III SO/Lu 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. w przedmiocie wymierzenia Prezesowi Sądu Rejonowego grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu – w zakresie wniosku S. P. o dokonanie wykładni sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 2/10 o odmowie wykładni orzeczenia postanawia: odmówić dokonania wykładni sentencji postanowienia. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu wniosku S. P. o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 28 grudnia 2010 r. – odmówił wykładni orzeczenia. W kolejnym wniosku z dnia [...] marca 2011 r. S. P. domagał się wyjaśnienia wątpliwości co do treści sentencji w/w postanowienia, zadając następujące pytania: 1) czy sąd w dniu 2 lutego 2011 r. rozpoznawał sprawę z wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Rejowego za nieprzekazanie skargi do WSA w Lublinie; 2) czy sąd w dniu 2 lutego 2011 r. rozpoznawał sprawę z wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie dokonania wykładni sentencji postanowienia WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 2/10; 3) w jakim zakresie jest skuteczne postanowienie sądu z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 2/10: a) w przedmiocie odmówienia wymierzenia grzywny z wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. b) w przedmiocie wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. o dokonanie wykładni sentencji postanowienia sądu z dnia 28 grudnia 2010 r. Sąd zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. - do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Komparycja (sentencja) postanowienia z dnia 2 lutego 2011 r. jest jasna i precyzyjna. Wymienia się w niej główny przedmiot sprawy (wywołany wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r.) oraz przedmiot postępowania incydentalnego (wywołany wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r.). Oczywistym jest, że na posiedzeniu niejawnym odbytym w dniu 2 lutego 2011 r. rozpatrywany był wniosek z dnia [...] stycznia 2011 r. (data wpływu do sądu – [...] stycznia 2011 r.), co jednoznacznie wynika z uzasadnienia postanowienia, a nadto z faktu, że sprawa główna rozstrzygająca wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r., została załatwiona prawomocnym postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r. Ubocznie zauważyć należy, że skarżący nie szczędzi czasu na utrzymywanie permanentnego kontaktu z sądem. Pierwotnie występował z wnioskami o uzupełnienie kolejno wydawanych postanowień (pięć wniosków). Ostatnio jego "taktyka procesowa" zmieniła się, gdyż począwszy od 20 grudnia 2010 r. konsekwentnie składa wnioski o dokonanie wykładni kolejnych postanowień rozstrzygających jego wnioski "w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści sentencji postanowienia" (niniejszy wniosek jest trzecim z kolei). Wymowne jest przy tym, że skarżący nie wnosił dotychczas zażaleń na wydane postanowienia. Końcowo stwierdzić należy, że dopóki nie zostanie wzruszone (w wyniku wznowienia postępowania) postanowienie z dnia 2 marca 2010 r., nie istnieje prawna możliwość rozpoznania po raz kolejny wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r., do czego – jak się zdaje zamierza doprowadzić skarżący. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.