I SA/Ol 12/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, Asesor WSA Renata Kantecka, Protokolant Dariusz Idzikowski, po rozpoznaniu w Olsztynie, na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r., sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Warmińsko - Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 rok, oddala skargę. W dniu 14 maja 2006r. M. P. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w 2006r., deklarując powierzchnię kwalifikującą do uzyskania jednolitej płatności obszarowej (JPO) i uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) na 292,28 ha. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał wnioskodawczyni płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na 2006r. w łącznej wysokości 144.155,79 zł: – JPO w wysokości 80.751,12 zł od powierzchni 292,28 ha, – UPO w wysokości 63.404,67 zł od powierzchni 202,28 ha. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż powierzchnia co do której przyznano UPO wyniosła 202,28 ha, a nie jak deklarowała wnioskodawczyni 292,28 ha ze względu na brak możliwości przyznania płatności do łąk trwałych (działka rolna AD o powierzchni 30 ha i działka rolna AF o powierzchni 60 ha), na których zadeklarowano trzcinowiska. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy w/w decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ podatkowy podniósł, iż podstawa prawna przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, na które składają się płatności z tytułu JPO i UPO, jest zawarta zarówno w przepisach prawa krajowego jak i przepisach wspólnotowych i w niniejszej sprawie wynika z : rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/2003, (WE) nr 1452/2001, 1253/2001, 1454/2001, 1868/1994, 1251/1999, nr 1254/1999, nr 1673/2000, nr 2358/1971 i nr 2529/2001 (Dz. U. UE L 270 z 21 października 2003r., str. 1), art. 2 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004r. nr 6, poz. 40 ze zm.), § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnościami uzupełniającymi w 2006r. (Dz. U. nr 42, poz. 280 ze zm.). Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. WE L 141 z 30 kwietnia 2004r., str. 18) trwałe użytki zielone to grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączonych do płodozmianu przez pięć lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami odłogowymi zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999, gruntu objętego systemami odłogowymi zgodnie z art. 54 ust. 2 i art. 107 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszarów ugorowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2078/1992 oraz obszarów ugorowanych zgodnie z art. 22-24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999. Zgodnie zaś ze stanowiskiem Ministerstwa Rolnictwa zawartym w piśmie nr PB-cc-076-13/07 (łk 309) z dnia 16 lutego 2007r. trzcinowiska mogą zostać uznane za użytki zielone użytkowane rolniczo. Warunkiem koniecznym zakwalifikowania do płatności bezpośrednich jest spełnianie minimalnych wymogów utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej, m.in. zachowania określonych terminów koszenia. Organ podkreślił jednakże, iż spełnienie w/w warunków na danej działce rolnej kwalifikuje ją do otrzymania w pierwszej kolejności płatności JPO. Natomiast płatność UPO może zostać przyznana, jeśli zadeklarowana na danej działce roślina uprawna mieści się w katalogu roślin enumeratywnie wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów, w odniesieniu do pomocy przyznawanej w 2006r., w rozporządzeniu z dnia 14 marca 2006r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnościami uzupełniającymi w 2006r. Zdaniem organu odwoławczego zadeklarowane przez wnioskodawczynię działki AD i AF nie spełniają przesłanek do przyznania UPO z uwagi na fakt, iż trzcina pospolita występująca na deklarowanych łąkach trwałych nie jest wykorzystywana jako pasza dla zwierząt. Działki AD i AF znajdują się na obszarach Natura 2000, gdzie zimowy termin koszenia użytków z trzciną pozwala na zachowanie cennych gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk. Natomiast trzcina koszona po ustaniu wegetacji (w okresie zimowym) nie nadaje się do zakiszenia i przeznaczenia na paszę . Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawczyni, iż skoro na łąkach trwałych- trzcinowiskach prowadzi działalność rolniczą zgodnie z zasadami dobrej kultury należy przyznać do nich płatność UPO. Także dołączona przez stronę ekspertyza dr S. J. "Projekt zaklasyfikowania użytkowanych rolniczo zbiorowisk trzciny pospolitej do trwałych użytków zielonych istniejących na obszarze Polski niżowej" nie potwierdza jej stanowiska. Przede wszystkim przedmiotowa ekspertyza nie obejmuje działek ewidencyjnych będących w posiadaniu wnioskodawczyni, a ponadto wskazuje, że producenci trzciny użytkujący łąki łęgowe spełniają zasady ubiegania się o JPO określoną w ustawie z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 23 lutego 2005r., rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji. Dodatkowo podniesiono, że zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej cyt. jako k.p.a.) obowiązek poszukiwania dowodów na poparcie swoich twierdzeń ciąży nie tylko na organie administracji, lecz także na stronie, która w swoim dobrze rozumianym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Dlatego, też zarówno organ I, jak i organ II instancji w trybie art. 50 k.p.a. wezwały stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających przeznaczenie zebranej i sprzedanej trzciny na paszę. Strona w odpowiedzi nie wniosła żadnych dowodów, wobec czego sprawa została rozpatrzona na podstawie zebranego materiału dowodowego, jak również posiadanych przez organ odwoławczy informacji w zakresie kwalifikowania trzciny do płatności JPO. W/w decyzję Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżyła M. P. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez błędnie ustalenie wysokość płatności UPO na kwotę 63.404,67 zł , w sytuacji gdy powinna ona wynosić 91.615, 17 zł, naruszenie art. 77 k.p.a. z uwagi na brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na brak wyjaśnienia dlaczego organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącej. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organy administracji błędnie ustaliły, iż ekspertyza nie dotyczy działek AD i AF. Wskazywane tam bowiem "jezioro" to właśnie w/w działki, na których skład rośliny jest bardzo zróżnicowany, zaś rośliny tam występujące mają charakter paszowy, tym samym działki na których się znajdują podlegają dopłatom uzupełniającym. Zdaniem strony wystarczającym dowodem do uznania, że skoszone trzciny sprzedawane były przez nią na paszę, jest złożone przez nią oświadczenie w owym zakresie. Skarżąca, jako rolnik ryczałtowy nie ma obowiązku zbierania i ewidencjonowania dokumentów sprzedaży płodów rolnych, ani ewidencjonowania osób kupujących. Tym samym zgodnie z art. 7 i 11 k.p.a. ciężar dowodu odnoście prawdziwości oświadczenia złożonego przez stronę ciąży nie na niej lecz na organie. Na trafność jej stanowiska wskazuje pismo Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 lutego 2007r., w którym wyraźnie wskazano, że obszary trwałych użytków zielonych z dominacją trzciny pospolitej należy kwalifikować jako możliwe do objęcia płatnościami bezpośrednimi do gruntów rolnych. Zgodnie z posiadanymi przez stronę skarżącą informacjami Kierownicy Powiatowych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w innych powiatach oraz województwach podejmowali decyzje o przyznaniu dopłat uzupełniających do terenów gdzie dominującą rośliną była trzcina. Tym samym utrzymanie w mocy zaskarżanych decyzji skutkowałoby sytuacją, w której w niemal identycznym stanie faktyczno-prawnym, odnośnie zbliżonych gospodarstw rolnych, organy w różnych województwach wydają decyzje o różnej treści. