III SAB/Lu 36/19

Sygn. [...] III SAB/Lu 36/19 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na przewlekłość Wojewody w przedmiocie zezwolenia na pracę p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 października 2019 r. skarżący W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na przewlekłość Wojewody w przedmiocie rozstrzygnięcia jego wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2019 r. skarżący został wezwany m.in. do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (zarządzenie – k. 1-2 akt sądowych; dowód doręczenia wezwania – k. 20). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 4 grudnia 2019 r. wskazał, by jako ponaglenie potraktować wniesioną przez niego skargę (k. 22 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika zatem, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego stanowi przesłankę jej dopuszczalności. Oznacza to w konsekwencji, że skuteczne wniesienie skargi wymaga wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia. W sprawie ze skargi na przewlekłość organu administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Jednocześnie według art. 37 § 2 k.p.a., ponaglenie zawiera uzasadnienie, a zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z powołanych przepisów wynika zatem, że pozytywna ocena dopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji uwarunkowana jest wykazaniem przez stronę skarżącą, że przed wniesieniem skargi skierowanej do sądu administracyjnego skorzystała ona z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Jeżeli zaś tego nie zrobiła, to nie zachowała wymogów wniesienia skargi określonych w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., przez co jest ona niedopuszczalna "z innych przyczyn" i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Taka przypadek zachodzi w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Strona wezwana do usunięcia braku skargi przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wskazała, aby jako ponaglenie potraktować wniesioną przez nią skargę, która złożona została w organie i przekazana sądowi administracyjnemu. Tymczasem trzeba zwrócić uwagę, że z treści pisma oznaczonego jako "skarga" oraz określonych w nim podstaw prawnych jego złożenia wynika, że nie stanowiło ono ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz skargę w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. skierowaną do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Skarga tego rodzaju w kontekście jej dopuszczalności nie może zaś zastąpić procesowych czynności strony, jakie były od niej wymagane przed jej wniesieniem. Dlatego też złożenie skargi na przewlekłość postępowania Wojewody bez wyczerpania trybu przedsądowego, a więc zaniechanie wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia (w tym przypadku Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej), stanowi o nieskutecznym wniesieniu skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co skutkuje odrzuceniem skargi na wskazanej podstawie prawnej. Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że z akt administracyjnych sprawy w ogóle nie wynika, by skarżący wniósł jakiekolwiek inne ponaglenie do właściwego organu i by zostało ono rozpatrzone w przepisanym trybie przez organ wyższego stopnia. W opisanych okolicznościach skargę należało uznać za niedopuszczalną z powodu braku wyczerpania przez stronę środków zaskarżenia (ponaglenia) przed wniesieniem skargi. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.