III SAB/Lu 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie składanych wniosków postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 maja 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "przewlekłość i bezczynność Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu" w przedmiocie załatwienia pięciu wniosków złożonych przez niego do w/w organu w 2005 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w sprawie działa jako następca prawny zmarłego C. H. Wskazał, iż do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi ani innego pisma, mimo skierowanego do organu upomnienia z dnia 9 października 2005 r. oraz wezwania z dnia 14 lutego 2010 r. do "pełnego wykonania złożonych pism". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż każdy ze złożonych przez skarżącego w 2005 r. został w odpowiedni sposób załatwiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z niżej przytoczonych powodów. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Wniesiona w sprawie niniejszej skarga dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przez Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w zakresie załatwienia złożonych przez skarżącego w 2005r. wniosków. W myśl art. 43 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r., Nr 63, poz. 424 ze zm.), postępowanie w sprawach uregulowanych w ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na przewlekłość postępowania powoduje uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, którym w przedmiotowej sprawie jest Prezes Instytutu Pamięci Narodowej. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby skarżący złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższego stopnia. Tymczasem wniesienie zażalenia w omawianym trybie jest warunkiem formalnym złożenia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że przed złożeniem skargi do sądu skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tych sytuacji należy zaliczyć m.in. niewypełnienie przez stronę warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., co skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.