III SO/Lu 1/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy Abramów grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu postanawia: I. odrzucić wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy Abramów grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu; II. zwrócić [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną z tytułu wpisu od wniosku. W dniu 26 września 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynął wiosek [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. (dalej jako "wnioskodawca") o wymierzenie Wójtowi Gminy Abramów grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu w ustawowym terminie. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy Abramów wniósł o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że nie miał obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego, ponieważ pismo, na które powołuje się skarżący nie stanowi skargi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.) Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W tym miejscu należy wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca pismem z dnia 21 czerwca 2025 r. wniósł do Rady Gminy Abramów skargę na Wójta Gminy Abramów. W skardze podniósł po pierwsze zarzut dotyczący nieprawidłowego sposobu funkcjonowania komunikacji telefonicznej w Urzędzie Gminy, po drugie zarzut dotyczący nieprawidłowości w zakresie wyznaczenia dni przyjęć interesantów w ramach rozpatrywania skarg i wniosków oraz po trzecie ignorowania inicjatyw dotyczących cyberbezpieczeństwa. Uchwałą nr [...] Rady Gminy Abramów z dnia [...] lipca 2025 r. uznano skargę za bezzasadną. Jednocześnie pismem z tego samego dnia zawiadomiono wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia jego skargi. Zawiadomienie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 1 sierpnia 2025 r. Natomiast w dniu 31 lipca 2025 r. wnioskodawca nadał listem poleconym pismo zaadresowane do Wójta Gminy Abramów, w którym powołał się na art. 225 i 241 k.p.a. i podniósł, że dnia 7 czerwca 2025 r. dostarczył organowi za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej pismo, które w wyodrębnionych sekcjach zawierało konkretne żądania. W jednej z sekcji zawarte było żądanie wyznaczenia terminu w trybie 253 k.p.a. przez Wójta Gminy. Kilka dni później, w godzinach popołudniowych, do wnioskodawcy zadzwonił radca prawny Urzędu Gminy Abramów, najprawdopodobniej z prywatnego telefonu informując, że działa na polecenie Wójta. W ocenie wnioskodawcy radca starał się go zastraszać sugerując, że złożone petycje nie zasługują na uwzględnienie, że mają błędy prawne i że jego wnioski we wszystkich urzędach będą negatywnie załatwiane. W ocenie wnioskodawcy art. 253 k.p.a. oraz ustawa o petycjach nie pozwalają na to, aby w godzinach popołudniowych do interesantów dzwonili radcy prawni urzędów i podważali zasadność kierowanych przez nich pism. Zdaniem wnioskodawcy działanie takie stanowi rażące naruszenie art. 225 k.p.a. oraz art. 61 i 63 Konstytucji RP. W piśmie tym wnioskodawca zwrócił się wprawdzie także, aby "Sąd, wprowadził sprawę na wokandę, przesłuchał strony i ewentualnie potwierdził nasze stanowisko, uwzględnił naszą skargę oraz obciążył kosztami postępowania Organ podlegający skardze", w górnym rogu pisma wskazał adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zawarł wniosek o przekazanie pisma do właściwego sądu "po upływie odnośnego terminu". Nie można jednak uznać, że organ jest zobowiązany przekazać do sądu każde pismo strony, w którym pada takie żądanie, w oderwaniu od treści tego pisma i jego odniesienia do norm procedowania wyznaczonych przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."). Nie budzi wątpliwości, że przy ustalaniu charakteru pisma strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych zawartych w nim zwrotów, ale ocena intencji strony dokonana na podstawie całokształtu podniesionych okoliczności. O tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje strona, ale w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Jednakże obowiązek ten dotyczy jedynie pism, które zostały zredagowane w sposób niezręczny, niezrozumiały, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony. Obowiązek ten nie może być rozciągany na wszystkie pisma stron, a więc także na te, które są w swej treści jasne i zrozumiałe. Jeśli z pisma wprost wynika wola strony, organ nie ma obowiązku żądać jego sprecyzowania. Dotyczy to również sytuacji, w których bez pogłębionej analizy prawnej (na pierwszy rzut oka) zawarte w piśmie żądanie nie zasługuje na uwzględnienie (zob. M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 63.). Po otrzymaniu pisma organ zobowiązany jest do jego oceny i ustalenia rzeczywistej treści żądania, a następnie nadania właściwego biegu. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy Abramów potraktował powyższe pismo jako skargę na radcę prawnego Urzędu Gminy Abramów i pismem z dnia 1 września 2025 r. poinformował stronę o uznaniu skargi za bezzasadną. Aby można było zakwalifikować określone pismo strony jako skargę do sądu administracyjnego z treści tego pisma wynikać powinno przynajmniej jaki akt lub czynność (ewentualnie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy) ma być przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej. Słusznie zatem Wójt Gminy Abramów nie potraktował przedmiotowego pisma strony jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż w ogóle nie mamy do czynienia ze skargą. W szczególności wskazane pismo nie mogło być traktowane jako skarga na uchwałę Rady Gminy Abramów z dnia 21 lipca 2025 r., skoro w dacie nadania przedmiotowego pisma, zawiadomienie o rozpatrzeniu skargi na Wójta Gminy nie zostało jeszcze doręczone stronie. Skoro zatem przedmiotowe pismo nie stanowi skargi do sądu administracyjnego to organ nie był zobowiązany, na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. do jego przekazania wraz z aktami sprawy i odpowiedzią. Tym samym wniosek o wymierzenie grzywny, za nieprzekazanie pisma, które nie jest skargą, jest niedopuszczalny. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.