III SAB/Lu 5/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.C. na bezczynność Starosty w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Skarżący pismem z dnia 17 stycznia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty, polegającą na uchyleniu się od wydania decyzji w sprawie zwrotu nadpłaconej przez skarżącego opłaty za wydanie karty pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo stanowi skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jakim jest Starosta. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność, iż organ administracji (Starosta) nie pouczył skarżącego o takiej możliwości, nie może rozciągać kompetencji sądu administracyjnego poza ramy ustawowo określone. Skarżący zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.