I SA 1156/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor Protokolant Zbigniew Rausz (sprawozdawca) Zbigniew Ślusarczyk Beata Jezielska Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wygaśnięcia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej: 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z "[...]". Nr "[...]" 2) zasądza od Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz skarżącego 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3) zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana przed uprawomocnieniem się niniejszego wyroku. 21 SA 1156/03 Uzasadnienie Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. decyzją z 17 kwietnia 2003 Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w E. z dnia 16 marca 2003 Nr "[...]" stwierdzającą wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej Nr "[...]" z 11 października 2002. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że por. A. B. złożył w dniu 13 stycznia 1999 r. wniosek o przydział osobnej kwatery stałej, w garnizonie M. W wyniku realizacji przydziałów wg listy oczekujących na przydział kwatery Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w E. decyzją z 11 października 2002 r. przydzielił wymienionemu osobną kwaterę stałą Nr l przy "[...]" w M., stanowiącą 2 pokoje z kuchnią o powierzchni użytkowej 53,96 m2 w tym powierzchni mieszkalnej 29,76 m2. W lutym 2003 r. administrator WAM w E. - Filii M. poinformował Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w E., że przydzielona zainteresowanemu kwatera jest pusta i nikt w niej nie zamieszkuje (od 11. X. 2002). W związku z powyższym w dniu 14. III. 2003. wystąpiono pisemnie do Wydziału Organizacyjnego i Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w M. o udzielenie informacji, czy A. B. wraz z małżonką J. B. dokonał zameldowania się na pobyt stały w przydzielonym mu lokalu. W odpowiedzi uzyskano informację, że wymieniony wraz z małżonką nie dokonał zameldowania pod w/w adresem. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w E. uznał, że decyzja przydziału kwatery stała się bezprzedmiotowa ponieważ por. A. B. nie zameldował się w przydzielonej kwaterze tj. nie dopełnił warunku określonego w decyzji o przydziale kwatery, jak również nie zamieszkał w niej. W związku z powyższym organ decyzją Nr "[...]" z 18 marca 2003 stwierdził wygaśnięcie decyzji przydziału kwatery stałej Nr "[...]" z 11 października2002. Zainteresowany złożył od decyzji tej odwołanie podnosząc w nim, że niedopełnienie warunku zameldowania w przydzielonej kwaterze nastąpiło z powodu niedopatrzenia, a nie z powodu świadomego zaniechania zameldowania. Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania. Przydział kwatery nastąpił zgodnie z art. 22 ust l, art. 24 ust l ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy zawartymi w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40 póz. 471). W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że 14 października 2002 r. został spisany protokół przyjęcia kwatery, który został podpisany przez przyjmującego kwaterę por. A. B. Po podpisaniu protokołu zainteresowanemu wręczono klucze do przydzielonej kwatery. Jednakże zainteresowany do dnia wydania zaskarżonej decyzji tj. 18 marca 2003 r. kwatery nie zasiedlił ani się w niej nie zameldował. W swoim odwołaniu zainteresowany nie podaje, dlaczego nie wprowadził się do przydzielonej kwatery. Zatem nie można uznać za wiarygodne, że odwołujący się, po dokonaniu zameldowania zamieszkałby w przydzielonej kwaterze, jeśli tego nie zrobił w ciągu pięciu miesięcy od niniejszej daty podpisania protokołu jej przyjęcia. Na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W-wie wniósł A. B. Skarżący podnosił w skardze, że w czasie, kiedy 11 października 2002 otrzymał przydział mieszkania Nr l przy "[...]" w M. trwał jego proces rozwodowy. W związku z tym skarżący postanowił wstrzymać się z zameldowaniem w tym mieszkaniu do czasu zakończenia sprawy rozwodowej. W dniu, kiedy Sąd orzekł rozwód A. B. otrzymał z Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzję orzekającą o wygaśnięciu przydziału osobnej kwatery. Nie zamieszkanie w przydzielonej kwaterze przed uzyskaniem rozwodu zainteresowany tłumaczył tym, że nie chciał obciążać skutkami swego rozwodu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która w przypadku zamieszkiwania skarżącego wraz z żoną w tym mieszkaniu musiałaby po rozwodzie przyznać jego byłej żonie inny lokal. Mimo, że skarżący w lokalu nie zamieszkał to opłacał zań wszystkie, należne opłaty. Organ WAM przed