I SA/Ol 137/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[.,..]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Prezydent wymierzył M. W. i Ł. W. (dalej jako strona, skarżący) zobowiązanie podatkowe za rok 2013 w łącznej wysokości 3.252 zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni 10.841 m2. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. W., wskazując, iż organ podatkowy dokonał nieprawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2013 merytorycznie, faktycznie i prawnie. Na chwilę obecną nie jest możliwe dochodzenie należności ze względu na przedawnienie przedmiotowego roszczenia. Zwolnienie przez organ podatkowy Ł. W. od zobowiązania za rok 2012 skutkuje związaniem ciągłością, albowiem żadna ze stron nie zaskarżyła decyzji o zwolnieniu z obowiązku podatkowego niewidomego Ł. W. Podatnik zakwestionował wystawienie decyzji bez zastosowania zwolnienia wobec Ł. W. Wskazał, iż Ł. W. mieszka na stałe od 30 lat w Stanach Zjednoczonych Ameryki i podał jego adres. Zakwestionował prawidłowość doręczenia decyzji ponieważ wcześniej w zeznaniach podał adres Ł. W. Z ostrożności procesowej podniósł również , iż organ nie zastosował się do orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Wskazał, iż w decyzji nie został uwzględniony jeden łączny podatek od gruntu, budynków oraz nie został podany obszar gruntów rolnych klasy V podlegających zwolnieniu z podatku. Decyzja jest niewłaściwa ponieważ trwa postępowanie podatkowe wdrożone dnia "[...]" z urzędu za rok 2013 od przedmiotu opodatkowania za budynek przy ulicy "[...]" położony na gruncie, od którego naliczono podatek. W uzasadnieniu wniósł także o ustanowienie pełnomocnika z urzędu z uwagi na trudną sytuację materialną i życiową. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Następnie przytoczył treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) określający przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stwierdzając, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 520 ze zm.) dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą do wymiaru podatków i opłat. Oznacza to, że organy podatkowe są związane informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego ze znajdujących się w aktach sprawy informacji z danych ewidencji gruntów i budynków wynika, iż W. Ł. i M. W. (obecnie, po zmianie imienia i nazwiska – M. W.) są współwłaścicielami nieruchomości gruntowych położonych przy ul. "[...]" w "[...]" oznaczonych jako: - działka nr "[...]" o powierzchni 0,1670 ha, oznaczona jako grunty orne klasy V-RV; - działka nr "[...]" o powierzchni 1,0841 ha, oznaczona jako tereny mieszkaniowe B (0,3917 ha) i tereny rekreacyjno - wypoczynkowe - Bz (0,6924 ha); - działka nr "[...]" w "[...]" o powierzchni 0,0356 ha, oznaczona jako grunty orne klasy V-RV. Ponadto z ewidencji budynków wynika, iż działka nr "[...]" zabudowana jest domem mieszkalnym, którego podatnicy są współwłaścicielami. Przyjmując powyższe dane do podstawy opodatkowania organ podatkowy pierwszej instancji wymierzył podatnikom podatek od nieruchomości w wysokości 3.252,00 zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania grunt stanowiący działkę o nr ew. "[...]" o powierzchni 10.841,00 m2. W uzasadnieniu decyzji natomiast wskazał, iż grunty orne klasy V będące własnością podatników objęte są zwolnieniem na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1381 ze zm.). Zdaniem Kolegium, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2013r., gdyż zarówno strona podmiotowa jak i przedmiotowa zobowiązania jest zgodna z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji wskazano, iż w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej jako O.p.) zobowiązanie podatkowe, o którym mowa wart. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Skoro zatem decyzja organu pierwszej instancji dotyczy zobowiązania podatkowego za rok 2013 to zobowiązanie to nie powstałoby gdyby decyzja została doręczona po roku 2016 a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W drugiej kolejności stwierdzono, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych tylko w jednym przypadku przewiduje zwolnienie z podatku od nieruchomości w stosunku do osób niepełnosprawnych tj. w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 11 w przypadku gruntów stanowiących działki przyzagrodowe członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania nie są działki przyzagrodowe członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych. Ponadto jak wskazał organ pierwszej instancji decyzja za rok 2012 została również wydana na dwie osoby tj. na Ł. W. oraz na M. W., gdyż są oni współwłaścicielami w udziale 1/2 w przedmiocie opodatkowania. Ponadto podatnik nie wykazał aby Ł. W. przysługiwało jakiekolwiek zwolnienie z podatku od nieruchomości. Odnosząc się natomiast do kwestii wadliwego doręczenia decyzji Ł. W. zauważono, że w myśl art. 146 § 1 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu poczty elektronicznej, jeżeli wystąpiono o doręczanie pism drogą elektroniczną. Natomiast w myśl § 2 powołanego artykułu, w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Z kolei w art. 150 O.p. ustawodawca uregulował zastępczy sposób doręczania pism, który ma zastosowanie w razie niemożności bezpośredniego doręczenia adresatowi pisma w sposób wskazany wart. 148 § 1 i 149 O.p. W takiej sytuacji, zgodnie z § 2 art. 150 O.p., ustawodawca przewidział obowiązek zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 oraz obowiązek umieszczenia zawiadomienia o tym fakcie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W niniejszej sprawie organ dokonywał doręczenia (przez pracownika urzędu) na podany w informacji w sprawie podatku od nieruchomości przez podatnika adres. W dniu "[...]" podjęto próbę bezpośredniego doręczenia przesyłki adresatowi. Ponieważ go nie zastano, przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Miasta, o czym powiadomiono adresata umieszczając odpowiednią informację w skrzynce oddawczej. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu "[...]" Decyzja została więc skutecznie doręczona, w trybie. art. 150 O.p., w dniu "[...]". Organ odwoławczy wyjaśnił, że to na Ł. W. spoczywa obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu. Jak wynika z akt sprawy Ł. W. nie zawiadomił organu o zmianie adresu. Za skuteczne nie można również uznać wskazania adresu przez M. W. w odwołaniu od decyzji. Z akt sprawy nie wynika bowiem aby posiadał on pełnomocnictwo od Ł. W. do dokonania takiej czynności. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji nie naruszył przepisów przyjmując jako podstawę opodatkowania część należących do podatnika gruntów, czyniąc przedmiotem odrębnego postępowania ustalenie podatku od nieruchomości w części dotyczącej pozostałych nieruchomości podatnika tj. budynku usytuowanego na działce o nr ew. "[...]". Żaden z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisów ordynacji podatkowej nie obliguje do tego organu podatkowego. Prawidłowe jest stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, iż wymienione wart. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. składniki majątkowe (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej) są odrębnymi, samodzielnymi przedmiotami opodatkowania i w tej sytuacji organ może wydać jedną decyzję obejmującą wszystkie przedmioty opodatkowania, ale może również może to nastąpić mocą odrębnych decyzji organu podatkowego. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23.04.2015r. sygn. akt I SA/OI 27/15. Wskazano, iż nieuzasadniony jest zarzut wadliwości decyzji organu pierwszej instancji ze względu na fakt, iż wszczęte zostało postępowanie podatkowe w celu ustalenia zobowiązania podatkowego dotyczącego budynku położonego na działce nr "[...]". Natomiast co do podnoszonej przez podatnika konieczności wykazania w postawie opodatkowania podatku rolnego nawet w sytuacji gdy grunty te są zwolnione z podatku to organ stwierdził, iż zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Z powyższego wynika, że łączne zobowiązanie pieniężne mogą opłacać tylko podatnicy podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości albo podatek leśny lub oba te podatki. Nie mogą zatem opłacać łącznego zobowiązania pieniężnego podatnicy płacący tylko jeden z tych podatków. Podatnikom tym należy wystawić i doręczyć "normalną" decyzję wymierzającą podatek rolny lub od nieruchomości. Wskazując na treść art. 4 O.p., art. 6a ust. 1 oraz ust. 2 u.p.o.l., art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym oraz stan faktyczny organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie co prawda powstaje obowiązek podatkowy w podatku rolnym, ponieważ posiadane przez skarżącego działki rolne sklasyfikowane zostały jako grunty rolne klasy V, lecz biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i przewidziane w nim zwolnienie nie dochodzi do powstania zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, przez które zgodnie z art. 5 O.p. należy rozumieć wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Wobec tego powyższe zarzuty nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji. Co do wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wyjaśniono podatnikowi, iż przepisy ordynacji podatkowej nie przewidują takiej możliwości, dlatego też wniosek ten nie może zostać uwzględniony. Skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wywiódł M. W. jako skarżący oraz pełnomocnik Ł. W., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie przedmiotowego postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa i naruszenie interesu prawnego obywateli poprzez: - brak dowodów, badanie zarzutów przez organ i brak uzasadnienia poglądów Kolegium z podaniem podstaw prawnych, - brak uzasadnienia decyzji na podstawie przepisów prawa, - zaniedbanie staranności i wszechstronności zbadania odwołania i naruszenie art. 128 kpa i art. 130 kpa, - odwołanie od decyzji organu I instancji nie wymaga szczegółowych prawnych uzasadnień podnoszonych przez skarżącego, lecz wymaga od organu Kolegium badania sprawy szczegółowo i wszechstronnie, tak aby zasada praworządności art 6 kpa i zasada pogłębionego zaufania uczestnika postepowania do władzy publicznej była widoczna i zastosowana z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela i interesu społecznego, - organ – Kolegium nie przestrzegał w/w przepisów prawa kpa i nie został zbadany zaskarżony zakres merytoryczny sprawy za rok 2013 ani faktyczny i prawny co do lat wcześniejszych, albowiem podatnicy podatku rolnego zobowiązani do jednego łącznego zobowiązania pieniężnego z racji władania tytułem prawnym do gruntów rolnych klasy V oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych zostali sprzecznie z prawem potraktowani, że nie są podatnikami podatku rolnego, a to z powodu ustawowego zwolnienia od podatku m.in. posiadania użytków rolnych klasy V, - organ SKO wbrew prawu ustawową ulgę w zwolnieniu z podatku rolnego kwalifikuje automatycznie do utraty statusu podatnika podatku rolnego (zgodnie z orzecznictwem NSA, SN i WSA ulga w podatku rolnym nie powoduje utraty statusu podatnika podatku rolnego a jedynie wpływa na jego wysokość), co wprost wypływa bezspornie, iż stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji jest oczywiście niewłaściwe i sprzeczne z prawem, - organ naruszył przepisy prawa, iż nie rozpoznał wniosku skarżącego o ustanowienie w sprawie pełnomocnika z urzędu adwokata lub radcę prawnego, brak rozpoznania wniosku pozbawił stronę prawa do obrony swojego stanowiska i prawa do zaskarżenia odmowy przydzielenia adwokata lub radcy prawnego, - skarżący w chwili wydania decyzji w dniu "[...]", a dokładniej do daty doręczenia decyzji w dniu "[...]" nie wiedział, że SKO rozpozna jego sprawę, bez wykonania uprzedniego obowiązku rozpoznania wniosku i wyczerpania drogi prawnej do tego środka orzekania, - SKO dopiero w zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" ustosunkowało się wbrew prawu do wniosku o pomoc prawną z urzędu, na tym etapie jest to orzekanie bezprawne, spóźnione i uzasadnione wbrew obowiązującemu prawu, - organ rozpoznający odwołanie od decyzji pierwszej instancji kwalifikuje przepisy ustawy O.p. jako orzekanie do którego nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego co wynika wprost ze str. 4 uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu skargi dodatkowo podniesiono, że organ nie podał kontroli zarzutów co do wysokości stawki podatku przyjętej do wyliczenia wysokości podatku. Brak badania przez organ odwoławczy, dlaczego w naliczeniu podatku przyjęto zaskarżoną stawkę podatku od m2 i czy słusznie naliczono ją podatnikowi podatku rolnego. Fakt, iż wcześniej podatnik nie był obciążony innymi podatkami tylko podatkiem rolnym w latach (2001 – 2010) dowodzi, że SKO nie dokonało należycie wykonania orzekania. W tych okolicznościach kontroli podlegał stan ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z zarzutem, brak jest zmian w sytuacji podatników, wszystkie grunty posiadane przez podatników są klasy V a nie mieszkają na w/w nieruchomości ponieważ nie ma tam domu. Oznacza to, że danych z błędnie prowadzonej ewidencji gruntów i budynków nie można stosować do wymiaru podatku, albowiem ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jest stosowana kiedy ewidencja gruntów i budynków jest prowadzona właściwie i rzetelnie, w innym stanie faktycznym nie stanowi ona związania z wymiarem podatku. Po ustanowieniu dla M. W. pełnomocnika z urzędu – adwokata, pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej wykonywanej z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę wniesiona przez Ł. W. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2016r.poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd dokonuje kontroli działalności organów administracji pod względem zgodności z prawem, na podstawie akt sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kontroli sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy( art. 145 § 1 pkt.1 lit a – c p.p.s.a). Mając na uwadze powyższe reguły orzekania Sąd stwierdza, że analiza akt nie dała podstaw do uchylenia decyzji. Przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za 2013r. od gruntów, będących we współwłasności skarżącego i jego syna. Organy podatkowe obu instancji wskazały na przepisy prawa materialnego, na podstawie których został wymierzony podatek jak też na przepisy Ordynacji podatkowej, stanowiące formalne ramy działania . Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem nie miały one w sprawie zastosowania. Sąd uznając, że powołane , jako naruszone przepisy k.p.a można odpowiednio "przyporządkować" przepisom Ordynacji podatkowej stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia reguł postępowania podatkowego, a w szczególności wynikającej z art. art.121 § 1 O. p. zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, określonej w art.122 O.p. zasady dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej, wynikającej z art.191 zasady swobodnej oceny dowodów czy wynikającej z art. 124 zasady przekonywania, znajdującej swój wyraz także w normie z art.210§ 4 O.p. wskazującej na konieczność uzasadnienia decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Przestrzeganie wskazanych zasad przez organy podatkowe nie polega na uwzględnianiu wszelkich twierdzeń podatnika, opartych na subiektywnym przekonaniu i nie znajdujących potwierdzenia w normach prawa materialnego oraz w materiale dowodowym sprawy, odnośnie do ustalonego stanu faktycznego. Należy podkreślić, że zakres postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym wyznaczony jest przez normy prawa podatkowego określające obowiązek podatkowy i sposób powstawania i wykonywania zobowiązań wynikających z tego obowiązku. Jak to wskazano w decyzjach organów obu instancji , z uwagi na przedmiot opodatkowania, w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, zwanej j w skrócie "u.p.o.l.", oraz przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym . Prawidłowo wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art.2 ust.2 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne , grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności rolniczej. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt 1 ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Mimo, że według art. 6 ust.7 u.p.o.l podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, to na tych osobach, w myśl art.6 ust.6 ustawy ciąży powinność złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Można powiedzieć, że w sposób analogiczny został uregulowany obowiązek podatkowy w podatku rolnym. Albowiem, jak wyżej podano, grunty, o których mowa w art.2 ust.2 u.p.o.l tj wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, co wynika z art.1 ustawy o podatku rolnym. Przepis ten stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne , grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności rolniczej. Należy zauważyć, że niezależnie od tego, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 520 ze zm.) dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą do wymiaru podatków i opłat, w art. 1 ustawa o podatku rolnym wprost odwołuje się do tej klasyfikacji. Oznacza to, że organy podatkowe są związane informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Na osobach będących właścicielami lub współwłaścicielami gruntów rolnych, również ciąży obowiązek składania informacji o tych gruntach – art. 6a ust.5 w związku z art. 3 ust.5 ustawy o podatku rolnym. Trzeba w tym miejscu wskazać także, że w myśl art.21 § 5 O.p. organ podatkowy ustala wysokość zobowiązania zgodnie z danymi zawartymi w informacji, chyba że w toku postępowania stwierdzi, że dane, podane przez podatnika, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył organowi podatkowemu stosowne informacje: " w sprawie podatku od nieruchomości" oraz "w sprawie podatku rolnego" – w styczniu 2006r. Stan faktyczny przyjęty w decyzji w