I SA/Ol 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej postanawia : przyznać K.B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. K.B., po wydaniu w sprawie wyroku, złożyła ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego K.D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ustalił i zważył co następuje: K.B. 03 marca 2010r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych (k. 22-24). Następnie pismem z 23 marca 2010r. uzupełniła wniosek o żądanie ustanowienie doradcy podatkowego (k. 34). Postanowieniem z 14 kwietnia 2010r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odmówił przyznania prawa pomocy. . Rozpoznając wniosek na skutek złożonego sprzeciwu Sąd postanowieniem z 25 maja 2010r. przyznał K.B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad kwotę 500 zł i odmówił ustanowienia doradcy podatkowego (k. 66-68). Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 07 lipca 2010r. sygn. akt I GZ 218/10 uchylił zaskarżone postanowienie w części orzekającej o zwolnieniu od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad 500 zł i zwolnił skarżącą w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz oddalił zażalenie odnośnie żądania przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, iż na tym etapie postępowania udział w sprawie pełnomocnika nie jest konieczny. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł jednak, że oddalenie zażalenia w części nie wpływa na prawo strony do późniejszego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w przypadku zmiany okoliczności stanowiących podstawę wniosku (k. 82 i 89-92). Po wydaniu wyroku skarżąca ponowiła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie – wskazanego imiennie – pełnomocnika (k. 153-156). Z porównania danych zawartych we wniosku z 03 marca 2010r. z danymi zawartymi we wniosku z 29.12.2010r. wynika, że sytuacja materialna skarżącej nie poprawiła się. Stan faktyczny sprawy zmienił się o tyle, że K.B. chcąc skarżyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musi działać przez pełnomocnika, co wynika z treści art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skoro więc Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie jest w stanie ponieść żądnych kosztów sądowych, to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest w stanie ponieść wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec brzmienia art. 253 powołanej ustawy, Sąd nie mógł orzekać o wyznaczeniu konkretnego profesjonalnego pełnomocnika.