I SA/Ol 107/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski, asesor WSA Renata Kantecka, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 maja 2008r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. oddala skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" odmawiającą A.K. przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. Z przedstawionego w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego sprawy wynika, że A.K. złożył w dniu 8 maja 2006 r. w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (powoływanej dalej jako ONW) na rok 2006, deklarując do płatności ONW grunty położone na działkach ewidencyjnych o nr "[...]", "[...]", "[...]’ w obrębie W. o powierzchni 1,97 ha. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż te same grunty zostały objęte wnioskiem o przyznanie płatności złożonym przez T.K. Podczas przeprowadzonej na miejscu gospodarstwa rolnego kontroli w dniu 21 sierpnia 2007 r. stwierdzono, że grunty zgłoszone przez producenta nie były użytkowane rolniczo. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji decyzją z dnia "[...]" odmówił przyznania płatności ONW. Rozpatrując niniejszą sprawę w związku ze złożonym odwołaniem, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podzielił stanowisko organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał m.in. przepis § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), zgodnie z którym podstawową przesłanką wymaganą do uzyskania płatności ONW jest m.in. wymóg prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonych do płatności działkach rolnych, zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego bezspornie ustalił, że grunty zgłoszone przez stronę we wniosku nie były użytkowane rolniczo w 2006 r. Organ podkreślił, że podczas wykonywania czynności kontrolnych w dniu 21 sierpnia 2007 r. inspektorzy terenowi stwierdzili występowanie krzaków głogu oraz typowej roślinności terenów podmokłych tzn. trzciny pospolitej. Ponadto na gruntach występowały chwasty wieloletnie, w tym chwastnica pospolita, ostrożeń polny oraz siewki drzew i krzewów, w tym brzozy i głogu. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że występująca roślinność świadczyła o tym, że w okresie dwóch lat nie były na danych gruntach wykonywane zabiegi agrotechniczne, a zatem w 2006 r. nie było wykonywane koszenie trawy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ II instancji podniósł, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że kontrola na miejscu przeprowadzona w sierpniu 2007 r. nie może dowieść, że w okresie wiosenno-letnim 2006 r. nie były wykonywane zabiegi na spornych gruntach. W ocenie organu, zebrana dokumentacja fotograficzna, jak również wyjaśnienia inspektora wykonującego czynności kontrolne, dowodzą, iż na tych gruntach w 2006 r. nie były wykonywane żadne zabiegi agrotechniczne ze względu na rodzaj występującej na nich roślinności. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż kontrola na miejscu została dokonana bez uprzedniego powiadomienia strony o jej miejscu i terminie, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że w myśl art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L Nr 141 z dnia 30.04.2004 r.), kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak nie zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych przypadków. Organ wyjaśnił, że z notatki służbowej dołączonej do protokołu z czynności kontrolnych wynika, że inspektor terenowy P.P. próbował skontaktować się telefonicznie oraz osobiście ze stroną, jednakże próba ta nie powiodła się. W związku z tym czynności kontrolne zostały przeprowadzone pod nieobecność producenta rolnego. Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu nierozpatrzenia korekty wniosku o przyznanie płatności w zakresie zmniejszenia powierzchni działki rolnej do 1,84 ha. Wskazał, iż art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 r., stanowi, że jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie będą zatwierdzone w odniesieniu do działek rolnych, w przypadku których wykryto nieprawidłowości. