I SA/Ol 132/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie : Uznania za bezskuteczną z mocy prawa korekty zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w 1999r. ( PIT-32) p o s t a n a w i a Odrzucić skargę B. G., reprezentowana przez pełnomocnika M. L. (k.21 akt podatkowych) , wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 01 kwietnia 2004r. w przedmiocie uznania za bezskuteczną korekty zeznania podatkowego PIT32 za 1999 rok. Zaskarżone postanowienie Naczelnik US wydał na podstawie art.81b§1 pkt 2 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej, uznając ,że dokonanie korekty zeznania podatkowego nie jest dopuszczalne w toku postępowania kontrolnego i podatkowego, gdyż stwierdzono naruszenie prawa przez podatnika. W §2 cytowanego artykułu ordynacji podatkowej jednoznacznie określono bowiem ,że korekta deklaracji złożona w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania nie wywołuje skutków prawnych jeżeli odnosi się do zobowiązań, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Na potrzebę wydania w takiej sytuacji postanowienia wskazuje J.Zubrzycki w "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003" (Wyd.Unimex, Wrocław 2003, str.348). Wniesiona przez pełnomocnika skarżącej skarga jest jednak niedopuszczalna. Zakres przedmiotowy sądowej kontroli działalności administracji publicznej określa art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270; cyt dalej jako p.p.s.a.).Z §2 tego artykułu wynika na jakiego rodzaju akty lub czynności dopuszczalne są skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w tym przepisie. Do postanowień odnosi się bezpośrednio art.3§2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Punkt 3 , jako dotyczący postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, oczywiście nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast punkt 2. mówi o postanowieniach wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowa nie, a także o postanowieniach rozstrzygających sprawę co do istoty. Przedmiotowe postanowienie nie jest kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy dotyczącej zobowiązań w podatku dochodowym co do istoty. Kwestie te rozstrzygane są bowiem w decyzji merytorycznej, która podlega kontroli instancyjnej i kontroli sądowej w przewidzianym prawem trybie. Na zaskarżone postanowienie nie służy także zażalenie w postępowaniu administracyjnym, o czym pouczono stronę. Zażalenie takie przysługuje bowiem, gdy ustawa tak stanowi (art.236 Ord. pod.). W przypadku postawienia zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie zażalenie nie jest przewidziane. Zastosowania nie znajduje także art.3 § 2 pkt4 p.p.s.a. Przewidziana w nim możliwość zaskarżania aktów lub czynności dotyczy bowiem innych aktów niż decyzje lub postanowienia (vide: J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." , Wyd.Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str.21-23). Zauważyć nadto należy, że gdyby hipotetycznie przyjąć (do czego nie ma jednak podstaw) ,iż zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów, na które można wnosić skargę, to nie został spełniony wymóg przewidziany w art.52§4 p.p.s.a. Przepis ten wymaga wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku, jeżeli ustawa nie prze widuje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. I w tym aspekcie rozpoznawana skarga byłaby więc niedopuszczalna . Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art.58§ 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną ,należało odrzucić.