III SAB/Lu 79/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego na mienie gminy postanawia: odrzucić skargę. A. J.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy S.w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego na mienie gminy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o odrzucenie skargi. Zarządzeniem z 21 listopada 2014 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność złożył do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego na mienie gminy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący przesłał pismo z dnia 2 grudnia 2014 r., w którym nie wskazał jednak, czy przed złożeniem skargi do sądu wyczerpał środki zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a. Przywołany przepis stanowi, iż na załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie złożył zażalenia na bezczynność Wójta Gminy S., do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z., a zatem nie spełnił przesłanek wskazanych w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skargę A. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wójta Gminy S. uznać zatem należało za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.