I SA 357/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2004 r. sprawy ze skargi B. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności - skargę oddala. 2 I SA 357/03 Uzasadnienie Dnia 29 sierpnia 2002r. B. L. i A. L. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Nr "[...]" z dnia 2 maja 2002r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta w O. podnosząc, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na pominięciu konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Wnioskodawcy wskazali, iż Rada Miasta O. w dniu 28 sierpnia 2002r. podjęła uchwałę nr "[...]", którą zmieniono uchwałę "[...]" z dnia 19 grudnia 2001 r. Pierwszą ze wskazanych uchwał Rada podwyższyła bonifikatę przysługującą osobom fizycznym przekształcającym prawo użytkowania wieczystego w prawo własności z 50% do 90%. Zdaniem wnioskodawców to zwiększenie bonifikaty, które zaczęło obowiązywać od dnia l października 2002r. (data wejścia w życie uchwały z 28 sierpnia 2002 r.), a z której mogli skorzystać użytkownicy wieczyści ubiegający się o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności po tej dacie, stanowi w stosunku do nich rażące naruszenie prawa. Decyzją Nr "[...]" z dnia 15 listopada 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy swoją decyzję Nr "[...]" z dnia 20 września 2002r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Nr "[...]" z dnia 2 maja 2002r. W uzasadnieniu wskazano, iż Zastępca Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta O., decyzją z dnia 2 maja 2002r. orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie nr 152, jako działka nr 113 o powierzchni 433m2, na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych B. L. i A. L. Decyzją tą ustalono także opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 8.877zł. Kolegium wskazało dalej, że decyzja z dnia 2 maja 2002r. w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej została wydana na podstawie art. 4a ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (tekst jednolity: Dz. U z 2001 r. Nr 120, póz. 1299) i § l pkt l uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O. z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługującego osobom fizycznym będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi nieruchomości wykorzystywanych lub przekształcanych na cele mieszkalne i ustalania umownych stawek oprocentowania. Podkreślono dalej, iż wskazana uchwała została wydana na podstawie art. 4a ust. l i ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 4 września 1997r. w związku z art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 Nr 46, póz. 543 ze zm.). Kolegium podniosło, że skoro decyzja z dnia 2 maja 2002r. została wydana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów to nie można przyjąć, iż decyzja taka została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W złożonej skardze, skarżący zarzucili, że decyzję z dnia 2 maja 2002r. wydano z naruszeniem art. l i 67 Konstytucji oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym zdaniem skarżących naruszenie to jest rażące. Uzasadniając dalej skargę wskazano, że do tej samej grupy osób Gmina O. zastosowała dwie różne stawki naliczania bonifikaty płatnej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Ponieważ ustalone wskazanymi uchwałami bonifikaty znacznie się od siebie różniły spowodowało to podział na dwie kategorie osób. Ów podział naruszył Konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, co z kolei winno spowodować nieważność decyzji z dnia 2 maja 2002r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie z art. 97 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 1997 Nr 78, póz. 483) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są także na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Art. 88 ust. l Konstytucji stanowi zaś, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa (art. 88 ust. 2 Konstytucji). Kwestia obowiązywania aktów normatywnych została uregulowana ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, póz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust l tejże ustawy, zasadą jest, że akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi inny termin. Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym obowiązywania aktu prawnego jest jego ogłoszenie w odpowiednim dzienniku urzędowym. W sprawie niniejszej decyzja ustalająca wysokość spornej opłaty została wydana dnia 2 maja 2002r. W tym czasie obowiązywała uchwała Rady Miasta O. z dnia 19 grudnia 2001 r., którą ustalono bonifikatę obniżającą należną opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości o 50%. Słusznie zatem Organ, we wskazanej decyzji, jako podstawę prawną powołał powyższą uchwałę, ustalając jednocześnie na jej podstawie wysokość opłaty za przekształcenie z uwzględnieniem obowiązującej wówczas bonifikaty. Zatem nie jest zasadny zarzut skargi zmierzający do wykazania, że decyzja z dnia 2 maja 2002r. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Kwestia stwierdzenia nieważności decyzji została uregulowana w art. 156 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.). Art. 156 § l pkt 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: m. in. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z cytowanego przepisu wynika, że do stwierdzenia nieważności decyzji konieczne jest stwierdzenie braku podstawy prawnej decyzji bądź rażącego naruszenia prawa. Oznacza to (w pierwszym przypadku), że brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę wydania decyzji. W drugim przypadku należy przyjąć, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz jej sentencja stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Zdaniem Sądu, takiego zarzutu decyzji z dnia 2 maja 2002r. postawić nie można. Jak wskazano bowiem w decyzji tej zastosowano właściwe przepisy, a skoro tak, to brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia jej nieważności, w oparciu o art. 156 § l ust. 2 K.p.a. Zdaniem Sądu przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji nie może być też fakt, że uchwała z dnia 28 sierpnia 2002r. podwyższa wspomnianą bonifikatę stwarzając pewnej kategorii osób korzystniejsze warunki do nabycia własności nieruchomości. Nie można przyjąć, że sytuacja ta jest naruszeniem konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa bowiem z naruszeniem tej zasady mamy do czynienia gdy osoby znajdujące się w tym samym stanie prawnym i faktycznym potraktowane zostały w sposób odmienny. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Należy podkreślić, iż w chwili wydania decyzji obowiązywała jedna uchwała, która nie dokonywała podziału osób ubiegających się o przekształcenie na różne kategorie. W tym miejscu należy wskazać, że sami skarżący nie są konsekwentni w swych wywodach zmierzających do wykazania nieważności decyzji. W złożonej skardze jak i wcześniejszych pismach wskazują bowiem, że w żadnym miejscu nie podważają faktu, iż zostało naruszone prawo w dniu wydania decyzji ustalającej kwestionowaną bonifikatę, ponieważ do dnia 28 sierpnia 2002r., tj. do dnia podjęcia nowej uchwały nie kwestionowali wydanej decyzji. Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej Art. l § 2 stanowi zaś, że kontrola, o której mowa w § l, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) należało skargę oddalić.