zakresie rodzajów jak też powierzchni gruntów wynika nie tylko z ewidencji gruntów i budynków, ale również ze złożonych informacji, zatem zarzut, że grunty zostały błędnie sklasyfikowane i wobec tego dane z ewidencji nie mogą być podstawą ustalenia wysokości podatku jest oczywiście bezzasadny. Dodać trzeba, że z informacji złożonej przez skarżącego, i do dnia wydania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji nie zmienionej, wynika, że na działce nr "[...]" o pow. 0,841ha znajduje się budynek w budowie. Oczywistym zatem była możliwość wszczęcia odrębnego postępowania w zakresie opodatkowania budynku tj. ustalenia, czy i kiedy ewentualnie powstał obowiązek podatkowy odnośnie do tego przedmiotu opodatkowania, który powstaje od 1 stycznia roku, następującego po roku, w którym budowa została zakończona ( art. 6ust.2 u.p.o.l ). Natomiast w sprawie, w której podatek ustala się na podstawie danych wynikających z informacji złożonych przez podatników na formularzu według ustalonego wzoru, organy podatkowe nie mają obowiązku, przed wydaniem decyzji, zawiadamiać podatników o możliwości zapoznawania się z materiałem dowodowym w sprawie, na podstawie art. 200 O.p. Oczywiście nietrafne są zarzuty w kwestii nie uznawania skarżącego za podatnika podatku rolnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wyjaśniło, że iż zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Zatem łączne zobowiązanie pieniężne opłacają tylko podatnicy podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości albo podatek leśny lub oba te podatki. Nie mogą zatem opłacać łącznego zobowiązania pieniężnego podatnicy płacący tylko jeden z tych podatków. Podatnikom tym należy wystawić i doręczyć "normalną" decyzję wymierzającą podatek rolny lub od nieruchomości. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie co prawda powstaje obowiązek podatkowy w podatku rolnym, ponieważ posiadane przez skarżącego działki rolne sklasyfikowane zostały jako grunty rolne klasy V, lecz biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym i przewidziane w nim zwolnienie nie dochodzi do powstania zobowiązania podatkowego w podatku rolnym. Należy przy tym podkreślić, że tzw. "nakaz płatniczy" jest tylko pewną uproszczoną formą pobierania trzech podatków majątkowych, a nie ma znaczenia merytorycznego, z wyjątkiem tego, że przede wszystkim wystawia się go na osobę prowadzącą gospodarstwo rolne. Nietrafne są ponadto zarzuty dotyczące potrzeby weryfikacji przez organ odwoławczy stawki podatku, jak też nie zastosowania zwolnienia od podatku z uwagi na niepełnosprawność jednego ze współwłaścicieli. Z decyzji organu I instancji wynika, że do podstawy obliczenia podatku od "gruntów pozostałych" zastosowano stawkę 0,30 zł/m2, określoną w uchwale Nr XVII /248/11 Rady Miasta Olsztyna z dnia 30 listopada 2011r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości. W pełni odpowiada to prawu, albowiem stosownie do art.5 ust.1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że ich wysokość dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania nie może przekroczyć stawek określonych w ustawie (ogłaszanych w drodze obwieszczenia Ministra Finansów na każdy rok, w M.P.) Górna ustawowa granica stawki w roku 2013r. dla gruntów pozostałych wynosiła 0, 45 zł od 1 m2 powierzchni( art. 5 ust.1 pkt 1 lit c) u.p.o.l ). Nie można zatem przyjąć, że stawka 0, 30 zł/ m2 jest stawką nie uwzględniającą interesów mieszkańców w regionie o wysokim bezrobociu, co podniesiono w skardze. Niezależnie od tego należy podkreślić, że ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ani Sąd administracyjny nie mają w tej sprawie kompetencji do poważania wysokości stawek określonych uchwałą Gminy. Taka uchwała jest aktem prawa miejscowego i może być zaskarżona w odrębnym trybie. Podlega wówczas badaniu przez sąd wyłącznie w zakresie zgodności z prawem tj. czy uchwalone stawki nie przekraczają granic określonych ustawą. Sąd podziela stanowisko SKO, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych tylko w jednym przypadku przewiduje zwolnienie z podatku od nieruchomości w stosunku do osób niepełnosprawnych tj. w art. 7 ust. 1 pkt 11, w przypadku gruntów stanowiących działki przyzagrodowe członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania nie są działki przyzagrodowe ww. wymienionych osób. Nie stwierdzając, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne bądź przepisy procedury podatkowej Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.