III SO/Lu 2/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. F. w przedmiocie wymierzenia Radzie Miasta Zamość grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu postanawia: I. wymierzyć Radzie Miasta Zamość grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); II. zasądzić od Rady Miasta Zamość na rzecz A. F. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. W dniu 11 października 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynął wiosek A. F. o wymierzenie Radzie Miasta Zamość grzywny za nieprzekazanie do sądu w ustawowym terminie skargi na zaniechanie przez Radę Miasta Zamość działań na rzecz wykorzystania istniejącej infrastruktury szynowej. W odpowiedzi na wniosek Rada Miasta Zamość wniosła o jego oddalenie. Organ podniósł, że nie miał obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego, ponieważ skarżący nie złożył skargi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.". Zdaniem organu złożone przez skarżącego pismo z dnia 25 lipca 2024 r., nie mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie, albowiem organ nie zachował ustawowego terminu do przekazania skargi do sądu. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.) Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie wskazuje się, że przesłanką wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Obowiązek przekazania skargi wniesionej za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego jest bezwzględny i na jego realizację nie ma wpływu przekonanie organu, że skarga jest niedopuszczalna bądź, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie, w której została wniesiona skarga (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt III OZ 12/23; z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt I OZ 520/20; z dnia 22 listopada 2019 r.). Samo bowiem złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje organ do przekazania skargi do sądu w ustawowym terminie. Organ nie jest natomiast uprawniony do oceny tego żądania pod katem dopuszczalności czy zasadności skargi. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego, może rozstrzygać wyłącznie ten sąd, nie zaś organ za pośrednictwem, którego skarga została wniesiona. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na tę skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wskazać również należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest dopuszczalny także w sytuacji, gdy skarga, która nie została przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna (zob. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OPS 1/23). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł za pośrednictwem ePUAP skargę z dnia 25 lipca 2024 r. na zaniechanie przez Radę Miasta Zamość działań na rzecz wykorzystania istniejącej infrastruktury szynowej. Organ skargę tę otrzymał 25 lipca 2024 r. co oznacza, że trzydziestodniowy termin wskazany w art. 54 § 2 p.p.s.a. upływał z dniem 26 sierpnia 2024 r. (24 i 25 sierpnia 2024 r. to odpowiednio sobota i niedziela). Poza sporem jest również, że skarga A. F. nie została przez organ przekazana sądowi w terminie 30 dni od jej otrzymania. Dopiero w dniu 31 października 2024 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), organ przekazał sądowi skargę, jako załącznik do odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, że zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalając wysokość grzywny sąd uwzględnił skalę uchybienia organu oraz miał na uwadze, że ustawodawca pozostawił sądowi swobodę w zakresie wymiaru wysokości grzywny, tj. określił jedynie jej górną granicę. Do chwili rozpoznania wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ w istocie nie przekazał skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ponadto w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ nie wskazał żadnych obiektywnych, niezależnych od organu okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi. Jak wynika z odpowiedzi na wniosek, organ stwierdził, że złożone przez skarżącego pismo nie mieści się w katalogu spraw określonym w § 3 ust. 2 p.p.s.a., który wyznacza zakres właściwości sądów administracyjnych. Organ pominął jednak całkowicie przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., który zobowiązuje organy do przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jak już wyżej wyjaśniono, obowiązek ten spoczywa na organie niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oceny dopuszczalności skargi czy jej zasadności organ może dokonać jedynie w odpowiedzi na skargę, wnosząc o odrzucenie skargi lub o oddalenie jako nieuzasadnionej, nie ma jednak kompetencji do nienadawania skardze z tego powodu dalszego biegu. Sąd uznał, że wymierzona grzywna w wysokości 100 zł będzie adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia prawa, a przy tym wystarczająca dla osiągnięcia zarówno dyscyplinującego i prewencyjnego celu. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie obejmują uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.