III SAB/Lu 4/17

Sygn. [...] III SAB/Lu 4/17 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Starosty w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie własności i zmniejszenie wartości nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. J. S. wniosła skargę na bezczynność Starosty w zakresie wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie własności i zmniejszenie wartości nieruchomości. W uzasadnieniu skargi J. S. wskazała, że organ nie wydał żadnej decyzji lub postanowienia w sprawie wniosku skarżącej z dnia 21 października 2016 r. Natomiast na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ zażądał przedłożenia dokumentu, który nie jest i nie był w posiadaniu skarżącej. Organ bezzasadnie zażądał uzupełnienia braków, których uzupełnienia nie mógł żądać na podstawie powołanego przepisu. Skarżąca podniosła, że w sytuacji pozostawienia pisma bez rozpoznania, mimo braku przesłanek warunkujących podjęcie tej czynności, organ pozostaje w bezczynności. W związku z tym, w ocenie skarżącej, skarga na bezczynność Starosty jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczy ona bezczynności Starosty w zakresie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ograniczenie własności i zmniejszenie wartości nieruchomości. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 27 października 2016 r. J. S. wniosła do Starosty wniosek o ustalenie odszkodowania za ograniczenie własności i zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w miejscowości R. R., z uwagi na usytuowanie na nieruchomości linii energetycznej niskiego i średniego napięcia stanowiącej własność PGE Dystrybucja S.A. w L.. We wniosku skarżąca powołała się między innymi na przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70 z późn. zm.). W dniu 31 października 2016 r. Starosta wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku z dnia 21 października 2016 r. poprzez wskazanie numeru działki, której wniosek dotyczy oraz dołączenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem następujących dokumentów: decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości lub też innych przepisów, postanowienia o nabyciu spadku po osobach, którym ograniczono sposób korzystania z nieruchomości w celu ustalenia stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz odpisu z księgi wieczystej potwierdzającej prawo własności do działki. Równocześnie poinformowano skarżącą, że nieusunięcie braków wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. S. nadesłała kopię wypisu aktu notarialnego Rep. A Nr [...], obejmującego umowę darowizny z dnia 17 marca 2010 r. zawartą pomiędzy J. i M. małżonkami S. jako darczyńcami oraz ich córką M. S. jako obdarowaną, dotyczącą nieruchomości położonych m.in. w miejscowości R. R.. Jednocześnie skarżąca poinformowała, że nie posiada decyzji o ograniczeniu własności, a w celu jej uzyskania organ może zwrócić się do archiwum państwowego o jej pozyskanie. Pismem z dnia 21 listopada 2016 r., nr [...] Starosta poinformował skarżącą o pozostawieniu wniosku z dnia 21 października 2016 r. bez rozpoznania. J. S. wniosła do Wojewody L. zażalenie na pozostawienie bez rozpoznania wniosku z dnia 21 października 2016 r. podnosząc, że jest to działanie niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r. Wojewoda L. stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącej na pozostawienie bez rozpoznania wniosku z dnia 21 października 2016 r. w sprawie ustalenia odszkodowania za ograniczenie własności i zmniejszenie wartości nieruchomości położonej w Rzymach Rzymkach. W związku z przedstawionym tokiem postępowania wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy tym zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy bezczynności lub przewlekłości organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie przewidzianym w art. 37 k.p.a. Ostatnio powołany przepis stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie to stanowi szczególny środek zaskarżenia, ponieważ nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego, polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania. Uznając zażalenie za uzasadnione organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższych przepisów warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności, skarżący jest obowiązany przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność drogi przewidzianej we wskazanym przepisie musi prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej. Zatem w niniejszej sprawie wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu powinno zostać poprzedzone wniesieniem przez stronę do organu administracji wyższego stopnia zażalenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. Na mocy przywołanego wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a. wniesienie takiego zażalenia stanowi warunek dopuszczalności skargi. Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarżąca nie wniosła zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W konsekwencji należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż przed jej wniesieniem strona nie wyczerpała środków zaskarżenia stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. Sygn. akt III SAB/Lu 4/17