III SAB/Lu 7/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 24 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w Z. na bezczynność Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie sprostowania zgłoszenia celnego oraz niezałatwienia w terminie odwołania oddala skargę. [...] Spółka akcyjna z siedzibą w Z. (dalej też "Spółka", "skarżąca") złożyła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej też "organ") w związku z niezałatwieniem we właściwym terminie odwołania skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. (dalej też "organ I instancji") z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie sprostowania zgłoszenia celnego z [...] sierpnia 2014 r. o nr [...] oraz zwrotu należności celnych przywozowych. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że [...] sierpnia 2014 r. został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci gazu propan pozostały, zaklasyfikowany do kodu CN 2711 12 97 ze stawką celną 0,7%. Takie zgłoszenie zostało przyjęte przez organ celny a zawarte w nim dane stanowiły podstawę do objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, jak również wyliczenia należności celnych i podatkowych. Następnie 20 kwietnia 2017 r. Spółka zawnioskowała do organu I instancji o zmianę przedmiotowego zgłoszenia celnego w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru, zwrotu należności celnych oraz określenia prawidłowej wysokości podatku VAT z tytułu importu. Spółka powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 maja 2016 r., w sprawie sygn. akt C-286/15 uzasadniała, że zastosowywanie powinna mieć klasyfikacja celna o nr 2711 19 00 tj. "gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe". Po rozpoznaniu wniosku Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydał dwie odrębne decyzje, w których odmówił zwrotu należności celnych przywozowych uiszczonych wg ww. zgłoszenia celnego oraz odmówił wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru. W wyniku złożonych odwołań Spółki rozstrzygnięcia zostały uchylone a sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji decyzjami z [...] czerwca 2018 r. ponownie negatywnie ustosunkował się do wniosków Spółki. Dalej pełnomocnik wyjaśnił, że 9 lipca 2018 r. z zachowaniem ustawowego terminu, Spółka złożyła na jednym piśmie odwołanie zarówno od decyzji celnej jak i decyzji podatkowej do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Tak złożone odwołanie zostało, w ocenie pełnomocnika skarżącej, rozpatrzone tylko w części dotyczącej wydania decyzji określającej podatek VAT poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy. Zdaniem organu odwoławczego od decyzji celnej odmawiającej sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu kwoty należności celnych odwołanie nie zostało złożone, i decyzja jest decyzją ostateczną. Zatem podstawę opodatkowania należy liczyć według zgłoszenia z [...] sierpnia 2014 r. Pełnomocnik skarżącej podnosił, że nierozpatrzenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odwołania od decyzji z [...] czerwca 2018 r. w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru oraz zwrotu należności celnych poskutkowało wydaniem decyzji w sprawie podatku VAT w oparciu o kwestionowaną przez Spółkę klasyfikację celną. Pełnomocnik wskazał również, że od decyzji w przedmiocie podatku VAT Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który w wyroku z 22 marca 2019 roku, sygn. akt I SA/Lu 888/18 uznał, że organ nie może rozpoznać odwołania od decyzji w sprawie podatkowej bez uprzedniego rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie celnej ze względu na ścisłe powiązanie ze sobą tych spraw. Oprócz tego Sąd wskazał, że skoro odwołanie zostało złożone także w sprawie celnej, czego WSA nie kwestionuje, Spółce przysługuje możliwość złożenia skargi na bezczynność organu, w związku z niepodejmowaniem żadnych działań od momentu wniesienia odwołania w części dotyczącej postępowania celnego. Aby jednak móc to uczynić Spółka, zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), 10 stycznia wniosła ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w związku z nierozpoznaniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej sprawy w terminie. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej uznał ponaglenie za bezzasadne. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że nierozpatrzenie sprawy celnej rzutowało w sposób znaczący na sprawę podatkową i skutkowało wydaniem negatywnej dla Spółki decyzji w sprawie podatkowej. W kontekście sprawy, w ocenie pełnomocnika, nie pozostaje bez znaczenia fakt, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrzył większość odwołań, jakie Spółka wniosła od kolejnych decyzji Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego w analogicznych spawach, które różniły się jedynie datą dopuszczenia towaru do obrotu. Tym bardziej bezzasadnym wydaje się nierozpatrzenie przez organ przedmiotowej sprawy, we właściwym terminie. Pełnomocnik zarzucił, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wbrew brzmieniu art. 140 Ordynacji podatkowej nie poinformował Spółki o przyczynach niezałatwienia sprawy we właściwym czasie, ani nie wyznaczył nowego terminu jej załatwienia. Tym samym organ odwoławczy od dnia złożenia przez Spółkę pisma, to jest od dnia 9 lipca 2018 r. nie tylko nie rozpatrzył sprawy, ale też nie podjął żadnych działań zmierzających do jej załatwienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Zgodził się z pełnomocnikiem skarżącej, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił sprostowania zgłoszenia celnego i odmówił zwrotu należności celnych przywozowych oraz decyzję nr [...] odmawiającą wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru według w/w zgłoszenia celnego. Organ zauważył jednak, że pismem z 9 lipca 2018 r. Spółka złożyła odwołanie ale jedynie od decyzji podatkowej. Organ wyjaśnił, że pismami z 9 i 19 lipca 2018 r. do organu celnego wpłynęły odwołania od decyzji podatkowej nr [...] z [...] czerwca 2018 r. o identycznej treści. Z treści obu pism wynikało, że złożone odwołanie spełniało wszystkie wymogi wynikające z art. 222 Ordynacji podatkowej. Strona wyraźnie sprecyzowała swoje żądanie, wskazała zarzuty oraz dowody uzasadniające żądanie. Żądaniem skarżącej było zaskarżenie w całości decyzji podatkowej organu I instancji, wobec której skarżąca zarzucała naruszenie art. 30b ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poz. 2711 Wspólnej Taryfy Celnej, art. 116 ust. 1 i art. 117 ust. 1 UKC. W uzasadnieniu Spółka wyjaśnia powody swojego żądania, powołując się na treść wyroku TSUE w sprawie sygn. akt C-286/15. Dodatkowo w przedmiotowym odwołaniu skarżąca podkreśliła, że uzasadnienie zarzutów wobec decyzji w przedmiocie cła przedstawiła w odwołaniu od decyzji celnej nr [...] z [...] czerwca 2018 r. Wobec powyższych okoliczności organ odwoławczy uznał, iż wniesione odwołanie jest wyłącznie odwołaniem od decyzji podatkowej. Dalej organ podkreślił, że skoro skarżąca jasno wyartykułowała w odwołaniu, że zaskarża w całości decyzję podatkową organu I instancji, to brak było podstaw ku temu, aby pismo to organ odwoławczy klasyfikował w inny sposób i dopatrywał się w nim rozszerzonej treści. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z argumentacją Szefa Krajowej Administracji Skarbowej rozpatrującego ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Organ wyjaśnił również, że w toku postępowania odwoławczego przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu ustalenia, czy Spółka wniosła odwołanie od decyzji odmawiającej sprostowania zgłoszenia celnego. Organ I instancji potwierdził brak takiego odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił też, że Spółka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy wymagać wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Pełnomocnik zredagował odwołanie od decyzji podatkowej wskazując sygnaturę rozstrzygnięcia, które jest przedmiotem odwołania. Natomiast wyjaśnienia pełnomocnika zawarte w piśmie z 11 września 2018 r. (będące odpowiedzią na postanowienie organu odwoławczego o wyznaczeniu stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się), z których wynika, iż skarżący wnosi aby odwołanie z 9 lipca 2018 r. było potraktowane jako odwołanie od decyzji celnej i podatkowej, nie mogą być podstawą do zmiany żądania zawartego w odwołaniu. Mając świadomość wszelkich praw strony pełnomocnik mógł, w ocenie organu, bez przeszkód złożyć odwołanie od decyzji celnej, czego jednak nie uczynił. Organ podniósł również, że przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej toczyły się postępowania dotyczące spraw celnych i podatkowych spółki [...] o podobnym stanie faktycznym. W sprawach tych ów