I SA 2657/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Beata Jezielska (sprawozdawca) Protokolant Renata Hermanowska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 r., na rozprawie, sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., Nr "[...]" W przedmiocie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości postanawia – odrzucić skargę. Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia 14 czerwca 2002r. odmówił T. i A. W. nabycia prawa własności nieruchomości położonej w B. przy ul. "[...]", składającej się z działki nr 300 o powierzchni 592 m2. Stanowisko swoje organ umotywował tym, że przedmiotowa nieruchomość nie została nadana użytkownikom wieczystym na podstawie dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz.U. Nr 46, póz. 340, ze zm), jak wymaga art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, póz. 1209, ze zm), a w związku z tym nie należą oni do kręgu osób wymienionych w powołanej ustawie. Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez T. i A. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. zaskarżoną decyzją z dnia 7 sierpnia 2002r. Nr "[...]" działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia 14 czerwca 2002r. i orzekło o nieodpłatnym nabyciu przez T. i A. W. prawa własności nieruchomości położonej w B. przy ul. "[...]", oznaczonej jako działka nr 300, o pow. 592 m2, ujawnionej w księdze wieczystej "[...]" prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu pierwszej instancji, że wnioskodawcy nie spełnili wymagań ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, póz. 1209, ze zm) niezbędnych do uzyskania roszczenia o nieodpłatne nabycie prawa własności wieczyście użytkowanej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego powołana ustawa dotyczy możliwości nieodpłatnego nabywania nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, które są przedmiotem użytkowania wieczystego osób fizycznych i odnosi się do terenu Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska. Niezbędnymi warunkami jakie muszą być spełnione przez te osoby to: posiadanie prawa użytkowania wieczystego w dniu 26 maja 1990r. i w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 126 lipca 2001 r., zabudowanie jej na cele mieszkaniowe oraz złożenie wniosku o nabycie prawa własności nie później niż w ciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy. Wszystkie te wymogi - zdaniem Kolegium - zostały spełnione przez T. i A. W. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. skargę w imieniu Gminy B. wniósł Zarząd Miasta B. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, póz. 1209) przez uznanie, że daje ona możliwość nieodpłatnego nabywania nieruchomości gruntowych będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, które są przedmiotem użytkowania wieczystego osób fizycznych i odnosi się do terenu Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego przedmiotem nabycia prawa własności w trybie powołanej ustawy mogą być tylko nieruchomości nadane na podstawie dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz.U. Nr 46, póz. 340, ze zm). Podniesiono, że gdyby wolą ustawodawcy było nieodpłatne nabywanie nieruchomości gruntowych będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, które są przedmiotem użytkowania wieczystego na terenach Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska, to wprowadziłby taki zapis, nie odwołując się do nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z 6 września 1951 r. Ponadto w ocenie skarżącego interpretacja przyjęta przez Kolegium prowadzi do wniosku, iż ustawodawca dąży do "obejścia" stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, który orzekł o niezgodności z Konstytucją zapisów ustawy z 4 września 1997r. w zakresie preferencyjnych opłat za przekształcenie z uwagi na naruszenie m.in. konstytucyjnej gwarancji mienia komunalnego oraz samodzielności finansowej gmin. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, że Gmina B. nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi sądowej w sprawie indywidualnej dotyczącej osoby trzeciej, w której organ tej gminy wydał decyzję administracyjną. W świetle bowiem dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. uchwała 5 Sędziów NSA z 9 października 2000r. OPK 14/00 "Wokanda" 2001, nr l, s.35 i przytoczone tam orzeczenia) gmina nie jest stroną w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271, ze zm) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż w pierwszej kolejności w tej sprawie należało zbadać legitymację Zarządu Miasta B. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, na brak której organ odwoławczy powołał się w odpowiedzi na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu uchwały składu 7 Sędziów z 19 maja 2003r. sygn. akt OPS 1/03 wyraził pogląd zbliżony z dotychczasowym orzecznictwem Sądu w tym zakresie, że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do NSA, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Widać z tego niezbicie, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Niemniej należy pamiętać, że jest to następstwem celowego działania ustawodawcy. Niekiedy czyni on to tak wyraźnie, że nie może to budzić najmniejszych wątpliwości. Przykładowo z art. 2 ust. l i 2 ustawy z 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności wynika, że o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego orzeka wójt (burmistrz, prezydent miasta), a w przypadku ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu prawa własności nieruchomości orzeka przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do nieruchomości będącej własnością tej właśnie gminy, na której ustanowiono użytkowanie wieczyste. Tego rodzaju rozwiązania prawa nie powinny budzić wątpliwości, tym bardziej, że prawo własności przysługujące jednostkom samorządu terytorialnego zostało im przyznane w celu realizacji postawionych przed nimi zadań z zakresu administracji publicznej i z tego względu podlega licznym ograniczeniom płynącym z przepisów prawa publicznego." Z kolei w uzasadnieniu uchwały z 9 października 2000r. OPK 14/00 (Opublikowanej w ONSA NR l z 2001r., póz. 17) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził - odwołując się do powierzenia w ustawie z 4 września 1997r., o której mowa wyżej wydawania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości będącej własnością gminy jej wójtowi ( burmistrzowi, prezydentowi miasta) - że mimo, iż sprawa dotyczy prawa własności przysługującego gminie i decyzja wywrze określone skutki cywilnoprawne dla tej gminy jako właściciela, to nie jest ona stroną tego postępowania, gdyż obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej. Poglądy wyrażone w uzasadnieniach zacytowanych uchwał nie straciły na aktualności po reformie sądownictwa administracyjnego. Podziela je także skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. To zaś oznacza, że Zarząd Miasta B. działający w imieniu Gminy B. nie był legitymowany do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 7 sierpnia 2002r. uchylającą decyzję wydaną w dniu 14 czerwca 2002r. przez Burmistrza Miasta B. w sprawie dotyczącej nabycia prawa własności nieruchomości położonej w B. przy ul. "[...]" pozostającej w użytkowaniu wieczystym T. i A. W. i orzekającą co do istoty. Z tego względu na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) skargę wniesioną przez Zarząd Miasta B. należało odrzucić.