III SAB/Lu 44/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Starosty Ś. w zakresie wydania decyzji zatwierdzającej operat ewidencji gruntów i budynków, w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Ś. w zakresie "niewydania decyzji rozstrzygającej wnioski i uwagi zatwierdzającej operat modernizacji ewidencji gruntów i budynków, obręb gmina P.". W skardze zawarto wniosek o "zwolnienie z kosztów sądowych i ustalenie pomocy prawnej" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy – nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 730). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6). W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2004 r.; OZ 140/04; LEX nr 220389). Z treści skargi i akt administracyjnych sporawy wynika, że skarżąca zarzuca Staroście Ś. bezczynność, która miała polegać na niewydaniu decyzji "rozstrzygającej wnioski i uwagi zatwierdzającej operat modernizacji ewidencji gruntów i budynków, obręb gmina P.". Należy wskazać, że modernizacja ewidencji gruntów i budynków odbywa się w trybie określonym w art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.). Przepis ten wprowadza dwa tryby kwestionowania ustaleń przyjętych przez organ w toku modernizacji operatu. Po przygotowaniu projektu operatu i wyłożeniu go do wglądu każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych. Uwagi są rozpatrywane przez pracownika posiadającego odpowiednie uprawnienia zawodowe, który informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole. Po upływie terminu wyłożenia projektu do wglądu staje się on operatem ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa. Na tym etapie postępowania każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa powyższej informacji, zgłaszać zarzuty do tych danych. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Zarzuty zgłoszone po tym terminie traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Art. 24a Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie daje podstaw do wydawania decyzji w kwestii rozstrzygnięcia uwag do projektu operatu. Tryb decyzyjny jest przewidziany dopiero na etapie po ogłoszeniu operatu, kiedy to podmiot mający interes prawny może zgłaszać zarzuty do danych zawartych w ewidencji. Nawet przyjmując korzystną dla strony interpretację przedmiotu skargi – tzn. że treścią jej żądania jest bezczynność Starosty Świdnickiego w zakresie wydania decyzji na podstawie art. 24a ust. 9 ustawy, rozstrzygającej o zgłoszonych zarzutach, skargę w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli przyjąć, że przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty polegająca na niewydaniu decyzji rozstrzygającej o zgłoszonych zarzutach do danych zawartych w ewidencji na podstawie art. 24a ust. 9 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, to warunkiem dopuszczalności skargi było wniesienia zażalenia na bezczynność Starosty do organu wyższego stopnia, czyli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (art. 37 KPA). Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca składała w toku postępowania jakiekolwiek pismo, które można byłoby zakwalifikować jako zażalenie na bezczynność starosty w sprawie niewydania decyzji rozstrzygającej o zgłoszonych zarzutach do danych zawartych w ewidencji. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wyczerpania przysługujących skarżącemu środków kwestionowania bezczynności organu na drodze administracyjnej jest niedopuszczalna. W świetle tych ustaleń, skoro skarga jest niedopuszczalna, należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.