pełnomocnik składał odrębne odwołanie od decyzji celnej dotyczącej klasyfikacji taryfowej mieszaniny gazu oraz odrębne odwołanie od decyzji podatkowej, którego treść jest identyczna jak w przedmiotowej sprawie. Organ zauważył też, że stanowisko skrzącej, iż WSA w Lublinie nie kwestionuje faktu złożenia odwołania w sprawie celnej nie znajduje oparcia w uzasadnieniu powołanego wyroku. Organ przypomniał, że WSA w Lublinie w powołanym wyroku skargę Spółki oddalił, a skarga kasacyjna złożona przez Spółkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie została rozpoznana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie jednak należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie działanie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony Zgodnie z kolei z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) stanowi zaś, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Na podstawie art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, można wnieść skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Niespełnienie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi. W rozpoznawanej sprawie Spółka przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu dopełniła wymogu wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organami administracji publicznej, składając pismem z 10 stycznia 2020 r. do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie zostało uznane za bezzasadne (postanowienie z [...] lutego 2020 r. – k. 69-70 akt administracyjnych), a Spółka wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przypomnieć należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Spółki, organ (organ odwoławczy) pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania odwołania Spółki od decyzji celnej z [...] czerwca 2018 r. nr [...], mocą której organ I instancji odmówił sprostowania zgłoszenia celnego z [...] sierpnia 2014 r. w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru i odmówił zwrotu należności celnych przewozowych (Typ A00) 338 zł. Zdaniem skarżącej odwołanie od przedmiotowej decyzji wraz z odwołaniem od decyzji podatkowej zostało wniesione jednym pismem z 9 lipca 2018 r. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organ nie pozostaje i nie pozostawał nigdy w bezczynności albowiem żadne odwołanie od decyzji celnej nie zostało złożone. Organ wyjaśnił, że do organu I instancji wpłynęły pisma z dnia 9 i 19 lipca 2018 r. tożsame w swej treści, w których wyraźnie sprecyzowano zakres żądania Spółki i dotyczył on wzruszenia w ramach postępowania odwoławczego decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2018 r. dotyczącej podatku VAT. Zdaniem Sądu rację w tym sporze przyznać należy organowi, a stanowisko organu znajduje pełne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zauważyć należy, że w literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2010, s. 70). Tak więc przedmiotem sądowej kontroli w sprawie ze skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (vide wyrok NSA z dnia 12.10.2017 r. sygn. akt II GSK 2645/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem skargi na bezczynność jest więc doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Co do zasady w postępowaniu celnym zgodnie z art. 90e ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. (Dz.U. z 2018 poz. 167 ze zm., obecnie Dz.U. z 2019r., poz. 2070 - dalej też: "P.c.") załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Zgodnie z ustępem 2 ww. artykułu do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa celnego dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy osoby składającej odwołanie albo z przyczyn niezależnych od organu. Z mocy art. 73 ust 1 Prawa celnego odpowiednie zastosowanie w tych sprawach znajdzie przepis m.in. art. 140 § 1 i art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.). Zgodnie z pierwszym z tych przepisów o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zgodnie natomiast z art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Jeżeli zaś, jak już wskazano wyżej, organ nie był zobligowany do podjęcia określonego działania (tu rozpatrzenia odwołania) w określonym przez prawo terminie, to zarzut bezczynności w działaniu nie może być uzasadniony. W okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skargi, nie można przyjąć, iż odwołanie od decyzji celnej zostało przez Spółkę złożone. