III SAB/Lu 29/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny - w zakresie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2025 r., sygn. III SAB/Lu 29/25 postanawia: odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 19 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny. Pismem z dnia 24 października 2025 r. skarżący wniósł o dokonanie wykładni wskazanego wyroku. Podkreślił, że sąd nie zrozumiał intencji jego skargi wniesionej - nie tylko na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie, ale także na przewlekłość postępowania, choćby w świetle orzecznictwa i literatury uznając ją błędnie za niezasadną, wobec tego chciałby uzyskać wyjaśnienie w zakresie wątpliwości odnośnie treści tegoż wyroku. Skarżący sprecyzował, że jego wątpliwości budzi fragment uzasadnienia rozpoczynający się od słów: "Zatem istota sporu pomiędzy skarżącym, a organami Policji sprowadza się do kwestii wysokości należnego ekwiwalentu, a nie na samej bezczynności w zakresie czynności materialno-technicznej, która bezspornie nastąpiła (...), a kończący się słowami: "Wobec powyższego Sąd w sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji nie dopuścił się ani przewlekłości, ani bezczynności". Skarżący przedstawił dotychczasowy stan faktyczny oraz ponownie podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji pozostaje w bezczynności i przewlekłości wobec niedopełnienia obowiązku wydania stosownej decyzji administracyjnej o odmowie wyrównania należnego ekwiwalentu wynikającego z przywoływanego w toku sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wobec powyższego wydany w sprawie wyrok – jako ewidentnie naruszający prawo - w ocenie skarżącego, powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, co prawda w innym trybie, ale powinien. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w przedmiocie wykładni sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W istocie skarżący ewidentnie nie zgadza się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, co zresztą sam przyznaje podkreślając, że wyeliminowanie wyroku winno nastąpić w innym trybie, czyli ewentualnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej. Tymczasem wniosek o wykładnię orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Wykładnia bowiem ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też wątpliwości co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98; z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07 oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 937/11). Potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W żadnym razie wykładnia wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. Przyjmuje się w judykaturze, że wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 23/08, wykładnia w żadnym wypadku nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień, co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracji. Tymczasem w niniejszej sprawie treść wyroku z dnia 19 września 2025 r. jest jasna – sąd oddalił skargę. Natomiast w uzasadnieniu sąd przedstawił własny tok rozumowania, z którym co oczywiste skarżący ma pełne prawo polemizować. Dlatego nie zachodzą jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do treści samego rozstrzygnięcia ani jego uzasadnienia. Wniosek skarżącego o wykładnię wyroku zmierza w istocie do przedstawienia argumentacji przeciwnej do argumentacji sądu. Podkreślić należy, że polemika z treścią wyroku sądu I instancji powinna odbywać się w trybie środków zaskarżenia, a nie wniosku o wykładnię. W tym miejscu sąd jedynie zwraca uwagę, że stosownie do treści art. 159 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W opisanych okolicznościach wniosek skarżącego o wykładnię orzeczenia nie mógł zostać uwzględniony. Z tego względu, mając powyższe rozważania na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 158 p.p.s.a.