I SA/Ol 111/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. H., działając przez pełnomocnika – radcę prawnego, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego. Wniosek ten nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2017r. poz.1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 par.1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek. Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że skarżąca nie odnosi się w swojej argumentacji do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.. W treści uzasadnienia skargi pełnomocnik strony uzasadnia jedynie stanowisko sformułowane w petitum skargi o naruszeniu przez organy obu instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Jednak przekonanie o nieprawidłowości decyzji nie wypełnia wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanek mających znaczenie dla pozytywnego załatwienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżąca powinna przedstawić w sposób rzeczowy wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.