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, jak trafnie zauważa organ, nie potwierdza tego treść pisma Spółki z 9 lipca 2018 r. stanowiąca odwołanie od decyzji podatkowej. W piśmie tym numer decyzji podatkowej, tj. nr [...], podano dwukrotnie raz w nagłówku i poniżej wskazując, iż pełnomocnik zaskarża w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celino-Skarbowego w B. P. "z dnia [...] czerwca 2018 r. (dostarczoną pełnomocnikowi Spółki dnia [...] lipca 2018 r.), nr [...] (dalej: "decyzja ws. VAT"), w której Organ odmówił Spółce wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów wg elektronicznego zgłoszenia celnego." Zgodzić się należy z organem, że żądanie skarżącej zawarte w tym piśmie było jasne i nie można było oczekiwać od organu, aby odczytywał je w odmienny sposób, niż wyrażony w złożonym podaniu. Brak było zatem podstaw do poszukiwania przez organ, że odwołanie dotyczy także decyzji celnej. Strona zredagowała odwołanie od decyzji podatkowej wskazując sygnaturę rozstrzygnięcia, która jest jego przedmiotem, tj. decyzję nr [...] Skarżąca wyraźnie sprecyzowała żądanie oraz wskazała zarzuty i dowody uzasadniające jej żądanie. Owszem w uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącej nawiązuje do wartości celnej towaru, w jego ocenie zawyżonej z uwagi na błędną klasyfikacje towarów, ale w kontekście przełożenia na ustalenie podstawy opodatkowania w zakresie podatku VAT. Pełnomocnik uzasadnia, że nie zgadza się z decyzją celną organu I instancji z [...] czerwca 2018 r. nr [...], albowiem jak wskazano "Rozstrzygnięcie ww. sprawie przesądza o rozstrzygnięciu Organu w zakresie decyzji ws. VAT, bowiem Naczelnik w sposób nieprawidłowy określił wartość celną, w konsekwencji blednie została również ustalona podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług." Pełnomocnik akcentuje jednocześnie, iż "Uzasadnienie zarzutów Spółka przedstawiła w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], a także przedstawia je również poniżej". Tym samym, nie ma wątpliwości, iż powtórzenie zarzutów celnych odczytać należało, w ocenie Sądu, jedynie jako wzmocnienie argumentacji uzasadniającej wzruszenie decyzji wydanej w zakresie podatku VAT, co oczywiste, albowiem nie ma sporu, iż przedmiotowe elementy: wartość celna i VAT pozostają ze sobą w ścisłym związku. Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.- o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017, poz. 1221 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT"): "Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy." Tak więc określone we wskazanej procedurze cło stanowiło także podstawę do wyliczenia podatku VAT od importu. Trafnie również zauważa organ, że mamy do czynienia z profesjonalnym pełnomocnikiem, który wie jakie są wymogi formalne odwołania od decyzji oraz ewentualne skutki złożenia odwołania od decyzji organu I instancji po terminie. Poza tym decyzja organu celnego zawierała pouczenie o sposobie i trybie jej zaskarżenia. Nadto oczywistym jest, na co zwrócił również uwagę organ, że od fachowego pełnomocnika wymaga się zachowania zwiększonych standardów należytej staranności przy prowadzeniu spraw swoich mocodawców, niż od przeciętnego obywatela nie zajmującego się zawodowo prawem. Jak zauważył również organ, a pełnomocnik skarżącej tych ustaleń nie podważył, przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej toczyły się postępowania dotyczące spraw celnych i podatkowych firmy [...] S.A. o podobnym stanie faktycznym. Co istotne, w sprawach tych pełnomocnik składał odrębne odwołanie od decyzji celnej dotyczącej klasyfikacji taryfowej mieszaniny gazu oraz odrębne odwołanie od decyzji podatkowej, którego treść, jak uzasadniał organ, jest identyczna jak w przedmiotowej sprawie. Nie sposób przy tym pominąć, że organ kierując się podstawowymi zasadami postępowania, tj. rzetelności i zupełności wyjaśnienia spawy w ramach postępowania odwoławczego od decyzji z [...] czerwca 2018 r. odmawiającej wydania decyzji określającej podatek VAT z tytułu importu od przedmiotowego zgłoszenia przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające, kierując zapytanie do organu I instancji, czy skarżąca złożyła odwołanie od decyzji celnej z [...] czerwca 2018 r. nr [...] i uzyskał odpowiedź negatywną (pisma z 16 i 17 sierpnia 2018 r. i k. 27 i 28 akt