III SO/Lu 16/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego postanawia : przyznać H. R. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 13 grudnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku podał, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu administracji – Urzędu Kontroli Elektronicznej - w rozpoznaniu jego wniosków. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Mając na względzie przedstawioną we wniosku o prawo pomocy sytuację materialną i zdrowotną skarżącego należy stwierdzić, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący nie posiada żadnego majątku, jest osobą starszą, posiadającą ze względu na stan zdrowia I grupę inwalidzką. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jedynym źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 542 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności (brak majątku i jakichkolwiek zasobów finansowych, niski dochód, wiek i stan zdrowia), istnieją podstawy do uznania, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.