III SAB/Lu 86/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie wniosku o zmianę w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem skierowanym do Sądu Rejonowego w Zamościu IX Zamiejscowego Wydziału Cywilny w Krasnymstawie Z. W. wniósł skargę na bezczynność Starosty K. w przedmiocie wniosku o zmianę w ewidencji gruntów i budynków przez przywrócenie działce pierwotnej powierzchni. Po przekazaniu powyższego pisma wraz z pismem uzupełniającym, Starosta K. pismem z dnia [...] listopada 2014 r. zwrócił się do Z. W. o sprecyzowanie, czy przedmiotowe pismo stanowi zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., czy też jest skargą do sądu administracyjnego. Wobec nieustosunkowania się przez Z. W. do powyższego wezwania, Starosta K. uznał przedmiotowe pismo za skargę i przekazał je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę Starosta K. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Starosty K., złożył w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia – Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego , pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu, zażalenie powinno być skierowane do Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który stosownie do treści art. 17 pkt 3 K.p.a., jest w rozpoznawanej sprawie organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do Starosty K. Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Z uwagi na to, że z akt sprawy wynika, iż Z. W. nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia, Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Starosty K., złożył w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia – Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie ustosunkował się do powyższego zarządzenia z dnia 7 stycznia 2015 r. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty K, skarżący nie wyczerpał niezbędnego, przedsądowego toku postępowania, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.