adm.). Także, jak wynika z akt sprawy, w sytuacji, gdy organ mógł przyjąć, że ma do czynienia z oczywistym błędem, tak jak w przypadku ponaglenia, gdzie jako numer decyzji organu I instancji, od której odwołanie nie zostało rozpatrzone wskazano nr decyzji podatkowej organ przyjął, mając na uwadze okoliczności sprawy, że chodzi o ponaglenie na niezałatwienie odwołania w sprawie decyzji celnej, a nie podatkowej. Trudno więc zarzucić organowi brak profesjonalizmu i obiektywizmu. Organ ustalił również, a skarżąca tych ustaleń nie podważyła, że pismo spółki z 19 lipca 2018 r. było tożsame w treści z pismem z 9 lipca 2018 r. Zgodzić się należy z organem, że wyjaśnienia pełnomocnika zawarte w piśmie z dnia 11 września 2018 r. (będącym odpowiedzią na postanowienie organu odwoławczego o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie podatkowej), z których wynika, że odwołanie od decyzji podatkowej zawiera również zarzuty przeciwko decyzji celnej nie mogły być podstawą do zmiany żądania zawartego w odwołaniu, które w istocie wykraczałoby poza granice rozpatrywanej przez organ sprawy podatkowej, i które to żądanie, co należy jeszcze raz podkreślić było jasne w swej treści. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza stanowisko organu, iż Spółka nie złożyła odwołania od decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2018 r. w sprawie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego i odmowy zwrotu należności celnych przywozowych. Skoro zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zainicjowania postępowania odwoławczego w sprawie celnej, to nie można zarzucić organowi pozostawania w bezczynności i nierozpatrzenia odwołania, które w istocie nie zostało złożone. Na koniec zauważyć należy, że nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym w skardze stanowiskiem mającym wynikać z wyroku tutejszego Sądu zapadłym w sprawie sygn. akt I SA/Lu 888/18. Przedmiotowym wyrokiem sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru według zgłoszenia celnego z [...] sierpnia 2014 r. W ocenie pełnomocnika skarżącej w przedmiotowym wyroku Sąd "uznał, że organ nie może rozpoznać odwołania od decyzji w sprawie podatkowej bez uprzedniego rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie celnej ze względu na ścisłe powiązanie ze sobą tych spraw. Oprócz tego Sąd wskazuje, że skoro odwołanie zostało złożone także w sprawie celnej, czego WSA nie kwestionuje, Spółce przysługuje możliwość złożenia skargi na bezczynność organu, w związku z niepodejmowaniem żadnych działań od momentu wniesienia odwołania w części dotyczącej postępowania celnego." Tymczasem w powołanym wyroku Sąd wskazał jedynie, że "Nie ma także sporu, co do tego, że odwołanie od decyzji podatkowej zostało przez stronę wniesione w sposób skuteczny prawnie, albowiem spełniało ono wymagania, o których mowa w art. 222 Ordynacji podatkowej, tj. wskazywało datę i numer decyzji podatkowej tj. z dnia [...] czerwca 2018 r. ([...]) żądanie oraz zarzuty i dowody je uzasadniające. W tej sytuacji, organ II instancji uznał, iż wniesione odwołanie jest odwołaniem od decyzji podatkowej. Z punktu widzenia istoty niniejszej sprawy, zarzuty dotyczące skuteczności złożenia odwołania w sprawie celnej uchylają się spod kontroli sądowej." Dalej Sąd wskazał, że "Podnoszone w skardze zarzuty sprowadzają się do kwestionowania przez skarżącą podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług poprzez błędne uznanie przez organy podatkowe, że wartość celna i cło wykazane w złożonym przez nią zgłoszeniu celnym są prawidłowe. Jednak w niniejszej sprawie zawarta w zgłoszeniu kwota należności celnych nie została podważona ostateczną decyzją zmieniającą wykazane przez podatnika należności celne. Wobec powyższego należy uznać, że zasadnie organy podatkowe uznały za prawidłową zadeklarowaną podstawę opodatkowania a w konsekwencji, że kwota należnego podatku od towarów i usług została podana w prawidłowej wysokości. Stąd też nie istnieją przesłanki do określenia kwoty podatku w formie decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że poprzez postępowanie podatkowe nie można zmierzać do "zaingerowania" w postępowanie celne z uwagi na to, że są to postępowania odrębne, aczkolwiek ze sobą powiązane." Mając wszystko powyższe na uwadze uznać należało, że skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a..