III SAB/Lu 83/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia pisemnej informacji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 listopada 2014 r. R. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia pisemnej informacji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że R. O., pismami z dnia 5 września 2014 r. i 9 października 2014 r. oraz z dnia 8 listopada 2014 r. wniosła o udzielenie pisemnej informacji, czy Prezydent Miasta , przy wydawaniu pisma [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. uwzględnił zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lipca 2014 r. Następnie R. O. pismem z dnia 10 listopada 2014 r. wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa przez nadanie sprawie biegu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wnosił o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą wszystkich przewidzianych prawem środków zaskarżenia w dniu złożenia skargi na bezczynność organu. Organ stwierdził nadto, że nie zdążył odpowiedzieć na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie, przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego, skarżąca wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa (przy czym organ nie zdarzał ustosunkować się do wezwania odpowiadając na nie), to jednak nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Według wskazanego wyżej przepisu art. 37 § 1 K.p.a. podstawowym środkiem zaskarżenia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a dopiero jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 17 pkt 1 K.p.a., organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. W niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu, zażalenie powinno być skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , które stosownie do treści art. 17 pkt 1 K.p.a., jest w rozpoznawanej sprawie organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do Prezydenta Miasta . Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W sytuacji, w której skarżąca skierowała do organu jednostki samorządu terytorialnego (Prezydenta Miasta ) zbędne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zamiast przewidzianego przepisem art. 37 § 1 K.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność organu tej jednostki, nie można uznać, że przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność organu wyczerpane zostały środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.