III SAB/Lu 44/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Starosty Ś. w zakresie wydania decyzji zatwierdzającej operat ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Ś. w zakresie "niewydania decyzji rozstrzygającej wnioski i uwagi zatwierdzającej operat modernizacji ewidencji gruntów i budynków, obręb gmina P.". W odpowiedzi na skargę Starosta Ś. wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż modernizacja ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Gmina P. została przeprowadzona w trybie art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.). W toku tego postępowania właścicielka działek o numerach 120, 247/2 i 281 – Z. S., zgłaszała uwagi i zastrzeżenia do projektu operatu, jednak nie zostały one uwzględnione. Po upływie terminu wyłożenia projektu, stał się on operatem ewidencji gruntów i budynków, o czym ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Województwa L.. W terminie 30 dni od dnia ogłoszenia nie zostały wniesione przez stronę zarzuty, operat stał się obowiązujący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z treści skargi i akt administracyjnych sporawy wynika, że skarżąca zarzuca Staroście Ś. bezczynność, która miała polegać na niewydaniu decyzji "rozstrzygającej wnioski i uwagi zatwierdzającej operat modernizacji ewidencji gruntów i budynków, obręb gmina Piaski". Jak prawidłowo wskazał organ modernizacja ewidencji gruntów i budynków odbywa się w trybie określonym w art. 24a Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Należy wskazać, że przepis ten wprowadza dwa tryby kwestionowania ustaleń przyjętych przez organ w toku modernizacji operatu. Po przygotowaniu projektu operatu i wyłożeniu go do wglądu każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych. Uwagi są rozpatrywane przez pracownika posiadającego odpowiednie uprawnienia zawodowe, który informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole. Po upływie terminu wyłożenia projektu do wglądu staje się on operatem ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa. Na tym etapie postępowania każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa powyższej informacji, zgłaszać zarzuty do tych danych. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Zarzuty zgłoszone po tym terminie traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Treść skargi wskazuje, że skarżąca wydaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy przedstawionymi wyżej środkami kwestionowania ustaleń przyjętych w projekcie operatu i w ogłoszonym operacie. Art. 24a Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie daje podstaw do wydawania decyzji w kwestii rozstrzygnięcia uwag do projektu operatu. Tryb decyzyjny jest przewidziany dopiero na etapie po ogłoszeniu operatu, kiedy to podmiot mający interes prawny może zgłaszać zarzuty do danych zawartych w ewidencji. Z akt administracyjnych (k. 30) wynika, że na etapie opracowywania operatu ewidencji jednostki ewidencyjnej – Gmina P. uwagi i zastrzeżenia wnosiła Z. S., właścicielka nieruchomości położonych w tej jednostce ewidencyjnej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 16) aktu notarialnego z dnia 10 maja 2011 r., wynika, że Z. S. darowała wspomniane działki swojej córce – skarżącej w niniejszej sprawie J. S.. Z żadnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby J. S. zgłaszała zarzuty do danych ujawnionych w ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa L. operacie ewidencji dla wspomnianej jednostki ewidencyjnej. Tym samym trudno mówić o bezczynności organu w zakresie wydania decyzji dotyczącej operatu. Nawet przyjmując korzystną dla strony interpretację przedmiotu skargi – tzn. że treścią jej żądania jest bezczynność Starosty Ś. w zakresie wydania decyzji na podstawie art. 24a ust. 9 ustawy, rozstrzygającej o zgłoszonych zarzutach, skargę w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli przyjąć, że przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty polegająca na niewydaniu decyzji rozstrzygającej o zgłoszonych zarzutach do danych zawartych w ewidencji na podstawie art. 24a ust. 9 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, to warunkiem dopuszczalności skargi było wniesienia zażalenia na bezczynność Starosty do organu wyższego stopnia, czyli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (art. 37 KPA). Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca składała w toku postępowania jakiekolwiek pismo, które można byłoby zakwalifikować jako zażalenie na bezczynność starosty w sprawie niewydania decyzji rozstrzygającej o zgłoszonych zarzutach do danych zawartych w ewidencji. W aktach administracyjnych jest szereg pism kierowanych do Starosty przez ojca skarżącej, S. S., który nie był właścicielem działek położonych w jednostce ewidencyjnej Gmina P. Jedynym pismem skierowanym do organu przez skarżącą jest datowane na 27 czerwca 2011 r. pismo do Starosty z żądaniem udostępnienia dokumentacji działek skarżącej. Pismo to z pewnością nie może być potraktowane jako zażalenie na bezczynność w przedmiocie wydania decyzji. W tej sytuacji nie można uznać, aby skarżąca spełniła warunek wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopełnienie przez skarżącą wymogu wyczerpania środków zaskarżenia skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia. Powyższe stanowisko nie oznacza zamknięcia skarżącej drogi dochodzenia jej roszczeń. Jeżeli kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczących jej działek oraz dysponuje dokumentami potwierdzającymi jej żądania, skarżąca może wystąpić z wnioskiem o zmianę danych zawartych w ewidencji, który to wniosek powinien zostać rozpatrzony w formie decyzyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.