III SAB/Lu 30/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 lipca 2005 r. S.S. wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lutego 2004 r. (sygn. akt 3 II SA/Lu 1041/02) przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Wezwany na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. do sprecyzowania w terminie siedmiu dni skargi poprzez wskazanie, czy jej złożenie zmierza do zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie, czy też do wymierzenia organowi grzywny i do wydania orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, S.S. wskazał, że złożenie przez niego skargi zmierza do zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie. Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2005 r. wezwano skarżącego S.S. do wykazania, czy i w jakim dniu zwrócił się do Głównego Geodety Kraju z zażaleniem na niezałatwienie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego sprawy w terminie. W odpowiedzi na wezwanie S.S. złożył w sądzie pismo informujące, że nie występował z zażaleniem, o którym mowa w wezwaniu, do Głównego Geodety Kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie powinno zostać podkreślone, że skargę S.S. z dnia 27 lipca 2005 r. na niewydanie w terminie decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego– w świetle pisma skarżącego z dnia 2 grudnia 2005 r. precyzującego skargę – należy traktować jako skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie bowiem do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i art. 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje również kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Chodzi tu o bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zagadnienie bezczynności organu administracji publicznej wypływa ze sformułowanej w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zasady szybkości działania. Jako uszczegółowienie tej zasady i celem wzmocnienia sytuacji strony postępowania administracyjnego wprowadzono procesowe terminy załatwiania spraw (art. 35 § 3 i § 4 kodeksu) oraz instytucję zawiadamiania stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Oprócz wprowadzenia wyżej wymienionych mechanizmów prawnych urzeczywistniających zasadę szybkości działania ustawodawca umożliwił stronom postępowania administracyjnego uruchomienie czynności nadzorczych organów wyższego stopnia nad opieszałymi organami poprzez złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 kodeksu). Od złożenia przez stronę wskazanego powyżej zażalenia uzależniona jest możliwość złożenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 1 tej ustawy określa związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżane do wojewódzkiego sądu administracyjnego a postępowaniem sądowoadministracyjnym i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 116). Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zaliczyć również instytucję zażalenia uregulowaną w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika stąd, że warunkiem koniecznym skorzystania przez stronę z prawa do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie owego środka zaskarżenia. Przedmiotowa sprawa dotyczy zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków. Organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest zgodnie z art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) starosta. W myśl art. 7b ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy organem administracji publicznej wyższego stopnia w stosunku do starosty, właściwym do wydania decyzji odwoławczej w przedmiotowej sprawie, jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Skarżący S.S. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków. W stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego pełni stosownie do art. 7a pkt 2 cyt. ustawy Główny Geodeta Kraju. Stwierdzić zatem należy, że na opieszałość wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego w zakresie postępowania w sprawach prowadzenia ewidencji gruntów i budynków skarżącemu przysługiwało prawo do skorzystania z zażalenia do Głównego Geodety Kraju. Z akt sprawy oraz pisma S.S. z dnia 28 grudnia 2005 r. wynika, że S.S. nie skorzystał z tego środka prawnego. Z powyższych rozważań zaś należy wnioskować, że nie wnosząc przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenia do Głównego Geodety Kraju, strona skarżąca nie wyczerpała zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę S.S. należy uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlega ona odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.