I SA/Ol 119/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant Tomasz Jary po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. S. N. na ocenę Agencji Rozwoju Regionalnego S. A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego 1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Rozwoju Regionalnego S. A. , 2) zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S. A. na rzecz skarżącej 200 zł ( dwieście zł ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na konkurs nr "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej II stopnia E.S.N. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt. "[...]". Pismem z dnia "[...]" Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała wnioskodawczynię, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej z powodu uzyskania mniej niż 60% ogólnej możliwej do uzyskania sumy punktów. Pismo zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Agencji – B.C. i Wiceprezesa Zarządu – R.K. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wnioskodawczyni złożyła protest domagając się zmiany oceny merytorycznej przedmiotowego wniosku z powodu niejasnych kryteriów oceny. W uzasadnieniu podniosła, że w trakcie pisania wniosku nie zdawała sobie sprawy ze zmiany wytycznych dotyczących kryteriów. Inwestycja została zrealizowana ze środków własnych i gdyby kryteria były jasne, to zostałby zadeklarowany inny wkład własny. Ponadto wnioskodawczyni podniosła, że Regulamin naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków RPO na lata 2007-2013 zakreśla terminy 60 dni roboczych na ocenę formalną oraz 45 dni roboczych na ocenę merytoryczną. W przypadku oceny wniosku terminy te nie zostały dochowane. Po rozpoznaniu protestu, Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. pismem z dnia "[...]" poinformowała, że protest został rozpatrzony negatywnie i podtrzymano decyzję w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił, że w wyniku ponownej analizy wniosku i załączników stwierdził prawidłowość przeprowadzonej oceny merytorycznej. Ponadto organ wskazał, że przedmiotowy konkurs nie został przeprowadzony z naruszeniem terminów określonych w Regulaminie naboru i oceny wniosków, gdyż decyzją Prezesa Zarządu Agencji został wydłużony termin oceny formalnej i merytorycznej wniosków o dofinansowanie, o czym zamieszczono informację na stronie internetowej. Organ wyjaśnił również, że wraz z ogłoszeniem o konkursie, IP II zamieściła kompletną dokumentację konkursową na stronie internetowej, w tym regulamin konkursu, załączniki do regulaminu, wytyczne, kryteria oceny wniosku. Pismo zostało podpisane przez Prezesa Zarządu – B.C. i Prokurenta – I.G. Na powyższe rozstrzygnięcie E.S.N. wniosła skargę domagając się uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej ocenie projektu oraz ustanowionym kryteriom oceny wniosku zarzuciła naruszenie: - art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009r., nr 84, poz. 712 ze zm.) – zwana dalej u.z.p.p.r.; - art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., zobowiązujący instytucję zarządzającą do uwzględniania zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach danego programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów; - art. 60 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1260/1999; - postanowień Szczegółowego opisu osi priorytetowej Przedsiębiorczość Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007-2013. W uzasadnieniu skargi zostały zawarte zarzuty dotyczące poszczególnych kryteriów oceny: - odnośnie kryterium "wpływ projektu na poziom zatrudnienia" skarżąca wskazała, że przyrównanie stanu zatrudnienia w ostatnim zatwierdzonym okresie sprawozdawczym (część B-2 wniosku) oraz deklarowanej we wniosku liczby nowozatrudnionych, wyrażonej w etatach (D-2 pkt 2.2 wniosku) nie pozwala na miarodajną ocenę wpływu projektu na poziom zatrudnienia, jak również nie pozwala na ocenę "wzrostu zatrudnienia netto". Zakres danych zawartych w tych punktach, pomimo tożsamego nazewnictwa, jest zupełnie odmienny. Ponadto skarżąca wskazała, że stosowana przez IP II metoda pomiaru wskaźnika "wpływ projektu na poziom zatrudnienia" – liczenie nowych miejsc pracy jako przyrost wartości netto na poziomie całego przedsiębiorstwa – jest błędna i niemiarodajna w przypadku przedsiębiorstw prowadzących w ramach jednej firmy różne rodzaje działalności; - odnośnie kryterium "poziom zaangażowanych środków własnych" skarżąca podniosła, że w jej ocenie to kryterium jest podstawą do przyznania punktów za posiadanie wystarczającej ilości środków własnych dla realizacji projektu, a nie – jak zastosowała to Instytucja Pośrednicząca – premii za rezygnację z części dofinansowania. Inwestycja w ramach złożonego projektu miała być realizowana w całości ze środków własnych. Zdaniem skarżącej, kryterium to miało premiować firmy posiadające wystarczające środki własne, które nie będą potrzebowały korzystać z dodatkowej preferencji. Skarżąca stwierdziła, że zastosowane kryteria oceny maja charakter dyskryminujący. Przedsiębiorstwo, którego projekt nie jest nastawiony przede wszystkim na tworzenie nowych miejsc pracy i jednocześnie deklarujące wkład własny na standardowym poziomie nie ma szans na uzyskanie dofinansowania. Skarżąca wniosła o zbadanie kryteriów oceny pod katem ich przejrzystości, zbadanie czy kryteria stosowane przy ocenie projektu są jasne i nie mają charakteru dyskryminującego oraz czy ocena wniosku została przeprowadzona zgodnie z kryteriami wyboru projektów. Skarżąca wskazała, że kierując się niejasnymi wytycznymi instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie oraz podanym kryterium oceny wzrostu zatrudnienia netto zadeklarowała utworzenie jednego miejsca