I SA/Ol 122/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2010 r. wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego w sprawie ze skargi S. M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz, ustanowionego w ramach prawa pomocy, doradcy K. D. kwotę 8.784 (osiem tysięcy siedemset osiemdziesiąt cztery) złote tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z "[...]" sygn. akt "[...]" przyznał S.K. prawo pomocy w zakresie częściowym w postaci ustanowienia doradcy podatkowego. Krajowa Rada Doradców Podatkowych jako pełnomocnika wyznaczyła K. D.. Na rozprawie w dniu "[...]" K. D.i złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia według norm przypisanych powiększonego o podatek VAT w łącznej kwocie 8784 zł. Sąd w wyroku z "[...]" zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz pełnomocnika K. D. kwotę 7.200 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu orzeczenia o kosztach Sąd powołał się na przepisy art. 200 i art. 205§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz §2 ust.1 pkt 1 lit.g i §3 ust.1,2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 212, poz. 2075). Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika skarżącego, na orzeczenie o kosztach zamieszczone w wyroku, postanowieniem z dnia "[...]"., sygn. akt "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego [...], koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 2, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Z kolei § 2 ust. 1 pkt 1 lt. a-g powołanego rozporządzenia określają stawki minimalne, jakie przyznaje się pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu uczestniczącemu w sprawie toczącej się przed sądem administracyjnym I instancji, w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Wysokość wynagrodzenia, o którego przyznanie wniósł w niniejszej sprawie ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy reprezentujący skarżącego tj kwota 8.784 zł mieści się w widełkach zakreślonych w niniejszej sprawie przepisem § 2 ust. 1 pkt 1 lit. g powołanego rozporządzenia. W sytuacji gdy wartość przedmiotu sprawy wynosi ponad 200.000 zł wysokość opłaty za czynności doradcy podatkowego z urzędu ustanowionego w ramach prawa pomocy wynosi od 7.200 zł do maksymalna 10.800 zł. W rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego [...] brak jest przy tym uregulowania nakazującego sądowi zasadzającemu opłatę ze czynności z tytułu zastępstwa prawnego brać pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Wobec powyższego brak jest dla sądu także uprawnienia do kwestionowania wysokości wynagrodzenia, którego przyznania domaga się doradca podatkowy o ile mieści się ono w granicach zakreślonych przepisami § 3 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Stąd też mieszczący się we wskazanych granicach wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu uznać należy za wiążący dla sądu w zakresie wysokości żądanej należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Ne 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na względzie ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia "[...]". , Sąd na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 212, poz. 2075) przyznał doradcy prawnemu w niniejszej sprawie wynagrodzenie w wysokości 8.784 zł.