III SAB/Lu 33/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie : stypendium szkolnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący - A. J., pismem z dnia [...] października 2005 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w sprawie bezczynności organu administracji, jakim jest Prezydent Miasta . Bezczynność dotyczyć ma braku wydania decyzji w sprawach dotyczących stypendium szkolnego dla dzieci skarżącego - K., M. i Ł. J.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł oddalenie skargi ze względu na wydanie stosownych decyzji w okresie bezpośrednio następującym po dacie wniesienia skargi. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu nadrzędnego, wydane w dniu [...] października 2005 r., w którym Organ ten uznał za nieuzasadnione zażalenie A. J. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie nie wydania decyzji w przedmiocie załatwienia wniosków o przyznanie stypendium szkolnego dla uczniów - K., M. i Ł. J.. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Orzeczenie Kolegium w sprawie niniejszej zapadło w dniu [...] października 2005 r., podczas gdy skarżący wniósł skargę do Sądu już w dniu [...] października 2005 r. , a więc nie czekając na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Kolegium w wyniku wniesionego przez niego zażalenia z dnia [...] września 2005 r. Spowodowało to, że wniesienie skargi do sądu było przedwczesne, zaś ta proceduralna wada, polegająca na niedopuszczalności wniosku, nie podlega już konwalidacji, jako że dla oceny dopuszczalności tego wniosku właściwa jest data jego złożenia. Podsumowując - skarżący powinien był wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu I instancji, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. Samo wniesienie zażalenia, bez uzyskania rozstrzygnięcia, nie jest równoznaczne z wyczerpaniem drogi administracyjnej, lecz prowadziłoby do dublowania się postępowań nadzorczych, co w świetle przytoczonych przepisów jest wykluczone. W tak ustalonym stanie faktycznym skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.