III SAB/Lu 50/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.-M.M.I.B. Ż. Spółki jawnej w Ł. na bezczynność Starosty w przedmiocie zgłoszenia wniosków o przepadek pojazdu postanawia: odrzucić skargę na bezczynność. A.-M. M.I.B. Ż.Spółka jawna w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty polegającą na niezałatwieniu sprawy w terminie przez niezgłoszenie wniosków o przepadek pojazdów na rzecz Powiatu Ł. na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Starosta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku: 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym właściwy organ, zobowiązany do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty dotyczy niewystąpienia przez Starostę do sądu z wnioskami o orzeczenie przepadku samochodów na rzecz powiatu. Wskazać w tym miejscu należy, że pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie jest umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (ust. 10). Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty podlegała odrzuceniu, bowiem Starosta nie był zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w granicach sprawy zakreślonych treścią żądania skarżącej w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Złożenie wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu nie jest rozpoznaniem i rozstrzygnięciem sprawy przez organy administracji w formie władczego działania na drodze administracyjnej. Podkreślić jeszcze w tym miejscu należy, że postępowanie w sprawach o przepadek pojazdu wszczyna się na wniosek starosty (art. 6107 § 1 ustawy z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, art. 130a ust. 10 ustawy - – Prawo o ruchu drogowym). W sprawach tych właściwy jest sąd miejsca, z którego usunięto pojazd (art. 6106 § 2 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego). W sprawach o przepadek pojazdów, które na podstawie w/w przepisów ustawy - Prawa o ruchu drogowym podlegają przepadkowi na rzecz powiatu stosuje się przepisy Oddziału 2 "Przepadek pojazdów" ustawy - Kodeks postępowania cywilnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.