pracy ( rozumianego jako etat ), choć po dokładnej analizie dokumentów powinna wskazać dwa etaty, gdyż tyle miejsc pracy powstanie w związku z realizacją projektu . Ponadto skarżąca podniosła, że wiedziała o tym, iż zanim uzyska refundację będzie musiała ponieść wydatek ze środków własnych w wysokości 100 % kwalifikowanych oraz całości kosztów niekwalifikowanych. W związku z tym liczyła, że uzyska maksymalną ilość punktów za to kryterium. W odpowiedzi na skargę Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. wniosła o jej oddalenie. Agencja wskazała, że skarżąca w wyniku przeprowadzonej oceny uzyskała 16 punktów na 30 możliwych, to jest mniej niż wymagane 18 punktów pozwalających na przekazanie wniosku do dalszego etapu oceny i tym samym został wykluczony z dalszej oceny. Agencja wskazał, że jako jednostkę rezultatu w przypadku wskaźnika dotyczącego utworzenia nowych miejsc pracy należy posługiwać się ilością etatów ( a nie ilością zatrudnionych osób). Agencja nie zgodziła się z zarzutem dotyczącym kryterium zaangażowania środków własnych. Według Agencji w powyższym kryterium brany jest pod uwagę poziom zaangażowania środków własnych na pokrycie wydatków kwalifikowanych projektu, liczonych w punktach procentowych tylko wówczas gdy przekracza 55 % środków własnych. Tymczasem skarżąca zadeklarował 50 % środków własnych i w konsekwencji za to kryterium przyznano jej 0 punktów. Agencja nie zgodziła się również z zarzutem, że kryteria konkursu były niejasne. IP II wraz z ogłoszeniem o konkursie zamieściła kompletną dokumentację na stronie internetowej . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwana dalej p.p.s.a., w związku z art. 30c u.z.p.p.r. należy wskazać, że z mocy art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Wykładania tego przepisu prowadzi do wniosku, że poza wskazanymi wyłączeniami pozostałe przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi będą miały odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że takim przepisem będzie również art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powołanego przepisu wynika zatem zarówno uprawnienie jak i obowiązek wyjścia sądu administracyjnego pierwszej instancji poza zarzuty, wnioski i podstawę prawną rozpatrywanej skargi. W przedmiotowej sprawie skarżąca po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie złożonego przez nią projektu, wniosła protest. W przypadku bowiem negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o wynikach oceny jego projektu, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych (art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r.). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. nr 216, poz. 1370), dodanie przepisu art. 30b ust. 3 do dotychczasowego tekstu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miało na celu zapewnienie obiektywizmu przy rozpatrywaniu środka odwoławczego od negatywnej oceny projektu wnioskodawcy. Przesłanka ta powinna być zatem brana pod uwagę przy wykładni i stosowaniu tego przepisu. Przez użyte w art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. sformułowanie "jakikolwiek etap postępowania" należy rozumieć każdy etap postępowania, w którym dokonywane są czynności związane z projektem, w tym polegające na jego ocenie formalnej i merytorycznej. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności w jakimkolwiek z tych etapów wyłącza tę osobę z rozpatrywania środka odwoławczego wniesionego przez wnioskodawcę od negatywnej oceny projektu (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010r., II GSK 5/10, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie pismo informujące skarżącą, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej, zostało podpisane m.in. przez Prezesa Zarządu Agencji – B.C. Środkiem odwoławczym od informacji o negatywnej ocenie projektu był wniesiony przez stronę skarżącą protest. Protest został również rozpatrzony przez B.C. Tymczasem, zgodnie z art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., B.C. nie mogła brać udziału w jego rozpatrzeniu, ponieważ na wcześniejszym etapie postępowania dokonywała czynności związanych z projektem. Zgodnie z przepisem art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. w rozpoznawaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Powyższy przepis nie daje podstaw do jego zawężającej wykładni i stosowania wyłącznie do etapu oceny projektu. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zawiera legalnej definicji użytego w art. 30b ust. 3 pojęcia "czynności z określonym projektem". Użyte w art. 30b ust. 3 pojęcie "jakikolwiek etap postępowania" należy rozumieć, jako każdy etap, w którym dokonywane są czynności związane z projektem, w tym polegające na jego ocenie formalnej i merytorycznej. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności w jakimkolwiek z tych etapów wyłącza tę osobę z rozpatrywania środka odwoławczego wniesionego przez wnioskodawcę od negatywnej oceny projektu. Wskazując na powyższe ustalenia i rozważania należy stwierdzić, że B.C. zgodnie z art. 30b ust. 3 nie mogła brać udziału w rozpatrzeniu protestu, ponieważ na wcześniejszym etapie dokonywała czynności związanych z projektem, w tym była zaangażowana w jego ocenę, dokonując jej zatwierdzenia. Rozpatrzenie protestu wymagało dokonania oceny zarzutów kwestionujących odrzucenie projektu. W rozpatrzeniu tych zarzutów, na etapie postępowania odwoławczego, B.C. nie mogła brać udziału, ponieważ jak to już wyżej wskazano na wcześniejszym etapie była zaangażowana w jego ocenę. Oznacza to w konsekwencji, że ocena projektu dokonana na etapie postępowania odwoławczego została przeprowadzona z naruszeniem bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.