III SAB/Lu 8/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na pisma postanawia: odrzucić skargę. W dniu 2 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącej złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie skargę na działalność Rady Miasta. Z dość niejasnego sformułowania zarzutów wynika, że skarga ma związek z brakiem ukarania Prezydenta Miasta w związku ze skargą, jaką złożył na ten organ pełnomocnik skarżącej w dniu [...] kwietnia 2007 r. w Biurze Rady Miasta. Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi ze względu na fakt, że postępowanie wyjaśniające zasadność skargi pełnomocnika na Prezydenta Miasta wykazało bezpodstawność zarzutów. Przedmiotem skargi na Prezydenta Miasta był brak jego reakcji na wnioski pełnomocnika skarżącej z dnia [...] października 2005 r. oraz [...] grudnia 2006 r. oraz nie wydanie pełnomocnikowi skarżącej protokołu zdawczo – odbiorczego nr [...], spisanego w dniu [...] stycznia 1999 r. Rada Miasta uznała, że Prezydent nie był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi lub podjęcia innych działań, ponieważ pisma te miały charakter procesowy, i były przekazywane Gminie jako uczestnikowi postępowania w postępowaniu cywilnym. Kolejny zarzut, dotyczący nie wydania pełnomocnikowi skarżącej protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] stycznia 1999 r., również jest bezzasadny, bowiem Miasto nie było dysponentem tego protokołu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga sądowa dotyczy niezgodnego z oczekiwaniami skarżącej sposobu załatwienia przez Radę Miasta skargi na Prezydenta Miasta. Sprawa nie dotyczy wadliwości rozstrzygnięcia ani bezczynności organu zobowiązanego do wydania orzeczenia w postępowaniu administracyjnym. Aczkolwiek pełnomocnik dość enigmatycznie formułuje swe żądania, jednak skarga wniesiona do Sądu wyraźnie nawiązuje już w nagłówku do skargi wniesionej na Prezydenta Miasta do Rady Miejskiej w związku z oczekiwaniem na zajęcie stanowiska w sprawie pism procesowych. Skargę taką należy traktować jako wystąpienie stanowiące realizację uprawnień skarżącego wynikających z art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej (...). Tryb rozpatrywania petycji, wniosków i skarg określa ustawa. Instytucja skarg i wniosków w zasadniczym zrębie uregulowana jest w dziale VIII kpa – skargi i wnioski. Zgodnie z art. 221 § 1 kpa - zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu. Stosownie zaś do art. 227 kpa - przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do art. 229 ust. 3 kpa - organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności prezydenta miasta jest rada gminy. Organ uprawniony do rozpatrzenia skargi powiadomił skarżącego o sposobie załatwienia skargi pismem z dnia 9 lipca 2007 r. Sposób ostatecznego załatwienia skargi, a więc zawiadomienie nie przyjmuje formy decyzji lecz jest czynnością materialno – techniczną, jak wskazuje J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski – KPA. Komentarz, CH BECK 2005 r., s. 847 i cyt. tam literatura. Po otrzymaniu odpowiedzi odpowiadającej wymaganym warunkom formalnym, skarżący nie może zarzucać bezczynności organu, do którego się zwracał. Przyjmuje się również jednomyślnie, iż zawiadomienie to nie podlega skardze do sądu administracyjnego, może być natomiast podstawą nowej skargi w trybie skarg i wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57, s. 90). Pogląd ten jest nadal aktualny, czynności takie nie mieszczą się bowiem w kategorii czynności wymienionych w art. 3 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2004 r., II SA/Wr 3/04, niepublikowane, oraz J. Borkowski, op. cit., s. 848, a także M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II, kom. do art. 238 cyt. za Lex OMEGA). Sąd w składzie niniejszym podziela powyższy pogląd. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach tam wymienionych. Skoro jednak materialno – techniczna czynność w zakresie zawiadomienia o załatwieniu skargi na załatwienie wniosku, nie jest decyzją ani żadnym innym aktem tam wymienionym, ani nie zachodzi bezczynność organu uprawionego do rozpoznania skargi na sposób załatwienia petycji – sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. W tej sytuacji, z mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, skarga podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd odrzucił skargę.