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie organ I instancji po stwierdzeniu nieprawidłowości we wniosku, wystosował do wnioskodawcy wezwanie do złożenia wyjaśnień, odebrane przez stronę w dniu 14 października 2006 r. Stwierdzone nieprawidłowości nie zostały wyjaśnione na korzyść producenta rolnego. Wobec powyższego korekta złożona przez wnioskodawcę w dniu 27 października 2006 r., w której zmniejszył on powierzchnię działki rolnej z 1,97 ha do 1,84 ha, nie mogła zostać uwzględniona na jego korzyść. W odniesieniu do zarzutu strony, iż decyzja została wydana przed upływem terminu wyznaczonego przez organ I instancji do skorzystania z prawa zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący odebrał zawiadomienie w dniu 13 listopada 2007 r., zatem mógł z niego skorzystać do dnia wydania przedmiotowej decyzji. Ponadto w protokole z kontroli, który strona otrzymała przesyłką poleconą nadaną w dniu 6 września 2007 r. zawarte było pouczenie o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania. W toku postępowania organ ustalił również, iż T. i A.K. po rozwodzie nadal pozostają współwłaścicielami gospodarstwa rolnego. Jak wskazał organ, z zeznań świadków wynikało, że T.K. mieszka w gospodarstwie rolnym we W. i zleca sąsiadom wykonywanie zabiegów na spornych gruntach. Ponadto świadkowie wskazali, że również skarżący przyjeżdża do miejscowości W. z miejsca swojego zamieszkania, aby zlecić sąsiadom wykonanie zabiegów agrotechnicznych na tych gruntach. Organ stwierdził zatem, że zarówno skarżący, jak i T.K. sprawują władztwo nad spornymi gruntami. Jednakże, jak podniósł organ, w przedmiotowej sprawie nie było konieczne rozstrzyganie kwestii posiadania spornych gruntów między byłymi małżonkami, ponieważ główną przesłanką do przyznania płatności z tytułu ONW jest prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych gruntach, czego, w ocenie organu, żadne z nich nie wykonywało. Organ uznał zatem za niewiarygodne oświadczenie J.B., iż na polecenie A.i T.K. skosił trawę na działce ewidencyjnej o nr "[...]" i "[...]", a następnie zebrał siano. Ponadto organ uznał, iż pozostałe zeznania nie wnoszą nic istotnego do sprawy. Potwierdzają jedynie fakt prowadzenia przez skarżącego rozmów z sąsiadami o planach wykoszenia łąk na spornych gruntach, nie świadczą natomiast o wykonaniu tych zabiegów. W ocenie organu, występująca na gruntach roślinność w sierpniu 2007 r. ewidentnie wskazuje, że w 2006 r. nie była prowadzona działalność rolnicza, zatem nie można uznać za wiarygodne zeznania E.Ż., że wykoszenia łąk dokonał J.B. Organ podniósł również, iż z zeznań J.O. nie wynika, aby była ona naocznym świadkiem prac wykonywanych na spornych gruntach. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy jako podstawę odmowy przyznania płatności ONW powołał art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 r., zgodnie z którym jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3 – 5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Ponadto organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od zastosowanych pomniejszeń przyznanych wcześniej płatności na podstawie art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Przepis ten stanowi, że obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. W ocenie organu strona przy wypełnianiu wniosku dopuściła się winy polegającej co najmniej na niedbalstwie. Producent rolny nie powinien bowiem deklarować we wniosku działki, która nie była użytkowana rolniczo. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję organu II instancji strona, wnosząc o przyznanie płatności ONW na 2006 r., podniosła, iż nie zgadza się z zapadłymi w zaskarżonej decyzji ustaleniami. Wskazała, że w październiku 2006 r. złożyła korektę wniosku o przyznanie płatności zmniejszającą areał rolny do powierzchni 1,84 ha. W ocenie strony, procentowa różnica powierzchni zadeklarowanej i powierzchni stwierdzonej podczas kontroli mieści się zatem w granicach normy. Podniosła, iż do działek podlegających przyznaniu dopłat należy także mała część działki nr "[...]", której w ogóle nie wzięto pod uwagę. Strona zarzuciła, że organy w toku postępowania nie ustaliły kto w 2006 r. – skarżący czy jego była małżonka, T.K. – prowadził działalność rolniczą na spornych gruntach. Następnie wskazała, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji zaprzeczył sam sobie, wskazując z jednej strony, że zarówno skarżący, jak i T.K. sprawowali władztwo nad spornymi gruntami, a następnie stwierdzając, że nie jest konieczne rozstrzyganie kwestii posiadania gruntów, ponieważ główną przesłanką do przyznania płatności z tytułu ONW jest prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych gruntach, czego, w ocenie organu, żadna ze stron nie wykonywała. Skarżący zadał ponadto pytanie: w jaki sposób kontrola przeprowadzona w 2007 r. może stwierdzić fakt nieprowadzenia działalności rolniczej w 2006 r. Wyjaśnił, że chwasty wieloletnie mogą występować także na dobrze uprawianych działkach rolnych, tym bardziej, że dotyczy to pastwiska trwałego. Natomiast trzcina pospolita i krzaki głogu rosną na działce w kilku zwartych miejscach, co zostało ujęte w korekcie wniosku o przyznanie