III SAB/Lu 4/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. B. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego postanawia: przyznać K. B. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 15 marca 2016 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca zwróciła się o ustanowienie adwokata. Na wezwanie referendarza skarżąca załączyła dodatkowe oświadczenie i dokumenty źródłowe. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 ( 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz załączonych dokumentach sytuacja materialna skarżącej, uprawnia do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Skarżąca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (zaświadczenie urzędu pracy z dnia [...] r.), prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych, a na wskazanym przez nią rachunku bankowym widnieje saldo zerowe. W świetle przedstawionych okoliczności, stwierdzić należy, że skarżąca wykazała spełnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 ( 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.