III SO/Lu 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego za nieprzekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w zakresie wniosku o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2010 r. postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek S. P. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego za nieprzekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Postanowienie stało się prawomocne od dnia 23 listopada 2010 r. W dniu [...] stycznia 2011 r. S. P. złożył wniosek "w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści sentencji" postanowienia z dnia 8 listopada 2010 r. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że zachodzi konieczność dokonania wykładni sentencji postanowienia, ponieważ zapisano w niej, iż przedmiotem posiedzenia sądu było wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego . Tymczasem podmiot ten nie był stroną postępowania, gdyż za przekazanie skargi do sądu administracyjnego w terminie odpowiada Przewodniczący Wydziału II Sądu Rejonowego. Wykładnia ma zatem służyć usunięciu wątpliwości co do przedmiotu posiedzenia sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Z mocy odesłania zawartego w art. 166 p.p.s.a. przepis powyższy ma zastosowanie również do postanowień. Przedmiotem wykładni może być przede wszystkim sentencja wyroku (postanowienia), a wyjątkowo także jego uzasadnienie. Konieczność wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. chociażby postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008r., LEX nr 494338). Analizując postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. pod kątem zgłoszonego wniosku o wykładnię, sąd stwierdza, iż nie zachodzą przesłanki dokonania wykładni, gdyż treść sentencji orzeczenia jest jasna i nie budzi żadnych wątpliwości. Istota żądań wnioskodawcy sprowadza się do polemiki z orzeczeniem sądu odnośnie wskazania w sentencji organu, którego działań (bezczynności) wniosek o wymierzenie grzywny dotyczył. Taka polemika była możliwa w drodze zażalenia na postanowienie sądu z 8 listopada 2010 r., z której to możliwości wnioskodawca nie skorzystał. Wniosek o wykładnię tego typu celom służyć nie może (por. dla przykładu postanowienie NSA z 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04). Kierując się wyrażoną w art. 6 p.p.s.a. zasadą informowania stron sąd uznaje za celowe wyjaśnić wnioskodawcy, że wskazanie w sentencji postanowienia z dnia 8 listopada 2010 r., Prezesa Sądu Rejonowego jako organu, którego działania (bezczynności) dotyczył wniosek o wymierzenie grzywny, jest podyktowane treścią art. 22 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm.), zgodnie z którym Prezes sądu kieruje sądem i reprezentuje go na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do dyrektora sądu lub kierownika finansowego sądu, a także pełni czynności z zakresu administracji sądowej. Mając powyższe na uwadze należało odmówić dokonania wykładni postanowienia, na podstawie art. 158 w zw. z art. 160 p.p.s.a.