płatności. Strona podkreśliła również, że w świetle norm Unii Europejskiej dotyczących działalności rolniczej na działce do niej należącej winny być przeprowadzone następujące zabiegi agrotechniczne: koszenie, zbiór siana lub wypasanie zwierząt. Zgodnie z powyższymi normami do końca lipca danego roku musi być wykonany przynajmniej jeden z powyżej wymienionych zabiegów. Skarżący podniósł, iż takie zabiegi wykonywał za pomocą rolników, którym zlecał wykonanie prac (W.W., R.T., J.B.). Inne zabiegi w postaci np. orki działki przyzagrodowej na zlecenie byłej małżonki strony wykonywał M.M. Oświadczenia lub zeznania tych osób nie zostały jednak przez organ wzięte pod uwagę. Skarżący ponowił także podniesiony na etapie postępowania odwoławczego zarzut przeprowadzenia kontroli na miejscu gospodarstwa rolnego podczas jego nieobecności oraz zarzut wyznaczenia terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie bez zachowania 7 – dniowego terminu od dnia odebrania zawiadomienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie, stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, istota sporu sprowadza się do kwestii oceny zasadności odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (Dz.U. Nr 73 poz. 657 ze zm.). Zgodnie z § 2 powołanego wyżej rozporządzenia płatności ONW udziela się producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160, z 26.06.1999, ze zm.), jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej obszarami ONW, na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar. Z kolei art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. stanowi, iż, dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony, podejmą się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz stosują dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarką rolną. Podkreślenia w kontekście przytoczonych wyżej regulacji prawnych wymaga, iż czynnikiem decydującym o przyznaniu płatności nie są zapisy w umowach czy ewidencji gruntów i budynków, ale rzeczywisty sposób użytkowania działek. W niniejszej sprawie wniosek pod względem faktycznym nie był prawidłowy, a skarżący nie wykazał w toczącym się postępowaniu administracyjnym, że nie jest winny nieprawidłowości. Należy pamiętać, iż to na producencie rolnym ciąży obowiązek deklarowania tylko tych powierzchni, które faktycznie użytkuje zgodnie z regułami dobrej praktyki gospodarki rolnej, a nie wskazywania wszystkich, do których ma jakikolwiek tytuł prawny. Nie powtarzając zawartej w zaskarżonej decyzji szczegółowej i trafnej argumentacji w zakresie oceny poszczególnych dowodów stwierdzić trzeba, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżący w 2006 r. nie prowadził działalności rolniczej na działkach gruntu rolnego zadeklarowanego we wniosku o przyznanie przedmiotowych płatności. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z przedłożonych akt administracyjnych wynikało bowiem, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na 2006 r., obejmując zgłoszeniem działki ewidencyjne o nr "[...]", "[...]", "[...]" o łącznej powierzchni 1,97 ha. W toku przeprowadzonej na miejscu kontroli w dniu 21 sierpnia 2007 r. dokonano weryfikacji informacji zawartych we wniosku. Stwierdzona na przedmiotowym gruncie szata roślinna w ocenie organów ewidentnie obrazowała brak prowadzenia działalności rolniczej w 2006 r. Na potwierdzenie powyższej tezy organ zebrał materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej. Dokonana przez organy analiza i ocena całokształtu materiału dowodowego nie została przez stronę skarżącą skutecznie podważona. Przyjętej przez organy tezy o nieprowadzeniu działalności rolniczej w 2006 r. nie podważyły bowiem zeznania wnioskowanych przez skarżącego świadków, które to organ słusznie organy uznały za niewiarygodne, niespójne, bądź niewnoszące nic istotnego do sprawy. Ponadto wskazać należy, że oceny zeznań świadków dokonano w konfrontacji z innymi dowodami, a w szczególności z wynikami kontroli na miejscu. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym odniesiono się szczegółowo do twierdzeń strony i innych zebranych w sprawie dowodów, w tym także zeznań świadków. Stwierdzić zatem należy, iż przedstawiona przez organ odwoławczy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi, stwierdzić należy, że jest ona bezzasadna. