III SAB/Lu 38/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie : stypendium szkolnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący pismem z dnia 24 maja 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, polegającą na nie wydaniu decyzji w przedmiocie stypendium szkolnego należnego jego dzieciom: Ł, K. i M. J., jako uczniom, zgodnie z przepisami m. in. art. 90 n ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), we wskazanych w skardze okresach. W odpowiedzi nas skargę organ – Prezydent Miasta opisał sposób załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo stanowi skargę na bezczynność organu administracji publicznej I instancji, jakim jest Prezydent Miasta. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność, iż organ administracji (Prezydent Miasta) nie pouczył skarżącego o takiej możliwości, nie może rozciągać kompetencji sądu administracyjnego poza ramy ustawowo określone. Skarżący zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.