III SO/Lu 5/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w K. D. o wstrzymanie decyzji Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić wniosek. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że w dniu 10 grudnia 2016 r. wniosła skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję, jednak do dnia złożenia wniosku skarżąca nie uzyskała odpowiedzi w związku z wniesioną skargą. Skarżąca wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawiadomił ją o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, co doprowadzi Spółkę do znacznych strat przed rozpoczynającym się sezonem w branży ogrodniczej. W związku z rozpoczęciem inwestycji w celu ulepszenia i modernizacji maszyn produkcyjnych egzekucja wymierzonej kary uniemożliwi dokończenia inwestycji, a co za tym idzie narazi skarżącą na straty niemożliwie do odwrócenia. Egzekucja pozbawi Spółkę płynności finansowej, a w konsekwencji doprowadzi do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności. Będzie to miało również skutki w postaci konieczności zwolnienia pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd może orzekać w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dopiero po przekazaniu mu skargi przez organ. Do tego momentu kompetencje w tym zakresie leżą po stronie organu. W tej sytuacji nie ma możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku przez sąd, a co za tym idzie wniosek należy uznać za niedopuszczalny i podlegający odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie oznacza to, że skarżąca pozbawiona jest możliwości prawnej ochrony. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero z chwilą odrzucenia skargi, cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Dz. U. z 2016 r., poz. 1907, ze zm.). Po drugie, jeśli Spółka uważa, że organ zwleka z przekazaniem jej skargi do sądu powinna rozważyć możliwość złożenia wniosku o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 55 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji.