I SA/Ol 134/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r., sprawy ze skargi M.L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia"[...]" nr "[...]" w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru oddala skargę W dniu 12 września 2008 r. Z.L., działając jako pełnomocnik syna – M.L., złożył w Urzędzie Celnym zgłoszenie celne w procedurze dopuszczenia do swobodnego obrotu importowanych z Kanady towarów, tj. dziewięciu mini – quadów oraz dwukołowca. Po dokonaniu analizy zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) NR 339/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie kontroli zgodności z przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów przywożonych z państw trzecich (Dz.U.UE L z dnia 17 lutego 1993 r.), wystąpił do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej o wydanie opinii w sprawie spełnienia przez zgłoszony produkt wymagań dotyczących bezpieczeństwa. Z informacji Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej wynikało, że pojazdy nie posiadały znaku "CE", co nie odpowiadało wymaganiom określonym w § 48 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań i elementów bezpieczeństwa (Dz. U. Nr 259, poz. 2170). Ponadto organ stwierdził brak deklaracji zgodności, co z kolei stanowiło naruszenie przepisów § 116 i § 119 ust 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Zwrócił również uwagę, że zgłaszający nie przedłożył informacji, których znajomość i przestrzeganie są warunkiem bezpieczeństwa podczas użytkowania (np. instrukcja użytkowania, informacje o zagrożeniach, instrukcje instalacji), czym nie spełnił wymagań ujętych w przepisach § 48 ust. 1, § 49 i § 50 powołanego rozporządzenia. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę poinformowania zgłaszającego przez organ celny, w dniu 12 września 2008 r., o niedopuszczeniu towaru do swobodnego obrotu. W dniu 18 września 2008 r. zgłaszający złożył wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego importowego z dnia 12 września 2008 r., zobowiązując się jednocześnie do wywiezienia towaru do dnia 17 listopada 2008 r. Mając to na uwadze, decyzją z "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego uwzględnił wniosek strony i unieważnił dokonane przez nią, wymienione zgłoszenie celne. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła, iż organ I instancji zatrzymał zgłoszone pojazdy jako zagrażające bezpieczeństwu oraz niespełniające norm, pomimo złożonego przez nią oświadczenia o przeznaczeniu towaru do użytku własnego. Podniosła również, że wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej, zgłoszony towar nie podlega badaniom zgodności, gdyż nie został wymieniony w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów bezpieczeństwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 259, poz. 2170). W załączeniu do odwołania przedłożyła kopie deklaracji zgodności CE. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgłoszone przez stronę żądanie rozstrzygnięcia, czy pojazdy spełniają zasadnicze wymagania dla maszyn wykracza poza zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji. Organ II instancji zauważył, że decyzja z dnia "[...]", stosownie do treści art. 66 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego została wydana na wniosek strony i w całości uwzględniła jej żądanie. Unieważnienie zgłoszenia celnego nie pozbawia natomiast strony możliwości ponownego zgłoszenia towaru w celu nadania mu dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Odnosząc się jednak do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że z opinii wydanej przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej jednoznacznie wynikało, iż zakwestionowany towar nie spełnia zasadniczych wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r.. Nawet jeśli załączone do odwołania cztery kopie deklaracji zgodności z wymienionymi modelami pojazdów dotyczyłyby importowanych modeli pojazdów, to i tak niespełnione zostają wymagania dotyczące oznaczenia pojazdów znakiem "CE" oraz informacji, których znajomość i przestrzeganie są warunkiem bezpieczeństwa podczas użytkowania (np. instrukcja użytkowania). W odniesieniu do zarzutu, iż strona sprowadziła przedmiotowe pojazdy wyłącznie na potrzeby własne, a nie cele handlowe, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że w myśl przepisów art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 pkt 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tj.: Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2087) ocenie zgodności podlegają nie tylko towary przywożone w ilościach handlowych przeznaczonych do sprzedaży, lecz również i te przeznaczone do własnego użytku, które po raz pierwszy zostaną użyte na terytorium Wspólnoty. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nieformalnej skardze, strona uznając powyższą decyzję organu II instancji za krzywdzącą, wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż dostarczyła organom celnym niezbędne dla zgłoszonych pojazdów certyfikaty. Przyczynę odmowy dopuszczenia towaru do swobodnego obrotu stanowił zaś brak oznakowania CE w widocznym i trwałym miejscu oraz brak tłumaczenia instrukcji obsługi. W ocenie strony, odmowa ta była bezzasadna bowiem wymagania na które powołują się organy celne dotyczą przedsiębiorców, a nie konsumenta. Podnosząc powyższe skarżący wskazał, że przedmiotowe quady miały być przeznaczone na świąteczne prezenty. W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy zaznaczył, że potwierdzeniem obowiązku spełnienia przez importera zasadniczych wymagań niezależnie od tego, czy towar zostanie przywieziony przez osoby prywatne na własny użytek, czy też w celu wprowadzenia ich do obrotu odpłatnie bądź nieodpłatnie, potwierdza stanowisko Komisji Europejskiej wyrażone w piśmie nr DG ENTR/C1/DGR/nt D (2008) 21880 z dnia 4 lipca 1993 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje, bądź postanowienia organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny orzekając w danej sprawie pełni wyłącznie funkcje kasacyjne badając zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazany wyżej element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny określa natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w świetle którego sąd ten rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak podnoszono już w literaturze prawniczej (p. Jan Paweł Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz – Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str.197), "niezwiązanie granicami skargi nie oznacza jednak, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności". Sąd jest bowiem zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. Granice bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.u.s. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2001r. III SA 502/00 – Przegląd Podatkowy 2001, nr 12, s.63). Podzielając w pełni powyższy pogląd należy zwrócić uwagę, że zaskarżoną decyzją z "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji unieważniającą zgłoszenie celne importowe z dnia 18 września 2008r. – na wniosek strony. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w związku ze skargą M. L., Sąd orzekając w granicach sprawy badał zatem zgodność z obowiązującym prawem tego właśnie rozstrzygnięcia. W wyniku analizy akt Sąd stwierdził, że dokonana przez organy ocena prawna złożonego przez stronę wniosku z dnia 18 września 2008r. jest prawidłowa. Zgodnie z powołanym w decyzjach obu instancji art. 66 ust. 1 (zdanie pierwsze) rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L z dnia 19 października 1992 r.), jeżeli zgłaszający przedstawi dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony nie jest już dalej uzasadnione, organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają już przyjęte zgłoszenie. Złożenie przez stronę wniosku o unieważnienie dokonanego zgłoszenia prawidłowo zatem skutkowało podjęciem takiej właśnie decyzji w sprawie. Słusznie przy tym Dyrektor Izby Celnej podniósł w uzasadnieniu decyzji, że unieważnienie zgłoszenia celnego nie pozbawiło strony możliwości ponownego zgłoszenia towaru w celu nadania mu dopuszczalnego zgłoszenia celnego, wskazując jednocześnie na ewentualny dalszy tryb procedowania w związku z podniesionymi w złożonym odwołaniu zarzutami strony. W tym stanie rzeczy poza granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wykracza analiza i ocena zarzutów skarżącego w kwestiach nie związanych z istotą rozstrzygnięcia o unieważnieniu zgłoszenia, a dotyczących nie spełnienia zasadniczych wymagań dopuszczenia zgłoszonego towaru do swobodnego obrotu. Dlatego musiały one pozostać poza rozważaniami Sądu. Mając zatem na uwadze, iż w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych przepisów organ celny I instancji zobligowany był do unieważnienia dokonanego zgłoszenia, to nie można było zarzucić Dyrektorowi Izby Celnej, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę M.L. oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).