I SA/Ol 130/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 V 2005r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym oddala skargę. I SA / Ol 130/04 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]", "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968, ze zm) po rozpatrzeniu zażalenia Pana A. S. na postanowienie z dnia 21 października 2003r. Nr "[...]" wydane z upoważnienia Burmistrza Miasta G. przez Skarbnika Gminy w sprawie uznania zgłoszonych zarzutów za bezzasadne - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie będące przedmiotem zażalenia. W uzasadnieniu wskazano, że akt sprawy przekazanych do Kolegium wynika, że Pan A. S. pismem z dnia 15 października 2003 r. złożonym do organu egzekucyjnego zgłosił w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym zarzut nieistnienia obowiązku dochodzonego tytułem wykonawczym "[...]" z dnia 17 września 2003 r. dotyczącego I raty podatku od środków transportowych za 2003 r. Wyjaśnił, że posiadane przez niego pojazdy związane są z działalnością rolniczą i w związku z tym powinny być zwolnione z podatku od środków transportowych. Powyższe pismo Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przekazał stosownie do art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzycielowi - Burmistrzowi Miasta G. - w celu zajęcia stanowiska co do zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem będącym przedmiotem zażalenia organ pierwszej instancji uznał podniesiony przez dłużnika zarzut za bezzasadny. W motywach podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż Pan A. S. złożył w dniu 27 lutego 2003r. deklarację na podatek od środków transportowych, z której wynika, że jest właścicielem samochodu m-ki J. o nr rej. "[...]", o dopuszczalnej masie całkowitej 19,6 tony. Z uwagi na brak uregulowania I raty podatku od środków transportowych decyzją Nr "[...]" określono zobowiązanemu wysokość I raty podatku od środków transportowych za 2003r. w kwocie 420 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli instancyjnej dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które utrzymało tę decyzję w mocy. Nadto wyjaśniono, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje w części dotyczącej podatku od środków transportowych zwolnienia z tytułu wykorzystywania środka transportowego jedynie w działalności rolniczej. Na postanowienie powyższe w terminie Pan A. S. złożył zażalenie. Uznał, iż podjęte stanowisko wierzyciela w tej sprawie nie jest zasadne, bowiem składając deklarację na podatek od środków transportowych zaznaczył, że jest podatnikiem podatku rolnego i wyszczególnione tam pojazdy związane są z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Nadal podtrzymał zarzut określony w art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczący nieistnienia wobec niego obowiązku podatkowego dochodzonego wskazanym wyżej tytułem wykonawczym. Rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Podniesiony przez skarżącego zarzut nie zasługuje na uwzględnienie w postępowaniu egzekucyjnym w niniejszej sprawie. Postępowanie egzekucyjne w administracji jest szczególnym postępowaniem uregulowanym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U, z 2002r. Nr 110, poz. 968, ze zm). W toku tego postępowania osoba zobowiązana wobec której toczy się egzekucja uprawniona jest do zgłaszania zarzutów w terminie 7 dni, stosownie do art. 33 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 tejże ustawy. W myśl art. 34 § 1 i 2 ustawy zarzuty zgłoszone przy egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W tym zakresie wierzyciel wypowiada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zarzut zgłoszony przez zobowiązanego został wprost wyartykułowany w pkt 1 art. 33 tejże ustawy wskazującym, iż podstawą zarzutu w sprawie powadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Przechodząc do meritum sprawy wskazano, iż pozostaje on w błędnym przekonaniu odnośnie nieistnienia obowiązku podatkowego z tytułu 1 raty podatku od środków transportowych na 2003r. od samochodu ciężarowego uniwersalnego m-ki J. o nr rej. "[...]", dopuszczalnej masie całkowitej 19640 kg, objętego dochodzonym tytułem wykonawczym z dnia 17 września 2003r. Zobowiązany wskazuje na nieistnienie obowiązku podatkowego z powodu wykorzystywania przedmiotowego pojazdu w działalności rolniczej. Z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, póz. 84, ze zm) w części dotyczącej uregulowania obowiązku podatkowego wynikającego z posiadania środków transportowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton oraz niższej niż 12 ton nie wynika generalne zwolnienie środków transportowych o wskazanej dopuszczalnej masie całkowitej z uwagi na wykorzystywanie tych środków transportowych w prowadzeniu działalności rolniczej. Wprawdzie art. 12 ust. 1 tej ustawy zawiera enumeratywnie wskazane zwolnienia od podatku od środków transportowych, jednakże do żadnego z tym zwolnień nie można zakwalifikować pojazdu zobowiązanego. Wprawdzie z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust 1, z wyjątkiem zwolnień dotyczących pojazdów, o których mowa w art. 8 pkt 2, 4 i 6. Natomiast środek transportowy z powodu którego wystawiony został niniejszy tytuł wykonawczy objęty jest właśnie regulacją wynikającą z pkt 2 art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem jest to samochód ciężarowy o dopuszczalnej macie całkowitej równej lub większej niż 12 ton. Wobec powyższego bez znaczenia jest sposób wykorzystywania takiego środka transportowego, gdyż zawsze będzie on podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, chyba że zostanie uznany za zwolniony z mocy ust. 1 art. 12 tejże ustawy, co aktualnie nie ma miejsca. Nadto decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu 1 raty podatku od środków transportowych z dnia 5 czerwca 2003r. Nr "[...]" była przedmiotem postępowania odwoławczego przed tutejszym Kolegium i decyzją z dnia 6 sierpnia 2003r. Nr "[...]" została w całości utrzymana w mocy. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło jak na wstępie. Skargę do Sądu wniósł A. S. Zarzucił on, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji wniósł on o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i domagało się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Skarżący kwestionuje decyzję podatkową. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów unormowanych w ordynacji podatkowej. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony zatem do rozpatrzenia zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, a dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, jak w tym przypadku zarzutu nieprawidłowego obciążenia zobowiązanego podatkiem od środków transportu. Sądowi z urzędu jest wiadomo, że skarżący kwestionuje decyzję podatkową w postępowaniu sądowym. W postępowaniu sądowym mógł on domagać się wstrzymania zaskarżonej decyzji podatkowej. Skutkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest obligatoryjne zawieszenie postępowania egzekucyjnego, do momentu wydania wyroku przez WSA i w konsekwencji zaniechanie czynności egzekucyjnych. (art.56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjny w administracji i art.61 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. art. 61 § 1 wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ( par.3 cyt. art.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.( par. 6 art. 61 P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z treścią art. 152 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W wyroku z dnia 29 lipca 2004 r. (OSK 591/04, ONSA i wojewódzkich sądów administracyjnych, Nr 2, poz.32 ) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że "stwierdzenie przez Sąd , że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu , oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest prawomocny". Skarga po myśli art. 151 P. p. s. a. podlega oddaleniu.