I SA 1515/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz (sprawozdawca) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Renata Hermanowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004 r., na rozprawie, sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w "[...]" przy ul. "[...]" postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 30 złotych (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2 I SA 1515/02 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. decyzją z 20 maja 2002 r. Rep. "[...]" utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. z 8 marca 2002 r. Nr "[...]" w sprawie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. "[...]" o pow. 0,0681 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr 235 w obrębie 10, ujawnionej w księdze wieczystej "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Prezydent Miasta E. zaskarżoną decyzją odmówił przyznania H. S. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ul. "[...]" o pow. 0,0681 ha, ponieważ nabycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych, a nie jak tego wymaga ustawa z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości w trybie dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych. Od decyzji tej odwołanie wnosiła A. B. działająca jako pełnomocnik H. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. odwołania nie uwzględniło. Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. "[...]" w E. zostało nabyte w dniu 3 czerwca 1960 r. przez A. i K. B. na podstawie ustawy z 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych. Wnioskodawczyni H. S. nabyła udział do 1/6 części udziału w prawie użytkowania wieczystego w drodze spadku po K. B. (postanowienie Sądu Rejonowego z 29 marca 2000 r. sygn. akt "[...]"), zmarłym 3 października 1996 r. Zapis zawarty w art. l ust. l ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości stanowi, że roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 póz. 340 z późn. zm.): 1) zabudowanych na cele mieszkaniowe; 2) stanowiących nieruchomości rolne. Oznacza to, że przesłanką ustawy jest władanie (jako użytkownik wieczysty) w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu 24 października 2001 r., nieruchomościami wymienionymi w dekrecie z 6 września 1951 r., zarówno w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym. Zdaniem Kolegium analiza przepisów ustawy z 26 lipca 2001 r oraz dekretu z dnia 6 września 1951 r. prowadzi do wniosku, że przepisy tej ustawy należy odnieść do gospodarstw rolnych i działek gruntowych nabytych pierwotnie na podstawie w/w dekretu. Z akt sprawy wynika, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. "[...]" w E. zostało nabyte na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych. Bezspornym jest też w sprawie, że nieruchomość przy ul. "[...]" nie miała charakteru rolnego. W ocenie Kolegium nie można uznać aby w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki ustawy z 26 lipca 2001 r. Do tego, strona w dniu 26 maja 1990 r. nie była współużytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w E. przy ul. "[...]". Możliwym jest przyjęcie, że strona jest następcą prawnym poprzednich użytkowników wieczystych, aczkolwiek zapis ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. może budzić wątpliwość co do uprawnień następców prawnych. Jednakże w ocenie Kolegium, jednoznaczne rozstrzygnięcie kwestii uprawnień strony jako następcy prawnego użytkowników wieczystych, którym to prawo przysługiwało na dzień 26 maja 1990 r., nie ma fundamentalnego znaczenia w sprawie Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. B. Treść skargi wskazuje, że A. B. wniosła skargę w imieniu swojej córki H. S. Skarżąca w kilkuzdaniowej skardze podnosiła, że jej córka i syn jako prawni współużytkownicy po ojcu, który zmarł w 1996 r. nabyli prawo współużytkowania wieczystego dnia 26 maja 1990 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W związku z postanowieniem art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 póz. 1271 z późn. zm.) właściwym obecnie do rozpoznania sprawy ze skargi H. S. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że postępowanie sądowe w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Przed rozprawą bowiem, która wyznaczona była w przedmiotowej sprawie na dzień 30 stycznia 2004 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) wydało w dniu 19 stycznia 2004 r. decyzję "[...]", którą uchyliło swoją decyzję z dnia 20 maja 2002 r. - stanowiącą przedmiot skargi w niniejszej sprawie - oraz decyzję Prezydenta Miasta E. z 8 marca 2002 r., Nr "[...]" odmawiającą H. S. nieodpłatnego nabycia prawa własności w udziale do 1/6 części nieruchomości gruntowej położonej w E. przy ulicy "[...]". To zaś oznacza, że w dniu rozprawy, na której miała być rozpoznana skarga H. S. w obrocie prawnym decyzji tej już nie było i tym samym nie mogła być przedmiotem oceny Sądu pod kątem jej zgodności z prawem. W takiej sytuacji skoro odpadł przedmiot skargi, rozpoznanie sprawy stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie wydanie wyroku zbędne. Z tych względów na podstawie art. 161 § l pkt. 3 i art. 201 § l powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.