III SAB/Lu 25/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej identyfikatora uprawniającego do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu postanawia: odrzucić skargę. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej identyfikatora uprawniającego do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 kwietnia 2026 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie adresu zamieszkania i numeru PESEL oraz złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2026 r. skarżącego wezwano zaś do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wyżej wymienione wezwania zostały doręczone skarżącemu na wskazany w skardze adres do doręczeń 24 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (lit. a), numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku (lit.b). Zgodnie z kolei z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak z kolei stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przepisów tych wynika, że wniesienie ponaglenia w trybie w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. W myśl zaś art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie, jak na wstępie wskazano, skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie adresu zamieszkania, numeru PESEL i złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu oraz uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2026 r. Siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 4 maja 2026 r., ponieważ ostatni dzień 7-dniowego terminu liczony kalendarzowo przypadał na dzień świąteczny 1 maja 2026 r. (Święto Pracy, piątek), będący dniem wolnym od pracy. Zgodnie natomiast z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wobec tego, termin przesunął się na dzień roboczy 4 maja 2026 r. (poniedziałek). Mimo prawidłowego wezwania, skarżący nie uiścił wpisu od skargi i nie usunął braków formalnych skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.