III SAB/Lu 25/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby celnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 11 października 2010r. P. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej [...] wnosząc o zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej do wydania decyzji w związku z decyzją podjętą przez Szefa Służby Celnej z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu skargi P. Z. podniósł, że decyzją z [...], nr [...] Szef Służby Celnej uchylił w całości zaskarżoną przez niego decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...], nr [...], orzekającą o zwolnieniu go ze służby i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji tej organ II instancji wskazał na przyczyny uchylenia i udzielił wskazań co do ponownego rozpatrzenia sprawy. Skarżący podkreślił, że wydanie przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej oznacza, że do czasu wydania prawomocnej decyzji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, strona nie nabywa prawa, ani nie ciąży na niej obowiązek. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Celnej [...] pozostaje w bezczynności, ponieważ co najmniej od [...] do co najmniej [...], czyli przez okres przekraczający 3 miesiące, nie wydał decyzji do wydania której był zobowiązany na podstawie decyzji kasatoryjnej Szefa Służby Celnej. Dla skarżącego niezrozumiałym jest w takiej sytuacji, wydanie przez Dyrektora Izby Celnej decyzji z dnia [...], nr [...] o wygaśnięciu stosunku służbowego z dniem [...] z powodu niezgłoszenia się do służby w terminie siedmiu dni od daty doręczenia decyzji Szefa Służby Celnej z [...], jak również wydanie decyzji z dnia [...], nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby, wszczęte z urzędu [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podnosząc, że zarzuty skarżącego dotyczące pozostawania organu w bezczynności są bezpodstawne. W dniu [...]. Dyrektor Izby celnej wydał decyzję nr [...], na podstawie której P. Z. został zwolniony ze służby, z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 105 pkt 10 oraz art. 188 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). Na skutek wniesienia przez skarżącego odwołania, Szef Służby Celnej decyzją z [...], nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 1 lipca 2010r. skarżący złożył w Oddziale Celnym w [...] pismo, w którym zgłosił gotowość do pojęcia obowiązków służbowych. Decyzją z [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej [...] stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem [...], z uwagi na zgłoszenie się skarżącego do pełnienia obowiązków służbowych po upływie terminu określonego art. 106 pkt 2 lit. a) ustawy o Służbie Celnej. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie do Szefa Służby Celnej, który decyzją z [...], nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji. Natomiast decyzją z [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej [...] umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby celnej, wszczęte z urzędu na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, które na dzień przekazania skargi do Sądu, nie zostało rozpoznane. Odnosząc się do zarzutu pozostawania w bezczynności, Dyrektor Izby Celnej [...] podniósł, że w okresie, którego dotyczy zarzut bezczynności tj. od [...] do [...], zbadał przesłanki przywrócenia skarżącego do służby stwierdzając, że w wyniku niezgłoszenia się skarżącego do służby w terminie siedmiu dni od daty otrzymania decyzji Szefa Służby Celnej z [...], stosunek służbowy wygasł z mocy prawa, o czym skarżący został poinformowany. Wobec wygaśnięcia stosunku służbowego z dniem [...], brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego, dlatego też postępowanie to zostało umorzone decyzją z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z powyższego wynika, że w przypadku skarg na bezczynność organu administracji publicznej dopuszczalność postępowania sądowoadministracyjnego istnieje wówczas, gdy organ pozostaje w zwłoce z wydaniem decyzji, postanowienia, aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter z zakresu administracji publicznej. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu I instancji - Dyrektora Izby Celnej [...] zarzucając mu, iż co najmniej od [...] do co najmniej [...], czyli przez okres przekraczający 3 miesiące, nie wydał decyzji do wydania której był zobowiązany na podstawie decyzji kasatoryjnej Szefa Służby Celnej z dnia [...] Warunkiem rozpoznania skargi na bezczynność, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W odniesieniu do skarg na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji (co w niniejszej sprawie zarzuca skarżący), przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środka zaskarżania, przewidzianego art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami (art. 35 i 36 Kpa), stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 Kpa). Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący powinien wykorzystać przysługujący mu środek zaskarżenia w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie przez Dyrektora Izby Celnej [...] sprawy w terminie, do organu II instancji, w tym przypadku Szefa Służby Celnej. Skarżący nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji – Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie braku rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia ze służby, co bezsprzecznie wynika z akt sprawy administracyjnej. Potwierdził to na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. również sam skarżący. Skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak na wstępie.