2/I SA 357/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu, na rozprawie w dniu 6 maja 2004 r., sprawy ze skargi B. i A., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 15 listopada 2002 r. (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności - oddala skargę. Dnia 29 sierpnia 2002 r., B. i A. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji (...) z dnia 2 maja 2002 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta (...) przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta podnosząc, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na pominięciu konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Wnioskodawcy wskazali, iż Rada Miasta (...) w dniu 28 sierpnia 2002 r. podjęła uchwałę (...), którą zmieniono uchwałę z dnia 19 grudnia 2001 r. Pierwszą ze wskazanych uchwał Rada podwyższyła bonifikatę przysługującą osobom fizycznym przekształcającym prawo użytkowania wieczystego w prawo własności z 50 procent do 90 procent. Zdaniem wnioskodawców, to zwiększenie bonifikaty, które zaczęło obowiązywać od dnia 1 października 2002 r. /data wejścia w życie uchwały z dnia 28 sierpnia 2002 r./, a z której mogli skorzystać użytkownicy wieczyści ubiegający się o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności po tej dacie, stanowi w stosunku do nich rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia 15 listopada 2002 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 20 września 2002 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 2 maja 2002 r. W uzasadnieniu wskazano, iż Zastępca Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta (...), decyzją z dnia 2 maja 2002 r. orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie (...) jako działka (...) o powierzchni 433 m2, na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych B. i A. Decyzją tą ustalono także opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 8.877 zł. Kolegium wskazało dalej, że decyzja z dnia 2 maja 2002 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej została wydana na podstawie art. 4a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności /t.j. Dz.U. 2001 nr 120 poz. 1299/ i par. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, przysługującego osobom fizycznym będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi nieruchomości wykorzystywanych lub przekształcanych na cele mieszkalne i ustalania umownych stawek oprocentowania /Dz.Urz. 2002 nr 3 poz. 80/. Podkreślono dalej, iż wskazana uchwała została wydana na podstawie art. 4a ust. 1 i ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 4 września 1997 r. w związku z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./. Kolegium podniosło, że skoro decyzja z dnia 2 maja 2002 r. została wydana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, to nie można przyjąć, iż decyzja taka została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W złożonej skardze, skarżący zarzucili, że decyzję z dnia 2 maja 2002 r. wydano z naruszeniem art. 1 i art. 67 Konstytucji oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym, zdaniem skarżących, naruszenie to jest rażące. Uzasadniając dalej skargę wskazano, że do tej samej grupy osób Gmina zastosowała dwie różne stawki naliczania bonifikaty płatnej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Ponieważ ustalone wskazanymi uchwałami bonifikaty znacznie się od siebie różniły, spowodowało to podział na dwie kategorie osób. Ów podział naruszył konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, co z kolei winno spowodować nieważność decyzji z dnia 2 maja 2002 r. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./. Zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483/, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są także na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Art. 88 ust. 1 Konstytucji stanowi zaś, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa /art. 88 ust. 2 Konstytucji/. Kwestia obowiązywania aktów normatywnych została uregulowana ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych J niektórych innych aktów prawnych /Dz.U. nr 62 poz. 718 ze zm./. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tejże ustawy, zasadą jest. że akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi inny termin. Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym obowiązywania aktu prawnego jest jego ogłoszenie w odpowiednim dzienniku urzędowym. W sprawie niniejszej decyzja ustalająca wysokość spornej opłaty została wydana dnia 2 maja 2002 r. W tym czasie obowiązywała uchwała Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2001 r., którą ustalono bonifikatę obniżającą należną opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 50 procent. Słusznie zatem organ, we wskazanej decyzji, jako podstawę prawną powołał powyższą uchwałę, ustalając jednocześnie na jej podstawie wysokość opłaty za przekształcenie z uwzględnieniem obowiązującej wówczas bonifikaty. Zatem nie jest zasadny zarzut skargi zmierzający do wykazania, że decyzja z dnia 2 maja 2002 r. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Kwestia stwierdzenia nieważności decyzji została uregulowana w art. 156 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej: Kpa/. Art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: m.in. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z cytowanego przepisu wynika, że do stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest stwierdzenie braku podstawy prawnej decyzji bądź rażącego naruszenia prawa. Oznacza to /w pierwszym przypadku/, że brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę wydania decyzji. W drugim przypadku należy przyjąć, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz jej sentencja stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Zdaniem Sądu, takiego zarzutu decyzji z dnia 2 maja 2002 r. postawić nie można. Jak wskazano bowiem, w decyzji tej zastosowano właściwe przepisy, a skoro tak, to brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia jej nieważności, w oparciu o art. 156 par. 1 ust. 2 Kpa. Zdaniem Sądu, przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji nie może być też fakt, że uchwała z dnia 28 sierpnia 2002 r. podwyższa wspomnianą bonifikatę stwarzając pewnej kategorii osób korzystniejsze warunki do nabycia własności nieruchomości. Nie można przyjąć, że sytuacja ta jest naruszeniem konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, bowiem z naruszeniem tej zasady mamy do czynienia gdy osoby znajdujące się w tym samym stanie prawnym i faktycznym potraktowane zostały w sposób odmienny. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Należy podkreślić, iż w chwili wydania decyzji obowiązywała jedna uchwała, która nie dokonywała podziału osób ubiegających się o przekształcenie na różne kategorie. W tym miejscu należy wskazać, że sami skarżący nie są konsekwentni w swych wywodach zmierzających do wykazania nieważności decyzji. W złożonej skardze jak i wcześniejszych pismach wskazują bowiem, że w żadnym miejscu nie podważają faktu, iż zostało naruszone prawo w dniu wydania decyzji ustalającej kwestionowaną bonifikatę, ponieważ do dnia 28 sierpnia 2002 r., tj. do dnia podjęcia nowej uchwały nie kwestionowali wydanej decyzji. Zgodnie z art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Art. 1 par. 2 stanowi zaś, że kontrola, o której mowa w par. 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, należało skargę oddalić.