I SA/Ol 120/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. M. B. na decyzję Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym i w opłacie paliwowej za lipiec 2012 r. i styczeń 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia D. M. B. (zwana dalej "skarżącą"), reprezentowana przez radcę prawnego, w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania opisanej decyzji Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym i w opłacie paliwowej za lipiec 2012 r. i styczeń 2013 r. W odpowiedzi na skargę, organ poinformował, że postanowieniem z dnia "[...]" odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z załączonego pisma organu wynikało, że zaległości w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za miesiąc lipiec 2012 r. zostały, po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, dobrowolnie zapłacone w dniu 15 grudnia 2017 r., zaś zaległości w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za miesiąc styczeń 2013 r. zostały przekazane do windykacji, ale nie zostały objęte zabezpieczeniem. W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2018 r. skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała na zasadność podniesionych przez nią zarzutów w skardze. Podniosła, że obecna sytuacja finansowa na rynku indyczym, w szczególności bardzo niskie ceny żywca oraz przedłużające się terminy odbioru zwierząt, wiążą się z drastycznym zmniejszeniem przez skarżącą ilości sztuk zwierząt w chowie. Aktualnie skarżąca ma wstawione 4600 indyków, jednakże pierwsza odstawa planowana jest na kwiecień, a wypłata za żywy inwentarz nastąpi dopiero po 21 lub 35 dniach od odstawy. Skarżąca zwróciła uwagę, że wypłata dopłaty bezpośredniej nastąpi dopiero pod koniec czerwca. Wszystkie pieniądze z okresu żniwnego skarżąca zainwestowała na zasiew, ubezpieczenia oraz do produkcji żywca. Skarżąca podniosła, że okres wiosenny jest dla rolnika najbardziej uciążliwy w wydatkach w związku z koniecznością zachowania należytej produkcji rolnej. W ocenie strony, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wszelkie dodatkowe wydatki stanowią duży problem w utrzymaniu równowagi finansowej, gdyż w gospodarstwie skarżącej nie ma stałych, comiesięcznych przychodów. Skarżąca posiada również kredyty, których spłacania nie może zaniechać, jak również nie otrzymuje należnych jej płatności od kontrahentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione zatem w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że sąd może orzec o przyznaniu ochrony tymczasowej tylko w odniesieniu do aktów, które podlegają wykonaniu, a zatem nie można wstrzymać wykonania decyzji, która została już wykonana, niezależnie od tego czy dokonała tego strona dobrowolnie czy też nastąpiło to w drodze egzekucji administracyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jej niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu nie ma zastosowania w sytuacji, gdy decyzja objęta skargą została wykonana. Nie spowoduje bowiem odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., II GSK 132/12, wszystkie orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zatem, gdy decyzja została już częściowo wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 czerwca 2013 r., II OZ 435/13; 27 czerwca 2012 r., I OZ 410/10; 24 stycznia 2014 r., I OZ 27/14; 4 września 2014 r., II OZ 867/14). Skutki już wykonanej decyzji mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącej orzeczenie Sądu uwzględniające jej skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, zaznaczyć należy, że Sąd badając wniosek skarżącej o przyznanie ochrony tymczasowej stwierdził, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Z przekazanej przez organ informacji wynika, że strona dokonała wpłaty wysokości zobowiązania podatkowego i opłaty paliwowej za lipiec 2012 r. wraz z odsetkami. Zatem wstrzymanie wykonania, wykonanej już w części decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich, które można by wstrzymać (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., II GSK 779/10). Należy również zauważyć, że w przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania w podatku akcyzowym oraz w opłacie paliwowej za styczeń 2013 r. przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie przedstawionych danych nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącej, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że sam fakt otrzymania dopłaty bezpośredniej pod koniec czerwca czy też czasowy okres przestoju w produkcji rolnej nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji w pozostałej części spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że z przedstawionych argumentów nie można wywieść, jaka jest kondycja finansowa skarżącej. Skarżąca wskazuje jedynie że nie posiada stałych, comiesięcznych przychodów oraz, że spłaca kredyt. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie tego elementu wniosku, w tym dokumentów potwierdzających jej status jako kredytobiorcy. Z samego wniosku skarżącej nie wynikają natomiast dane, obrazujące choćby średni poziom dochodów jakie skarżąca uzyskuje oraz rodzaj i wysokość wydatków przez nią ponoszonych. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawiony jest także danych dotyczących stanu majątkowego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji. Wniosek skarżącej, nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jej sytuacja majątkowa oraz, czy skarżąca rzeczywiście nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku. Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja, np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.