III SAB/Lu 4/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na przewlekłość postępowania przed Burmistrzem Miasta w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 czerwca 2018 r. L. S. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania przed Burmistrzem Miasta w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Wezwaniem z dnia 28 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez: jednoznaczne oznaczenie organu, którego działalność, bezczynność lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego i złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 5 lipca 2018 r. skarżąca wskazała, że niniejsza sprawa dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez Burmistrza Miasta. W załączeniu przesłała kserokopię pisma z dnia 4 lipca 2018 r., które w jej ocenie stanowi ponaglenie. Z treści pisma wynika, że skarżąca zwraca się z wnioskiem o wydanie pisemnej odmowy przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. W ocenie skarżącej załączone pismo stanowi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej jako "k.p.a.". stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 k.p.a. powinno być skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który niezałatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przez skarżącego trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca złożyła takie wezwanie przed wniesieniem skargi do Sądu. Pismo skarżącej z dnia 4 lipca 2018 r. nie mogło zostać uznane za ponaglenie, z uwagi na fakt, że z treści pisma nie wynika by wyrażała w nim niezadowolenie ze stanu bezczynności Burmistrza. Ponadto pismo, które w ocenie skarżącej jest uznawane za ponaglenie, zostało wniesione po złożeniu skargi do Sądu, zatem z uchybieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. W tej sytuacji uznać należało, że w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany we wskazanym wcześniej art. 37 k.p.a. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.