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał swoją decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, iż bezzasadnym jest podnoszenie przez skarżącą okoliczności, iż w innych województwach zapadały odmienne decyzje. Każdy wniosek musi podlegać bowiem indywidualnej ocenie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w taki sposób wniosek skarżącej został rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji co do zgodności z prawem, sąd zbadał więc prawidłowość wydanych w sprawie decyzji zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy wysokości uzupełniającej płatności obszarowej w zakresie związanym z nieprzyznaniem tej płatności na działki AD i AF o powierzchni 90 ha, zadeklarowanych jako "łąki trwałe – trzcinowiska". Organy rozpatrujące wniosek skarżącej nie kwestionowały bowiem ,że grunty te mogą być uznane za użytki zielone użytkowane rolniczo jeżeli są utrzymane w dobrej kulturze rolnej m.in. poprzez zachowywanie terminów koszenia. Przyjęły jednak ,że koszenie trzcinowisk w okresie zimowym a nie w okresie wegetacyjnym uzasadnia przyznanie tylko jednolitej płatności obszarowej. Bezsporne jest bowiem ,że wymienione działki znajdują się w obszarze Natura 2000 i jako takie podlegają ograniczonym zabiegom agrotechnicznym. Na ograniczenia takie powoływała się w toku postępowania administracyjnego sama skarżąca (k.13 akt adm. , pkt 1 pisma z dnia 20.01.2007r.).Koszenie trzcinowiska w okresie zimowym uniemożliwia zaś przyjęcie ,że pozyskiwania tak trzcina wykorzystywana jest na paszę a w konsekwencji nie ma podstaw do przyznania płatności także do spornych gruntów. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ administracji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne, prawidłowo interpretując akty prawne, stanowiące podstawę jednolitych oraz uzupełniających płatności obszarowych w 2006 roku. Ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (...) stanowi w art. 2 ust. 1 ,że: " Osobie fizycznej (...) będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego (...) przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej , przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska" a ust. 2 określa wymogi dotyczące minimalnych powierzchni działek rolnych uprawniających do uzyskania płatności. Art. 2 ust. 3 określa rodzaje płatności , stwierdzając , że "Płatności obejmują: 1/ jednolitą płatność obszarową ; 2/ płatności uzupełniające do powierzchni uprawy a/ chmielu ...d/ innych roślin . Natomiast w art. 2 ust. 5 zawarte zostało upoważnienie dla Rady Ministrów do corocznego określenia w drodze rozporządzenia : 1/ rodzaju roślin, o których mowa w ust.3 pkt 2 lit. ; 2/ stawki płatności uzupełniających dla poszczególnych upraw. Realizując powyższe upoważnienie , Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 14 marca 2006r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnościami uzupełniającymi w 2006r. (cyt. dalej jako rozporządzenie). W §1 ust.1 pkt 9 rozporządzenia uregulowano ,że : "Płatnościami uzupełniającymi są objęte następujące rodzaje roślin uprawiane w plonie głównym (...) 9/ rośliny przeznaczone na paszę , uprawiane na : a/ łąkach i pastwiskach, b/ gruntach ornych – trawy, rośliny motylkowate drobnonasienne , rośliny strączkowe pastewne , rośliny okopowe pastewne z wyłączeniem ziemniaków pastewnych". Analiza powyższych unormowań prawnych wskazuje na odrębność przesłanek uzupełniającej płatności obszarowej w stosunku do jednolitej płatności obszarowej . Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, treść cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 14 marca 2006 roku jednoznacznie wskazuje, że warunkiem sine qua non dla otrzymania uzupełniających płatności obszarowych konieczna jest produkcja roślin enumeratywnie wskazanych w powołanym rozporządzeniu a więc spełnienie dodatkowych przesłanek co rodzaju i przeznaczenia roślin uprawianych na gruncie rolnym. Do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej konieczne jest zatem ustalenie w każdym konkretnym przypadku ,że na gruntach zgłoszonych do płatności dokonywano uprawy roślin wymienionych w rozporządzeniu a w odniesieniu do roślin wymienionych w §1ust.1 pkt 9 dodatkowo spełniających wymóg przeznaczenia na pasze. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podstawą przyznania płatności także do spornych działek byłoby więc ustalenie ,że z gruntów tych pozyskiwano trzcinę jako trawę przeznaczaną na paszę a nie na inne cele ( n.p. budowlane ). Skarżąca w istocie rzeczy nie kwestionuje powyższej interpretacji , kwestionując jednakże prawidłowość ustaleń faktycznych. Skarga zarzuca bowiem naruszenie przepisów postępowania , w szczególności art. 77 kpa., co w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy , gdyż skutkowało ograniczeniem wysokości płatności uzupełniającej. Zarzut ten oparto przy tym głównie stwierdzeniu ,iż organ nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego , gdyż pominięto wskazania i wnioski wynikające z " ekspertyzy" opracowanej przez S. J. , przedłożoną przez stronę w toku postępowania. Z "ekspertyzy" tej dotyczącej m.in. paszowej przydatności trzciny i możliwości kwalifikowania tzw. trzcinowisk do gruntów objętych płatnościami bezpośrednimi, miałaby wynikać zasadność żądań skarżącej. Odnosząc się do tego zarzutu skargi stwierdzić należy ,iż jest on bezzasadny . Zauważenia wymaga przy tym ,że opracowanie autorstwa S. J., na które powołuje się skarżąca , nie stanowi opinii ( ekspertyzy jak ja określa skarżąca) w rozumieniu przepisów postępowania . Nie została bowiem opracowana na zlecenia organu postępowania i nie odnosi się wprost i ściśle do niniejszej sprawy.Taka ocena tego opracowania przez organy prowadzące postępowanie jest więc prawidłowa. Wskazania wymaga przy tym jednak i to ,że treść opracowania wskazuje na związek obserwacji i wywodów autorki ze spornymi gruntami części gospodarstwa skarżącej położonymi przy jez. M. Nie jest to jednak okoliczność rozstrzygająca o zasadności stanowiska skarżącej. Opracowanie dr S. J. stanowi natomiast niewątpliwie źródło wiedzy i informacji ogólnych co do rolniczego użytkowania tzw. trzcinowisk i możliwości wykorzystywania trzciny na różne cele. Jako takie zostało ono rozważone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ( vide stwierdzenia ,że "przedmiotowa ekspertyza potwierdza stanowisko przedstawione przez organ odwoławczy , bowiem autorka wskazuje ,ze producenci trzciny użytkujący łąki łęgowe spełniają zasady ubiegania się o jednolitą płatność obszarową...", patrz także str. 21 opracowania S.J.). Nie można zatem zasadnie twierdzić ,że zaskarżona decyzja całkowicie pominęła treść wspomnianego opracowania przy rozstrzyganiu sprawy. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej podnieść jednak należy ,że z wymienionego opracowania bynajmniej nie wynika jednoznaczny wniosek dotyczący uzupełniającej płatności obszarowej dla spornych gruntów. Analiza stwierdzeń autorki wręcz potwierdza natomiast stanowisko organu ,iż nie w każdym przypadku trzcina pozyskiwana jest na paszę. Na stronie 19 opracowania autorka , przywołując także publikacje innych autorów , wyraźnie wskazuje ,że trzcina ma wielorakie , nie tylko paszowe i rolnicze , wykorzystanie a sposób wykorzystania zależy od pory koszenia. Zwraca ona uwagę na fakt ,że przydatność paszową trzciny bardzo młodej , koszonej w okresie wegetacji a nie zimą oraz ,że "szuwary trzcinowe koszone lub wypasane w okresie wegetacji stanowią użytek zielony – są łąką jednokośną – wykorzystywaną (...) jako pasza (...). Bardzo młoda trzcina pospolita nadaje się na paszę". Jak już stwierdzono, w sprawie ustalone zostało ,że na przedmiotowych gruntach trzcina koszona była w okresie zimowym i nie stanowiła materiału paszowego. Taki termin koszenia był m.in. konsekwencją bezspornego faktu ,że grunty położone są w obszarze Natura 2000. Na związane z tym ograniczenia co do terminu koszenia trzcinowisk zwracała uwagę sama skarżąca w toku postępowania administracyjnego w swych wyjaśnieniach w piśmie z dnia 20 stycznia 2007r. ( k.14 akt adm. oraz dołączone do niego pismo Urzędu Wojewódzkiego z dnia 04 stycznia 2007r., nr"[...]"). Nie jest również zasadny zarzut uchybienia przez organ obowiązkowi wyczerpującego zebrania materiału dowodowego . Obowiązek taki wynika z zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 kpa. oraz z zapewniających realizację tej zasady