podjęciem decyzji o wygaśnięciu przydziału kwatery nie uprzedził go o skutkach nie zameldowania się w przyznanym lokalu. Skarżący wyjaśnił, iż nie zamieszkanie przezeń w przedmiotowym lokalu spowodowane było również koniecznością usunięcia w nim licznych usterek spowodowanych niewłaściwym wykonaniem robót przez wykonawców. W chwili obecnej sytuacja jego się zmieniła, ponieważ zamierza wkrótce zawrzeć związek małżeński, a jego rodzina się powiększy, gdyż niedługo urodzi się dziecko. Z tych względów lokal, który miał przydzielony jest niezbędny dla zapewnienia rodzinie odpowiednich warunków mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi podnosząc nadto, że skarżący nie dopełnił warunku określonego w decyzji przydziału, gdyż przez okres 5 miesięcy jaki upłynął od daty przydziału nie zameldował się w spornym lokalu i nigdy w nim nie zamieszkał. Stąd też decyzja o przydziale kwatery stała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. W związku z postanowieniami art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1271 z późn. zm.) właściwym obecnie do rozpoznania sprawy ze skargi A. B. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy stwierdził, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I-ej instancji zostały wydane z naruszeniem norm regulujących postępowanie administracyjne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w E. z 18 marca 2003 r. Nr "[...]" stwierdzająca wygaśniecie decyzji z 11 października 2002 r. Nr "[...]" o przydziale A. B. osobnej kwatery stałej stanowiącej lokal Nr l w domu przy "[...]" w M. jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazuje art. 162 § l pkt 2 Kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Warunek, o jakim mowa w art. 162 § l pkt 2 Kpa stanowi część składową decyzji i jest integralną częścią jej rozstrzygnięcia. Warunek taki dodawany jest do decyzji z mocy przepisów prawa materialnego i wpływa na skutki prawne wywołane przez decyzję. Niedopełnienie przez stronę zawartego w rozstrzygnięciu decyzji warunku daje organowi administracji publicznej podstawę do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji. Wbrew twierdzeniom organu decyzja Nr "[...]" z 11 października 2002 r. o przydziale A. B. osobnej kwatery stałej nie zawiera w rozumieniu art. 162 § l pkt 2 kpa warunku od spełnienia którego uzależniona byłaby jej ważność. Przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę przydziału powyższej kwatery stałej, którymi są przepisy ustawy z 22 marca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86 póz. 433 z późn. zm) nie przewidują przydziału kwatery osobie uprawnionej z zastrzeżeniem warunku. Warunkiem takim natomiast nie jest zawarte w decyzji przydzielającej skarżącemu kwaterę stwierdzenie, że "przekazanie kwatery nastąpi po udokumentowaniu zameldowania wszystkich osób uwzględnionych w decyzji przydziału na podstawie protokołu, w którym określony zostanie stan techniczny kwatery". Po pierwsze był to warunek wydania przydzielonej kwatery uprawnionemu a nie ważności samego przydziału. Po wtóre wreszcie warunek ten - do tego nieokreślony w czasie - okazał się zbędny, ponieważ sam organ WAM go nie wymagał. Świadczy o tym jednoznacznie znajdujący się w aktach protokół z 14 października 2002 r. wskazujący, że w tym dniu skarżący objął przydzieloną mu kwaterę w użytkowanie i wydano mu do niej klucze nie uzależniając tej czynności od faktu zameldowania jak tego wymagała decyzja. Zatem w tym przypadku wymóg zawarty w decyzji okazał się bezprzedmiotowy. Wymóg ten - to znaczy zameldowanie w lokalu - nie odnosił się natomiast jak zaznaczono do ważności samego przydziału kwatery skarżącemu. Powyższe prowadzi do wniosku, że decyzja stwierdzająca wygaśniecie decyzji o przydziale skarżącemu kwatery stałej z przyczyn podanych w uzasadnieniu tej decyzji - została wydana z naruszeniem art. 162 § l pkt l Kpa. Przy wydaniu tej decyzji nastąpiło naruszenie również innych przepisów prawa procesowego. Organ I-ej instancji wszczął postępowanie w niniejszej sprawie z urzędu, ale wbrew wymogom art. 61 § 4 Kpa o fakcie tym nie powiadomił strony (przynajmniej dowodu na to nie ma w aktach sprawy), jak również przed wydaniem decyzji nie zastosował się do obowiązku wynikającego dlań z art. 10 § l Kpa. Organ odwoławczy na uchybienia te nie zwrócił uwagi, choć mają one wpływ na prawa strony w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze przedstawione naruszenie prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 145 § l pkt l lit c, art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.