III SAB/Lu 56/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Transportowo-Handlowego "T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Przedsiębiorstwo Transportowo – Handlowego "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. w skardze sądowej zaskarżyła bezczynność Dyrektora Izby Celnej w B. P. w przedmiocie doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji. W ocenie skarżącej bezczynność organu polegała na tym, że przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, nie doręczono pełnomocnikowi skarżącej – Z. B. na adres ul. W., [...] S., lecz na adres siedziby skarżącej – ul. K., [...] S.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt III SAB/Lu 6/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Transportowo – Handlowego "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Siedlcach. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła spółka "[...]". Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1356/14 uchylił postanowienie z dnia 26 lutego 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z § 3 art. 3 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarżąca upatruje bezczynności organu w tym, że przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2013 r. nie doręczono pełnomocnikowi skarżącej – Z. B. na adres ul. W., [...] S., lecz na adres siedziby skarżącej – ul. K., [...] S. Żądanie doręczenia decyzji organu pełnomocnikowi skarżącej nie należy do kategorii spraw załatwianych w drodze decyzji, postanowień lub przez wydanie lub podjęcie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że jest podejmowana w sprawie indywidualnej, jest skierowana do oznaczonego podmiotu dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność doręczenia nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jednak jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi (vide postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12). Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że żądanie doręczenia decyzji pełnomocnikowi nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych. Skarga na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w B. P. w przedmiocie doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji, jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, nie podlega rozpoznaniu przez sąd. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.