaniach prowadzonych przez ZUS od wydanych postanowień nie przysługuje zażalenie. W związku z tym, mimo że według art. 66 ust. 5 u.s.u.s. w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do terenowych jednostek organizacyjnych Zakładu jest Prezes Zakładu, wspomniany wyżej przepis art. 83b ust. 2 u.s.u.s. wyłącza stosowanie przepisu art. 37 § 1 K.p.a. w zakresie zażalenia. Wynika powyższe z tego, że zgodnie z art. 180 § 1 K.p.a. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Takim przepisem ustalającym odmienne zasady jest art. 83b ust. 2 u.s.u.s. Jak wcześniej wskazano, zarządzeniem z dnia 3 września 2014 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed złożeniem do sądu skargi z dnia 19 czerwca 2012 r. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa lub złożył zażalenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Nadto skarżący zażądał przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Z akt sprawy wynika, że, skarżący skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu nie poprzedził zaskarżeniem bezczynności w sposób określony w art. 37 § 1 K.p.a. Z tego powodu wniesienie skargi było niedopuszczalne, co sprawia, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.