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ złożonej przez skarżącego korekty deklaracji na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. pojedynczy wniosek zostanie złożony w terminie ustalonym przez Państwo Członkowskie, lecz nie później niż do 15 maja. Według zaś art. 15 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia Komisji (UE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., poprawki wniosku zostaną pisemnie zadeklarowane właściwym władzom najpóźniej do 31 maja. Jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie będą zatwierdzone w odniesieniu do działek rolnych, w przypadku których wykryto nieprawidłowości. Natomiast, zgodnie z art. 19 rozporządzenia Komisji (UE) nr 796/2004 wniosek pomocowy może być skorygowany w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwe władze wykryją oczywiste błędy. Zauważyć należy, że zmiany w korekcie wniosku, dotyczące ilości działek rolnych, ich powierzchni i rodzajów użytków nie mogą być traktowane jako oczywiste błędy w rozumieniu art. 19 rozporządzenia Komisji (UE) nr 796/2004, skoro opisują inny stan faktyczny, niż stan wykazany w pierwotnej treści wniosku. Ponadto w niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 11 września 2006 r. został poinformowany przez organ o nieprawidłowościach wniosku, zatem nie mógł złożyć korekty wniosku w zakresie powierzchni działki. Ustosunkowując się do podniesionej przez stronę okoliczności, iż do działek podlegających przyznaniu dopłat należy także mała część działki nr "[...]", której w ogóle nie wzięto pod uwagę, należy wskazać, iż z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 21 sierpnia 2007 r. wynika, że jej przedmiotem były wszystkie wskazane przez producenta we wniosku działki o nr ewidencyjnych: "[...]", "[...]", "[...]". W zakresie zarzutu, iż w uzasadnieniu decyzji organ zredagował dwa odmienne twierdzenia co do kwestii współposiadania działek przez skarżącego i jego byłą małżonkę – T.K., stwierdzić należy, że pozostaje to bez znaczenia w niniejszej sprawie. Przyznać należy rację organom, iż okolicznością o istotnym znaczeniu jest fakt, że producent rolny we wniosku zadeklarował działki, których nie utrzymywał zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, a zatem już tylko z tego powodu nie wypełnił przesłanek, o których mowa w § 2 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Nietrafny jest zarzut skarżącego, że przeprowadzenie kontroli w gospodarstwie rolnym bez uprzedniego zawiadomienia prowadzi do naruszenia prawa. W przypadku kontroli sprawowanych w gospodarstwie rolnym zastosowanie mają przepisy szczególne, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mianowicie zgodnie z art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak nie zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych wypadków. Z powyższej regulacji wynika podstawowa zasada, że kontrola w gospodarstwie rolnym prowadzona jest bez uprzedniego zawiadomienia strony. To na zasadzie wyjątku organ może, ale nie musi zawiadomić strony o kontroli, jeżeli nadto spełnione są przesłanki określone wyżej. W odniesieniu do zarzutu wyznaczenia zbyt krótkiego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przez organ II instancji, należy podnieść, że z akt administracyjnych, odmiennie w stosunku do twierdzeń skarżącego, wynika, że zapewniono mu czynny udział w postępowaniu, między innymi w postaci wezwań do zaznajomienia się z materiałami sprawy. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przedmiotowych wezwań z dnia 22 stycznia 2008 r. informujących o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym do dnia 30 stycznia 2008 r., wynika, że skarżący odebrał je osobiście w dniu 24 stycznia 2008 r. W ocenie Sądu, termin wyznaczony przez organ uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom na mocy przepisu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, iż przepisy regulujące postępowanie administracyjne nie precyzują długości tego terminu, a wskazują jedynie, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w niniejszej sprawie uczyniono. Co do sposobu naliczenia sankcji w zaskarżonej decyzji, wskazany jest on w przepisach dotyczących przyznawania płatności ONW. Art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 nakazuje stosowanie między innymi przepisu art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 w odniesieniu do płatności obszarowych, tj. płatności przyznawanych na bazie powierzchni gruntów rolnych, w tym m.in. w odniesieniu do płatności ONW. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli administracyjnej pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Natomiast jeżeli różnica ta przekracza 20% stwierdzonego obszaru, co ma miejsce w niniejszej sprawie, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy przedmiotowa skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i z tego względu orzeczono, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o jej oddaleniu.