III SAB/Lu 4/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego w zakresie zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2016 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 maja 2016 r. w przedmiocie prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia doręczono K. B. w dniu 6 września 2016 r. pouczając, że od postanowienia nie przysługuje środek zaskarżenia. Pismem z dnia 11 maja 2017 r., zatytułowanym jako "wniosek", skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że wprawdzie skarżąca podnosi, że pismo z dnia 11 maja 2017 r. jest wnioskiem złożonym na podstawie art. 191 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej jako p.p.s.a. Jednak zdaniem sądu, biorąc pod uwagę treść uzasadnienia pisma z dnia 11 maja 2017 r., przedmiotowe pismo procesowe należy uznać za zażalenie. Skarżąca wnosi o uchylenie postanowienia, natomiast przepis art. 191 p.p.s.a. takiej możliwości nie przewiduje. Naczelny Sąd Administracyjny nie wydaje odrębnego rozstrzygnięcia wyrażającego ocenę niezaskarżalnych postanowień wydanych przez WSA, a zakwestionowanych przez stronę. Rozpoznanie wniosków (zarzutów) strony znajduje wyraz – pozytywny albo negatywny – w uzasadnieniu orzeczenia sądu kasacyjnego (vide komentarz do art.191 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tytuł "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Wolters Kluwer 2016 r.). Ponadto, warunkiem zbadania zasadności niezaskarżalnego postanowienia jest zgłoszenie wniosku strony w skardze kasacyjnej lub w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi zapadło w dniu 17 lutego 2016 r. i od dnia 30 sierpnia 2016 r. jest prawomocne. Wobec czego, nawet przy założeniu, że skarżąca złożyła wniosek w trybie art. 191 p.p.s.a., byłby on niedopuszczalny z uwagi na upływ terminu na jego złożenie. Przechodząc do zbadania skuteczności złożonego zażalenia należy wskazać, zgodnie z treścią art. 260 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji. Wobec powyższego, sąd w którym orzeka referendarz, rozpoznając sprzeciw, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, zaś wydane przez ten sąd postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Z kolei, w myśl art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu. Na postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu zażalenie nie przysługuje. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, skoro postanowienie sądu z dnia 10 sierpnia 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 maja 2016 r. było prawomocne, to skarżącej nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia, o czym została pouczona. Z tych względów na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., zażalenie należało odrzucić