przepisów art.75 i 77 kpa. W ocenie sądu organy prowadzące postępowanie wypełniły obowiązki wynikające z tych przepisów. Zebrany materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy . Nadmienić przy tym należy ,że w toku postępowania strona miała zapewniony aktywny udział ,z czego korzystała , przedstawiając swoje stanowisko i argumenty . Pierwotna decyzja organu pierwszej instancji ( z dnia "[...]",k.23 akt adm.) była w wyniku odwołania strony uchylona a sprawa ponownie rozpatrywana. Organ ze swej strony dążył do pełnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności , w tym wykorzystania trzcinowiska na pasze . Zwracał się w związku z tym do strony o przedstawienie dowodów (dokumentów, osób odbiorców) . Strona odmówiła jednak przedstawienia takich dowodów , powołując się na brak takiego obowiązku i ochronę danych osobowych (pismo strony z dnia 21 września 2007 w aktach adm.). W takiej sytuacji organ dokonał zatem ustaleń na podstawie dowodów , które sam zgromadził i które ocenił zgodnie z art. 80 kpa. W związku z analizowanym zarzutem skargi i stanowiskiem skarżącej co do obowiązku dowodowego wskazać należy ,iż co do zasady , zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami na organie prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar zgromadzenia wszystkich dowodów .Nie można jednak wywodzić z tego ,że strona postępowania zwolniona jest od współdziałania . Niektóre okoliczności można bowiem udowodnić tylko przy udziale strony , gdyż to ona posiada niezbędną wiedzę i dowody , których organ nie może uzyskać w inny sposób. Rola organu jest w takiej sytuacji wykazanie odpowiedniej inicjatywy dowodowej i dążenia do uzyskania takich dowodów od strony. Tak też postąpiono w rozpoznawanej sprawie. W interesie strony leży podanie do wiadomości organu wszystkich istotnych okoliczności a znaczenie jej współdziałania przy ustaleniu stanu faktycznego jest oczywiste dla ochrony przed negatywnymi skutkami rozstrzygnięcia . Trafnie zatem wskazano na to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , przywołując na potwierdzenie stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( vide nadto:B.Adamiak i in. "Kodeks postępowania administracyjnego.Komentarz". Wyd. 9, Warszawa 2008, str.418 ; P.Przybysz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd.4, Warszawa 2007, str. 198-200, tezy 5-8)). Ustaleniom poczynionym przez organy oraz prawidłowości zastosowania prawa materialnego nie przeczy stanowisko zawarte w przywołanym w skardze piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pismo to w sposób ogólny formułuje stanowisko w kwestii obejmowania trzcinowisk "dopłatami bezpośrednimi" i w żadnej mierze nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy. Zauważyć przy tym należy ,że w piśmie tym nie dokonano rozróżnienia rodzajów płatności bezpośrednich ( JPO i UPO ). Powoływanie się na rozstrzygnięcia innych organów w podobnych sprawach także nie można uznać za argument przemawiający za przyjęciem ,że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Podstawą rozstrzygnięcia są bowiem każdorazowo okoliczności ustalone w danej konkretnej sprawie . Sformułowana w art. 8 kpa zasada pogłębiania zaufania nie może być rozumiana jako nakaz wydawania decyzji niezgodnie z ustaleniami faktycznymi sprawy i mającymi zastosowanie do tego stanu faktycznego przepisami prawa materialnego. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisu art. 11 k.p.a., w związku z art. 107 §3 k.p.a. W ocenie Sądu przedstawione zarówno w decyzji organu I instancji, jak i organu II instancji motywy rozstrzygnięcia spełniają ustawowe wymogi. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącej, uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne , wskazując wszystkie istotne przesłanki jakimi organ kierował się rozstrzygając sprawę. Podsumowując stwierdzić więc należy , że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania oraz nie narusza prawa materialnego. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec więc należało jak sentencji wyroku.